Tagarchief: verhalen

Het einde van de rode mens; leven op de puinhopen van de Sovjet Unie – Svetlana Alexijévitsj

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In de reeks Spraakmakende Boeken gaf Dr. Sander Brouwer op 12 april jl. een inspirerende lezing over dit boek. Ik ga het nu zeker lezen en wil de inhoud van de lezing graag met u delen. De eerste vraag die opkwam was: waarom heeft deze schrijfster de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen? Haar boeken bestaan uit interviews. Wat haar boeken tot literatuur maakt, is dat ze meer zijn dan de weerslag van het vertelde, maar dat het duidelijk wordt hoe het werkelijk was voor de mensen. De interview-vragen zijn weggehaald en alles is in één stijl gezet. Deze manier van schrijven is een trend in de literatuur die hyperrealisme genoemd wordt.

In dit boek komen drie soorten herinneringen naar voren: het eerste soort is dat de Sovjet Unie niet goed was. Iedereen werd passief omdat de staat alles voor je deed. Mensen zijn blij dat het voorbij is. Het tweede soort zijn herinneringen van mensen die niet kunnen wennen aan de huidige tijd. Ze hebben moeite met de geldontwaarding en de sobere manier van leven daardoor. De meest voorkomende soort is een vergoelijkende houding. De Sovjetbeschaving was goed. Na het imperium is het leven saai. Het was misschien een gevangenis, maar wel een fijne. Deze houding vloeit voort uit de situatie dat slachtoffers en beulen uit die tijd nu samenleven: om Stalin te veroordelen moet je ook je eigen verwanten en kennissen veroordelen. Een eyeopener voor je kijk op de Russische volksaard.

De laatste dertig jaar is er veel belangstelling voor documentaire fictie. Dit heeft volgens de spreker ook te maken met de manier waarop moderne mensen in het leven staan, met alle informatie die ze via internet tot hun beschikking hebben. Mensen worden daardoor steeds meer aangesproken om informatie te filteren en te beoordelen en zoeken dat daarom ook in de literatuur. Dit boek past daarbij: de auteur kan de werkelijkheid niet overzien en beschrijven, maar laat de getuigen spreken. De auteur is niet de baas over de karakters. Dit boek werd vergeleken met literatuur over de holocaust. Het niet kunnen praten over het trauma is het meest traumatische. Als je weet dat er in Wit-Rusland 660 dorpen volledig zijn uitgemoord krijg je pas door hoeveel verschrikkingen er in de Sovjet Unie hebben plaats gevonden. De spreker raadt aan om de documentaire van Marleen Gorris – 900 dagen te bekijken om hiervan een indruk te krijgen. Hierbij de link naar de presentatie over dit boek.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige

De vrouw met de bijl – Steffie van den Oord

bijl

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Vrouwen moorden minder vaak dan mannen, maar ze hebben meestal een beter verhaal!!

Het werd weer eens tijd voor een Waar Gebeurd Verhaal! En wat voor verhaal …..
Tien verschillende, interessante verhalen over de geschiedenis van ‘schijnbaar gewone’ vrouwen met een donkere kant. Tien verhalen over alleen maar vrouwen die geweldsdelicten pleegden.

Aan de hand van gedetailleerde verslagen van waargebeurde misdrijven, krijg je als lezer inzicht in wat de vrouwen bewoog hun daden uit te voeren. De verhalen beschrijven vrouwen die leefden tussen 1712 en 1946. Naast deze verslagen wordt veelal ook stilgestaan bij de daaropvolgende gebeurtenissen aan zowel de kant van het slachtoffer als die van de dader.

Het boek begint al prachtig met een citaat van William Shakespeare uit A Midsummer Night’s Dream: “Het pad van ware liefde was nooit effen”.

Het eerste verhaal is over Atie Ridder-Visser, een verzetsstrijdster die een man, die zij verdacht van collaboratie met de toenmalige Duitse bezetters, zonder pardon koelbloedig doodschoot. Ze is nu tachtig jaar en blikt terug naar de tijd dat dit speelde, nl. kort na de oorlog – in Leiden – in 1946. Al die jaren heeft ze rondgelopen met de moord op haar geweten!
Of het verhaal van Sophie van Bemmel (Nijmegen 1712), een jonge vrouw die van al deze verhalen de “vrouw met de bijl” is. Fokje Hanzes Dijkstra, de Friezin in Amsterdam in 1902, die met een deurkruk iemand zo erg verwondde dat diegene overleed, wat niet haar bedoeling was. Vrouwen die vaak hard moesten werken, soms een nare man hadden, rattengif op het brood van hun man smeerden of uit jaloezie de meid neerstaken. Ze beraamden hun misdaad gedurende vele jaren of handelden in een opwelling.

Het boek haalt de geschiedenis dichterbij! De schrijfster neemt je mee naar andere tijden. Tien moordenaressen: tien waargebeurde verhalen over dood en leven – en vooral over liefde, de bloedrode draad in dit moordboek. Het boek laat zien dat een gewone vrouw in het nauw rare sprongen kan maken.. en zoals in het voorwoord staat: Deze vrouwen hebben echt geleefd, ze hebben gedood en liefgehad!

De moeite waard om te lezen, vooral als je van geschiedenis houdt.

 

foto margriet 2Gastblogger deze week is Margriet Groustra. Margriet heeft een eigen blog waarop ze regelmatig boeken bespreekt: http://www.margrytsje.blogspot.nl/

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Verhalen, Waargebeurd

Als niet dan zou – Ali Smith

alismithTijdens een etentje bij Genevieve en Eric Lee, in upperclass Greenwich, neemt genodigde Mark een onbekende gast mee. Deze man, Miles Garth, staat halverwege het diner op, loopt naar de bovenverdieping en sluit zichzelf op in de logeerkamer. Hij weigert naar buiten te komen en praat met niemand.  Hij blijft daar maanden zitten.

Wie is Miles Garth?

Het weinige dat we over hem te weten komen wordt ons verteld door vier mensen die hem op enig moment in hun leven ontmoet hebben: Anna, die hem heeft meegemaakt op een reis door Europa die ze als 17-jarigen maakten, Mark die hem in de schouwburg ontmoette tijdens een opvoering van The Winter’s Tale van Shakespeare, May Young, die hem kent via haar jong gestorven dochter Jennifer, en Brooke Bayoude een slim, uitzonderlijk welbespraakt meisje van negen dat met haar ouders ook bij het etentje aanwezig was.

Wat we te weten komen is dat Miles een aimabele, attente, zachtmoedige,vriendelijke en behulpzame man is, maar niemand kent hem echt goed. Als lezer mag je je zelf een beeld vormen van deze man en zijn redenen om zich af te sluiten van de wereld.

In dit briljante boek speelt taal een belangrijke rol, evenals tijd. Niet geheel toevallig speelt dit boek in Greenwich, waar de nulmeridiaan loopt, referentie voor tijdmeting en geografische meting (lengte- en breedtegraden). Geschiedenis en persoonlijke herinneringen komen door het hele boek heen voor. Verhalen zijn een belangrijk middel om herinneringen vast te houden, evenals rijm (in poëzie).

Ik heb genoten van Als niet dan zou en van het originele, speelse en sprankelende taalgebruik. De vertalers zullen hier een ongelooflijke klus aan gehad hebben, petje af! De opzet van het boek en het genoemde taalgebruik zal overigens niet iedereen aanspreken en lezers die houden van een verhaal met een kop en een staart kunnen misschien beter een ander boek kiezen. Maar voor wie daar wél van houdt: lezen dit boek!

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Overige

Lief leven – Alice Munro

momredir.plEigenlijk hou ik niet zo van korte verhalen, maar die van de Canadese schrijfster Alice Munro zijn superieur; elk verhaal is bijna een roman op zich, waar je over na blijft denken en die je snel nog een keer wilt lezen. Haar nieuwste bundel, Lief leven, bevestigt dit nog maar weer eens. En verhalen zijn natuurlijk ideaal voor mensen die weinig tijd hebben om te lezen.

Munro schrijft vooral over gewone mensen, die op een of andere manier op een soort keerpunt in hun leven zijn  beland, of die zich  in een situatie bevinden waarin ze niet (helemaal) gelukkig zijn. De verhalen in Lief Leven spelen zich af in kleine stadjes in Canada, het merendeel in de jaren 40 en 50 van de twintigste eeuw.

Zo is in het eerste verhaal, Japan bereiken, een vrouw met haar dochtertje onderweg van Vancouver naar Toronto met de trein. Ze gaat een paar weken op het huis van een vriendin passen, en ze hoopt daar ook de man te ontmoeten die haar naar huis heeft gebracht toen ze op een uitgeversfeestje teveel had gedronken.

In het verhaal Corrie begint een vrouw, tamelijk bemiddeld maar  met een lichte handicap, een affaire met een getrouwde man. Hij wil zijn huwelijk niet op het spel zetten en als ze door de hulp in de huishouding gechanteerd worden, betaalt zij jarenlang het zwijggeld. Totdat de twijfel de kop opsteekt….

In Amundsen vertrekt een jonge onderwijzeres naar een afgelegen sanatorium om les te geven aan de patiëntjes. Binnen niet al te lange tijd is ze verloofd met de ietwat zonderlinge sanatoriumarts. De relatie wordt niet wat ze ervan verwacht.

In  het indringende Grind verlaat de moeder van twee zusjes haar man om in een caravan bij een hippievriend te gaan wonen. De caravan staat aan de rand van een grindafgraving. De moeder heeft haar handen vol aan haar relatie; de kinderen worden teveel aan hun lot overgelaten, met desastreuze gevolgen.

De laatste vier verhalen in de bundel zijn autobiografisch, maar dan vooral wat gevoelens betreft. Ze onderscheiden zich eigenlijk niet van de andere verhalen, vind ik.

Het enige minpuntje betreft de uitgave. Het is mij een raadsel waarom uitgeverij De Geus  koos voor zo’n nietszeggend en suikerzoet omslag. Het doet geen recht aan de inhoud en is mijns inziens totaal misplaatst.

Al met al een bundel die je moet lezen, en daarna (voor wie het de eerste kennismaking met Alice Munro is) meteen maar al haar andere bundels, want het zijn stuk voor stuk parels!

1 reactie

Opgeslagen onder Overige

De vrouw met de sleutel – Vonne van der Meer

Als Nettie na het overlijden van haar man alleen komt te staan, blijkt haar financiële positie niet zo rooskleurig als ze had gedacht. Op haar 59e ziet ze zich genoodzaakt een baan te zoeken, maar wat voor baan? Ze heeft voor haar huwelijk een blauwe maandag voor de klas gestaan, maar het enige dat ze leuk vond aan lesgeven was voorlezen. Ook voor haar nu volwassen kinderen heeft ze dat veel gedaan.

Dit brengt haar op het idee om mensen ’s avonds voor het slapen gaan voor te gaan lezen. Ze zet een advertentie, waarin ze haar voorleesdiensten aanbiedt en, om vervelende reacties voor te zijn, geeft ze aan dat ze beslist geen seksuele bedoelingen heeft.

Tot haar verbazing krijgt ze hierop 23 brieven, waaruit ze tenslotte een zestal selecteert. Daar zitten onder andere een alleenstaande weduwnaar bij, een meisje van 11 dat al een tijdje ziek thuis is, een eenzame stewardess die, tussen haar vluchten in, thuis slaapproblemen heeft; kortom, een bont gezelschap.

Voor al deze mensen kiest Nettie zorgvuldig bijpassende verhalen om voor te lezen. Veel van deze verhalen heeft Vonne van der Meer ook opgenomen in dit boek. Maar niet alleen de voorgelezen verhalen komen aan de orde: elke persoon waar Nettie komt, heeft zo zijn eigen verhaal, soms leuk, soms spannend, soms verdrietig.

Volgens het beproefde recept van haar boeken Eilandgasten,  De avondboot en Laatste seizoen, heeft Vonne van der Meer weer een verhalenroman geschreven. Deze gaat zelfs nog iets verder, want ook het schrijven van verhalen is een thema. Aan de 11-jarige Renée, die een traumatische ervaring heeft gehad, legt Nettie uit hoe je een verhaal kunt opbouwen, spanning kunt creëren en hoofdpersonen geloofwaardig kunt beschrijven.

De vrouw met de sleutel (de titel verwijst naar het feit dat Nettie  ’s avonds zelf met de sleutel toegang heeft tot de huizen van haar cliënten),  is een sympathiek boek. Het is niet al te zware kost, heel geschikt om te lezen voor het slapen gaan, maar het heeft inhoudelijk ook zeker wat te bieden. Aanbevolen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman