Tagarchief: schrijven

Jasper en zijn knecht – Gerbrand Bakker

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In de serie Privédomein verscheen in 2016 van Gerbrand Bakker Jasper en zijn knecht. In dit boek beschrijft Bakker ruim een jaar lang in dagboekvorm zijn belevenissen, afwisselend in Amsterdam en in de Eifel, waar hij ook een huis heeft. Dat huis heeft hij kunnen kopen dankzij de hem toegekende prestigieuze Ierse literatuurprijs, die hem een aanzienlijk geldbedrag opleverde.

Gerbrand neemt een hond (via Marktplaats), Jasper, die door een Nederlands echtpaar is meegenomen van een Grieks eiland. Jasper is autistisch, volgens Bakker, of getraumatiseerd. Hij heeft hechtingsproblemen en loopt vaak weg, maar komt uren later ook altijd weer terug. Jasper is zeer eigenzinnig en de Duitse buurman heeft het dan ook gekscherend over Jasper en zijn knecht als Gerbrand de hond uitlaat.

Hoewel Jasper centraal staat in het boek, komen er tal van onderwerpen aan de orde, zoals het huis in de Eifel, het schrijverschap, de contacten met het literaire wereldje in Nederland, en over zijn depressies. Er zijn veel flashbacks naar Gerbrand’s jeugd in de Wieringerwaard, verhalen over zijn familie, over zijn studententijd (onder andere in Leeuwarden, waar hij slechte herinneringen aan heeft), en over zijn homoseksualiteit.

In bepaalde opzichten doet dit boek denken aan de boeken van Voskuil, waar Bakker ook over schrijft. Ik vond dit boek in elk geval net zo verslavend als de delen van Het Bureau. Van mij had Gerbrand Bakker nog wel een jaar mogen doorschrijven aan dit boek. Gelukkig is er zijn blog, waarop we zijn bezigheden in de Eifel nog kunnen volgen.

In de epiloog beschrijft hij de dood van Jasper, met wie het al een tijdje niet erg goed ging. De dierenarts dacht aan een hersenschudding, of een wespensteek, of misschien een tumor. Jasper bleek niet meer te genezen. Juist de laatste periode van zijn leven begon hij zich echt aan Gerbrand te hechten….

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Overige

Onvoltooide liefdesbrieven – Michaïl Sjisjkin

sjisjkinSasjenka en Volodjenka zijn verliefd, maar omdat Volodjenka met het Russische leger afgereisd is naar de oorlog in China schrijven ze elkaar brieven. In de eerste brieven halen ze herinneringen op aan hun prachtige tijd samen. Deze eerste brieven zijn adembenemend, omdat ze het geluk heel overtuigend beschrijven.

Langzamerhand ontstaat er echter een andere toon. Terwijl het leven voor Sasjenka in Sint Petersburg doorgaat heeft haar geliefde het niet gemakkelijk in de oorlog. In het boek is dat de Bokseropstand in China (rond 1900), maar eigenlijk doet dat er niet zo toe. Het verhaal zou zich in elke tijd en in elke oorlog kunnen afspelen. Dat blijkt ook wel uit toespelingen op veel latere gebeurtenissen die Sjisjkin Volodjenka in zijn brieven laat vermelden.

Naarmate de tijd vordert merk je als lezer dat er iets vreemds aan de hand is met de brieven. Ze zijn gericht aan de geliefde, maar er wordt door de schrijvers niet gereageerd op de inhoud van voorgaande brieven. Het is alsof het eigenlijk dagboekfragmenten zijn en ze de brieven vooral voor zichzelf schrijven. Volodjenka schrijft ook ergens: Waarom schrijft men? Zolang we schrijven betekent dat dat we nog in leven zijn.

Als lezer vraag je je op een gegeven moment wel af of dat klopt, want al vrij snel kom je erachter dat Sasjenka het bericht krijgt dat Volodjenka gesneuveld is. Toch blijven ze elkaar brieven schrijven, alleen lopen ze niet meer synchroon in de tijd. Sasjenka beschrijft haar verdere leven, dat niet erg gelukkig verloopt. Volodjenka beschrijft de verschrikkingen van het front, hij is degene die namens het leger familieleden op de hoogte moet stellen van het overlijden van soldaten. Bij hem blijft de tijd steken in 1900.

De dood speelt een allesoverheersende rol in dit boek. Niet alleen voor wat betreft de oorlog, maar ook Sasjenka blijft in haar leven niet gespaard voor het overlijden van dierbaren. Het is de kracht van hun liefde die hen op de been houdt en de moed geeft om verder te gaan. Dat is ook de kracht van dit boek: liefde is sterker dan de dood.

Onvoltooide liefdesbrieven is een rijk boek. Het lezen van dit intrigerende verhaal kostte mij enig doorzettingsvermogen, vooral ook door de vrij sombere sfeer en het ontbreken van een echte verhaallijn, maar het is de moeite wel waard. Er komen veel thema’s aan de orde en alleen al daarom zou je het moeten herlezen.

Op woensdag 26 november 2014 wordt Onvoltooide liefdesbrieven besproken in de lezingenserie van Volksuniversiteit Leeuwarden  “Spraakmakende Boeken“.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Oorlogsroman, Overige

De vrouw met de sleutel – Vonne van der Meer

Als Nettie na het overlijden van haar man alleen komt te staan, blijkt haar financiële positie niet zo rooskleurig als ze had gedacht. Op haar 59e ziet ze zich genoodzaakt een baan te zoeken, maar wat voor baan? Ze heeft voor haar huwelijk een blauwe maandag voor de klas gestaan, maar het enige dat ze leuk vond aan lesgeven was voorlezen. Ook voor haar nu volwassen kinderen heeft ze dat veel gedaan.

Dit brengt haar op het idee om mensen ’s avonds voor het slapen gaan voor te gaan lezen. Ze zet een advertentie, waarin ze haar voorleesdiensten aanbiedt en, om vervelende reacties voor te zijn, geeft ze aan dat ze beslist geen seksuele bedoelingen heeft.

Tot haar verbazing krijgt ze hierop 23 brieven, waaruit ze tenslotte een zestal selecteert. Daar zitten onder andere een alleenstaande weduwnaar bij, een meisje van 11 dat al een tijdje ziek thuis is, een eenzame stewardess die, tussen haar vluchten in, thuis slaapproblemen heeft; kortom, een bont gezelschap.

Voor al deze mensen kiest Nettie zorgvuldig bijpassende verhalen om voor te lezen. Veel van deze verhalen heeft Vonne van der Meer ook opgenomen in dit boek. Maar niet alleen de voorgelezen verhalen komen aan de orde: elke persoon waar Nettie komt, heeft zo zijn eigen verhaal, soms leuk, soms spannend, soms verdrietig.

Volgens het beproefde recept van haar boeken Eilandgasten,  De avondboot en Laatste seizoen, heeft Vonne van der Meer weer een verhalenroman geschreven. Deze gaat zelfs nog iets verder, want ook het schrijven van verhalen is een thema. Aan de 11-jarige Renée, die een traumatische ervaring heeft gehad, legt Nettie uit hoe je een verhaal kunt opbouwen, spanning kunt creëren en hoofdpersonen geloofwaardig kunt beschrijven.

De vrouw met de sleutel (de titel verwijst naar het feit dat Nettie  ’s avonds zelf met de sleutel toegang heeft tot de huizen van haar cliënten),  is een sympathiek boek. Het is niet al te zware kost, heel geschikt om te lezen voor het slapen gaan, maar het heeft inhoudelijk ook zeker wat te bieden. Aanbevolen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman