Tagarchief: verdriet

Achter de regenboog – Solomonica de Winter

achter de regenboog“U wilt weten wanneer ik besloot deze man te vermoorden. Ik weet nog precies wanneer ik dat bedacht. U wilt weten waarom ik besloot hem te doden. Ook dat weet ik. U wilt weten wanneer ik gestopt ben met praten. Ik zal het u vertellen dokter”.

Blue, een dertienjarig meisje, verklaart haar verhaal, schriftelijk, want ze praat niet, aan een psychiater. Blue is na de dood van haar vader beschadigd, gebroken. Ze zit vol haatgevoelens, is boos en verdrietig. Ze onttrekt zich steeds meer aan het dagelijks leven, ze stopt met praten, ze vindt geen aansluiting meer bij haar klasgenootjes. Haar verslaafde moeder kijkt niet naar haar om.

Het enige wat Blue op de been houdt is het boek ‘The Wizard of Oz’,  dat ze gekregen heeft van haar vader. Haar boek is haar alles, ze neemt het overal mee naartoe, ze leest het de hele dag, ze fantaseert dat zij Dorothy, het hoofdpersonage van het boek, is. Blue zou zo graag willen dat ze op een dag wakker zou worden in de wereld van The Wizard of Oz. Het is haar toevluchtsoord, haar ideale wereld.

Blue is vastbesloten om wraak te nemen op de man die haar vader vermoord heeft. Ze achtervolgt hem dagelijks en beraamt plannen om hem om te brengen. Dan ontmoet ze een jongen met ook een fascinatie voor The Wizard of Oz, en dit zorgt er voor dat ze haar plannen bij moet stellen.

Naarmate het verhaal vordert begin je je af te vragen of het allemaal wel waar is wat Blue vertelt, er lijkt een aantal zaken niet te kloppen. In het tweede deel van het boek volgt er dan ook een verrassende plotwending. Het verhaal wordt op een hele knappe manier verteld, je vraagt je steeds af wat waar is en wat niet, wat echt is en wat verzonnen. Een bijzonder spannend verhaal!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

Hasta la vista – Judith Visser

hastalavistaDe zestienjarige Milla baalt ervan dat ze niet samen met haar vriendinnen op vakantie naar Salou mag. Haar ouders vinden haar hier nog te jong voor en ze moet met hen mee naar Menorca. Gelukkig mag Milla’s beste vriendin uit Engeland, Claire, ook mee. Dan lijkt de vakantie toch nog fantastisch te worden.

De eerste dagen in Menorca vermaken Milla en Claire zich prima, ze hebben elkaar zo lang niet gezien, ze hebben veel bij te kletsen, ze genieten van de zon, het zwembad en het strand. Toch is het ook wat saai, ze mogen niet naar een bar of disco, terwijl ze daar zo’n zin in hebben.

Op het strand ontmoeten ze een paar surfers, die flink aan het feesten zijn en de vakantie lijkt meteen een stuk minder saai. Claire is direct helemaal verliefd op de knappe Max. Ze doet er dan ook alles aan om zoveel mogelijk bij hem te zijn, ze overtreedt de regels van Milla’s ouders door ‘s avonds in haar eentje weg te sluipen en belandt dan in een vreselijke nachtmerrie.

Het verhaal begint vrolijk en luchtig, maar dit slaat al snel om. Door de flashbacks weet je dat er iets heftigs staat te gebeuren. Judith Visser bouwt de spanning hierdoor goed op. Plotwendingen maken het verhaal helemaal zinderend, je wilt weten wat er nou precies gebeurd is en blijft daardoor lezen. Hasta la Vista is een bloedstollende jeugdthriller,  taalgebruik en stijl zijn afgestemd op een jong lezerspubliek. Helaas is het einde open, maar gelukkig komt er binnenkort een vervolg!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Young adult

Een blik jodenkoeken – Jessica Meijer

Een blik jodenkoekenJessica heeft een fijn, rustig leven met een lieve moeder, en een fijne vader en stiefmoeder waar ze regelmatig graag over de vloer komt. Jessica is tien jaar oud, op weg naar een vriendinnetje als ze langs het huis van haar vader komt. Ze belt daar even aan en dan laat haar stiefmoeder plompverloren weten dat Ischa, haar vader, dood is. Hij is getroffen door een hartaanval. Dit is een enorme schok voor Jessica. Het is al vreselijk genoeg dat haar vader dood is, maar omdat hij, Ischa Meijer, een bekend en publiek figuur is, komt het nieuws veel op tv en radio, iedereen lijkt er een mening over te hebben. Jessica lijkt, voor de buitenwereld, best goed met haar verdriet om te gaan, maar innerlijk voert ze een enorme strijd.

In Een blik jodenkoeken, de titel is een verwijzing naar haar Joodse roots, beschrijft Jessica alle heftige gebeurtenissen, het verdriet en de verwarring door de dood van haar vader, haar gevecht tegen boulimia, haar joodse achtergrond, haar vlucht in jongens en drugs. Ook schrijft ze over de moeizame relatie met haar stiefmoeder Connie Palmen, die het boek I.M. heeft geschreven over haar vader met allerlei intieme momenten waarvan Jessica niet snapt dat Connie ze naar buiten brengt. Het verhaal bestrijkt haar middelbare schooltijd en het jaar erna, als ze gaat reizen door Azië.

Jessica Meijer beschrijft in deze autobiografie de moeilijke jaren van haar jeugd. Het is geen vrolijke kost, wel mooi beschreven. Jessica weidt naar mijn smaak soms te veel uit over bepaalde, voor het verhaal onbelangrijke, zaken, waardoor het op sommige stukken langdradig wordt. Zo had de tijd in Azië wat mij betreft ingekort kunnen worden. Al met al een fijn debuut van Jessica Meijer.

  • De website van Jessica Meijer
  • Heeft uw bibliotheek  Een blik jodenkoeken?
  • Jessica Meijer op Facebook
  • Lees hier alvast de eerste pagina’s van Een blik jodenkoeken

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Psychologische roman

Dingen die niemand weet – Alessandro D’Avenia

dingen die niemand weetDe debuutroman ‘Wit als melk, rood als bloed’ van Alessandro D’Avenia vond ik erg mooi, ik was dan ook benieuwd naar dit nieuwe boek. Net als in ‘Wit als melk, rood als bloed’ staan hier jongeren centraal.  De zomervakantie nadert het einde en de mooie veertienjarige Margherita staat op het punt om naar haar nieuwe school, het lyceum, te gaan. Ze vindt het spannend, maar heeft er ook veel zin in om een nieuw leven te beginnen.  Dan krijgt ze op de laatste dag van de vakantie, via het antwoordapparaat, te horen dat haar vader het gezin gaat verlaten en stort haar onbezorgde leventje in. Margherita voelt zich enorm alleen en verlaten. Ze gaat naar haar nieuwe school, maar heeft er nu niet veel zin meer in; ze verzet zich, is brutaal, vindt moeilijk aansluiting maar is vooral erg verdrietig.

Door de leraar Italiaans en Latijn komt ze in aanraking met prachtige literatuur en klassieke mythologie , waarin ze zichzelf kan verliezen. Ook sluit ze vriendschap met Marta die uit een leuk en druk gezin komt; Margherita gaat daar veel liever naartoe dan naar haar eigen lege huis. Marta neemt haar mee naar toneel en Margherita ontdekt dat ze daar talent voor heeft. Op toneel ontmoet ze Giulio, ze voelt meteen wat voor hem.  Op school wordt Margherita geïnspireerd door het verhaal van Odyssee van Homerus  en dan besluit ze niet langer af te wachten, maar samen met Giulio haar vader op te zoeken.

Mooi verhaal, prachtig taalgebruik, de gevoelens worden erg uitgebreid beschreven. Er komen veel literaire citaten in het boek voor, die gaan over het leven, de liefde. Het doet filosofisch aan. Alessandro D’Avenia is zelf leraar letterkunde, dat kun je goed merken in dit boek. Het is net of D’Avenia zoveel mogelijk van zijn kennis in het boek probeerde te stoppen, vaak is het mooi, maar soms ook net teveel van het goede.

  •  Heeft uw bibliotheek Dingen die niemand weet?
  •  Voor degenen die het Italiaans beheersen: de website van Alessandro D’Avenia

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel – Annabel Pitcher

boekendelerVijf jaar geleden is de zus van Jamie om het leven gekomen door een terroristische aanslag.  Jamie is nu tien jaar oud en weet er niet veel meer van, hij mist z’n zus ook niet echt en hij heeft nog nooit om haar dood gehuild.

Wat Jamie wel weet is dat het leven behoorlijk veranderd is sinds Rose dood is. De tweelingzus van Rose, Jasmine, is wel verdrietig dat Rose er niet meer is en ook zijn vader en moeder zijn helemaal veranderd. Zijn moeder heeft het gezin verlaten en zijn vader drinkt vooral veel bier en is niet gezellig. Jamie begrijpt er helemaal niets van. Waarom bewaart zijn vader de urn met het as van Rose op de schoorsteenmantel en praat hij tegen haar, legt hij er eten en kadootjes neer? En waarom komt zijn moeder hem niet opzoeken? Hoe komt het dat Jasmine bijna niets meer wil eten en waarom wordt z’n vader boos als  Jasmine haar haar roze verft?

Op school is het ook al niet leuk, Jamie wordt er gepest en het enige meisje waar hij het goed mee kan vinden is Sunya, maar Sunya is een moslima en zijn vader zegt altijd dat Rose dood is door de moslims en dat moslims de vijand zijn. Hoe kan het dan dat Sunya heel lief en aardig tegen hem is? Jamie worstelt met al deze vragen waar niemand een antwoord op lijkt te hebben.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel is een hartverscheurend verhaal, het wordt verteld vanuit Jamie’s perspectief, je leert hem goed kennen, je voelt met hem mee en gaat een beetje van hem houden. Mooi, ontroerend, spannend, grappig en verdrietig verhaal.  Nuchter en op een directe manier geschreven, een knap debuut van Annabel Pitcher!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman, Young adult

De som der dagen – Isabel Allende

De som der dagen, een prachtige titel, dat in ieder geval. Ik zelf ben fan van een aantal titels van Isabel Allende. Op een of andere manier kan ik mij bij het lezen van enkele van haar boeken volledig verplaatsen in tijd en ruimte naar daar waar zij in haar boeken over spreekt (vertelt is een beter woord). Ik hou erg van boeken waaraan geschiedkundig onderzoek aan ten grondslag ligt en/of die gebaseerd zijn op ware feiten of levensverhalen. Een ander voorbeeld van een bekende auteur die dit doet is Arthur Japin, maar ook bijvoorbeeld titels als Het Pauperparadijs en De Graanrepubliek vind ik mooi. Paula, van Isabel Allende was voor mij de topper en toen ik dan ook hoorde dat De Som der Dagenin Nederland uitgebracht werd (over hoe het leven is verdergegaan na het overlijden van Paula, de dochter van Isabel Allende) heb ik dan ook direct dit boek aangeschaft. Daarbij spreekt de titel mij enorm aan (sorry, daar ben ik erg gevoelig voor…, ik hou van mooie titels). Heel toevallig (nou ja, zo toevallig zal het achteraf niet geweest zijn, omdat haar boek net in Nederlandse vertaling was verschenen) zag ik Isabel Allende in een interview op de Nederlandse televisie (weet even niet meer in welk programma). Man, ben ik geschrokken van haar voorkomen…een plastic gezicht. Bij het lezen van haar boeken door de jaren heen heb ik mij een voorstelling gemaakt van een vrouw met een bepaald uiterlijk. Omschrijven is moeilijk, maar ik heb mij een voorstelling gemaakt van een mooie vrouw, met een doorleefd (is dit het goede woord) gezicht. Viel dat even tegen. Wat heb ik gedaan, het boek met de mooie titel maandenlang (nog net geen jaren) aan de kant gelegd…ik kon het gewoon niet lezen. Uiteindelijk heb ik De som der dagen kortgeleden toch gepakt en vrijwel in één ruk uitgelezen. Mooie zinnen, over het leven, over verdriet, over pijnlijke maar ook over blijde gebeurtenissen. Ook het plastificeren van haar gezicht komt langs, waardoor ik haar tegenvallende uiterlijk niet meer in de weg heb laten staan van het feit dat ze gewoon een ras vertelster is. Kortom weer een prachtig boek (alhoewel Paula mijn topper blijft), waarna ik, net als bij andere boeken die mij aanspreken, weer even moet ‘loskomen’ alvorens met een nieuwe titel te beginnen. Die nieuwe titel van Isabel Allende is er inmiddels ook Het eiland onder de zee, dus op naar de bibliotheek…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Psychologische roman