Tagarchief: stervensproces

Stadium IV – Sander Kollaard

Stadium IV

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Sarie en Barend staan op het punt om met pensioen te gaan en maken plannen om met een camper door Europa te reizen. Dan blijkt dat Sarie longkanker in een vergevorderd stadium heeft: stadium IV. “Er is geen stadium V’, deelt de arts mee. Er wordt een behandeling gestart, maar na één chemokuur besluit Sarie dat ze deze niet wil voortzetten. Zij wil graag samen met Barend in de camper naar Öllund in Zweden, de plaats waar ze elkaar hebben leren kennen. Barend bereidt zich goed voor op haar verzorging en ze bezoeken dezelfde plaatsen en doen dezelfde dingen als destijds. Herinneringen komen boven, een heel leven trekt voorbij.

Het verhaal wordt verteld door een alwetende verteller: de ene keer lezen we hoe Barend het beleeft en de andere keer hoe het voor Sarie is. Bij beiden komen herinneringen naar voren van de stervensprocessen van de ouders. Een stervensproces brengt een enorme verwijdering teweeg in een relatie: de afstand is niet meer te overbruggen. Barend en Sarie proberen het uit alle macht, maar het blijft een rampzalige situatie voor de relatie.

De schrijfstijl is ingetogen en nuchter. Je kunt je voorstellen dat het zo zou gaan bij je eigen dood. De landschappen van Zweden worden mooi uitgetekend en in het licht gezet van Niels Holgersson’s wonderbare reis dat zich op Ölland afspeelt. De schrijver is bekend van zijn optreden in De Wereld draait door. Op een speciale pagina is die uitzending en allerlei informatie over Sander Kollaard te vinden.

Ik had moeite met het overrompelende slot van de roman: ineens is Sarie weg. Een open einde waarbij je als lezer veel vragen houdt.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

De vrouw op de trap – Bernhard Schlink

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Een beroemd schilderij van een naakte vrouw op een trap blijkt ineens in een galerie in Australië te hangen. De hoofdpersoon en verteller is vanuit Duitsland op zakenreis en staat oog in oog met het schilderij. Hij heeft in het begin van zijn carrière als advocaat een zaak gehad rond dit schilderij. De eigenaar was in conflict met de schilder, en de vrouw die op het schilderij was afgebeeld was ook onderwerp van het conflict.

De advocaat werd hopeloos verliefd op de vrouw, Irene. Hij week af van zijn beroepsmatige weg en had de hoop met haar een nieuw leven te beginnen. Dat lukte niet omdat zij haar eigen weg ging met het schilderij en met geen van de drie mannen contact hield. Zij dook onder, begon een nieuw leven in de DDR en vertrok na de Wende illegaal naar Australië.

Toen zij wist dat ze ten dode was opgeschreven door alvleesklierkanker schonk ze het schilderij aan de galerie met de bedoeling de twee mannen naar zich toe te lokken om een soort van afscheid te nemen. Aan de derde man had ze niet meer gedacht. Hij kwam echter het eerst bij haar en bleef het langst om haar naar het einde te begeleiden. Prachtige scènes waarin hij zijn vroegere geliefde eindelijk leert kennen en zijn hele leven voorbij ziet trekken. Hij leert meer over zichzelf dan in al de jaren ervoor. De ik-figuur en Irene fantaseren over het leven hoe het had kunnen zijn als ze er indertijd wel samen vandoor waren gegaan. Uiteindelijk komt hij als een ander mens terug.

Ik kende Bernhard Schlink van De Voorlezer en had daar goede herinneringen aan. Hij is ook in dit boek een meesterverteller. Het boek is toegankelijk en spannend geschreven. Ik heb het in één ruk uitgelezen.

1 reactie

Opgeslagen onder Psychologische roman

De Tuinkamer – Lilian Blom

Op 26 augustus 2005 overleed de Nederlandse schrijver Louis Ferron (geboren in 1942). Met dit ontroerende debuut richtte zijn weduwe een monument voor hem op. Ferrons ziekbed in de tuinkamer, hun gesprekken over leven, dood en literatuur zet de schrijfster tegenover de voortgang van de tijd en de gebeurtenissen in de hen omringende werkelijkheid. Herinneringen aan familiegeheimen, hun beider jeugd, Ferrons obsessie: zijn afkomst, verweeft de schrijfster met het steeds zwaarder wordende ziekbed. Geen hagiografie, maar een openhartig boek met herinneringen aan een ondergewaardeerd schrijver.

Doordat het zo’n persoonlijk verhaal is roept het boek veel herkenning op. Het heeft me geraakt: het verhaal is echt en authentiek. Het boek pretendeert geen roman te zijn, maar wordt gepresenteerd als de waarheid van twintig jaar gedeeld lief en leed. Dat ik jaren geleden de boeken van Louis Ferron las maakt het nog interessanter om te lezen. Het is echter ook zonder de schrijver te kennen een mooie beschrijving van de laatste weken voor iemands dood. Het boek is hoog geprezen in de pers en maakt dat wat mij betreft helemaal waar. Het is heel toegankelijk en absoluut niet sentimenteel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie