Tagarchief: rouw

Het puttertje – Donna Tartt

puttertje

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Theo Decker heeft een geheim. Hij is door een bizar toeval in het bezit gekomen van een 17e eeuws meesterwerk: Het Puttertje, van Carel Fabritius.

Als 13-jarige bezoekt hij met zijn moeder de tentoonstelling over Hollandse schilders in de Gouden Eeuw. Het Puttertje was haar lievelingsschilderij. Tijdens hun bezoek vindt er een terroristische aanslag plaats, waarbij Theo’s moeder om het leven komt. Theo is één van de weinige overlevenden en hij kan tamelijk ongedeerd en onopgemerkt door de hulpverleners het pand verlaten, met medenemen van Het Puttertje.

Theo wordt voorlopig ondergebracht bij de ouders van een schoolvriendje. Het schilderijtje past in een kussensloop en blijft achter in Theo’s ouderlijk huis. Hij vertelt niemand erover.

Als later zijn vader opduikt (zijn ouders leefden gescheiden) en Theo meeneemt naar zijn woonplaats Las Vegas, verhuist Het Puttertje anoniem mee. In Las Vegas leert Theo Boris kennen, met wie hij bevriend raakt en samen experimenteren ze met drank en drugs. Het is een vriendschap die ook later een belangrijke rol in zijn leven zal spelen.

Als een paar jaar later Theo’s vader overlijdt ten gevolge van een ongeluk, neemt Theo de benen terug naar New York en het Puttertje verhuist weer mee. Het moment waarop hij het schilderij ongestraft had kunnen terugbrengen naar het museum is allang voorbij.  Theo zit er eigenlijk mee in zijn maag en is bang dat iemand zal ontdekken dat hij het in zijn bezit heeft. Toch vindt hij het moeilijk om het te moeten missen, omdat het een nog tastbare link is met zijn moeder, en hij het een troostrijke gedacht vindt dat hij het schilderij kan bekijken wanneer hij maar wil. Wat moet hij doen?

Het is ondoenlijk, om dit boek van 925 bladzijden hier in 350 woorden samen te vatten, want er gebeurt ontzettend veel. In een interview heeft Donna Tartt aangegeven dat zij erg van Dickens houdt en dat kun je merken in Het Puttertje. Het is een wijdlopig verhaal, met veel zijpaden, er komen kleurrijke personages in voor, zowel schurken als ingoede mensen, en er is een onbereikbare geliefde. Het boek heeft zelfs thrillerelementen. Voor wie de tijd heeft (of de tijd ervoor wil nemen), is dit een boek om heerlijk in weg te duiken.

 

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Winter (= Olive Kitteridge) – Elizabeth Strout

olive

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Olive Kitteridge is wiskundelerares in de kleine plaats Crosby in het noorden van de Verenigde Staten. Haar man Henry is apotheker en samen hebben ze een zoon Chris. Olive is geen gemakkelijke vrouw, eigenlijk is ze gewoon niet zo aardig. Ze is recht voor z’n raap, vaak tactloos en ze weet in no-time iedereen tegen zich in het harnas te jagen. Henry daarentegen is uiterst vriendelijk, alsof hij moet compenseren voor het vaak botte gedrag van zijn vrouw.

In alle dertien verhalen in dit boek speelt Olive een rol, soms de hoofdrol, soms komt ze alleen maar in een paar zinnetjes voorbij als het verhaal grotendeels over andere inwoners van Crosby gaat.

Het leven in Crosby verloopt volgens bekende patronen. Chris trouwt en vertrekt met zijn vrouw naar de andere kant van het land, hoewel Olive en Henry een huis voor hem hadden gebouwd, vlakbij dat van hun.  Maar als Chris gaat scheiden wil hij niet terugkomen naar zijn geboorteplaats. Zijn relatie met zijn moeder is niet best.

Henry krijgt een beroerte en belandt in een verpleegtehuis, waar hij nog vier jaar leeft zonder dat er communicatie mogelijk is. Als hij uiteindelijk sterft, en als na verloop van tijd ook nog de hond overlijdt, ziet Olive geen reden meer om te blijven leven. Maar dan ontmoet ze Jack, waardoor haar leven een andere wending neemt.

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen. De verhalen zijn goed geschreven en er is duidelijk sprake van karakterontwikkeling, waardoor met name Olive echt voor je gaat leven. Aanvankelijk vond ik haar allesbehalve aardig. Maar gaandeweg het boek kom je erachter dat ze ook haar goede kanten heeft, waardoor ik uiteindelijk toch sympathie voor haar opvatte. Ik mocht haar wel.

Voor Olive Kitteridge, zoals het boek in het Engels heet, kreeg Elizabeth Strout in 2009 de prestigieuze Pulitzer Prize.

Het boek is verfilmd (met de fantastische actrice Frances McDormand in de hoofdrol) en als HBO-serie uitgezonden.  Vaak valt de film tegen na het lezen van het boek, maar in dit geval is de verfilming goed geslaagd. Ook de dvd is te leen in de bibliotheek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

De verliefden – Javier Marías

verliefdenOp 12 maart a.s. wordt dit boek besproken in het kader van de lezingenserie Spraakmakende Boeken van Volksuniversiteit Fryslân. Daarom nu ook alvast een korte bespreking op de Boekendeler.

Maria Dolz, werkzaam bij een uitgeverij in Madrid, ontbijt iedere ochtend op een terras vlakbij haar werk. Daar ziet ze al enkele jaren iedere dag hetzelfde echtpaar ook ontbijten. Ze hecht zich aan het beeld van deze mensen, die ze in gedachten het Perfecte Paar noemt. Het paar lijkt nog steeds erg verliefd, ze hebben aan elkaar genoeg en nemen nauwelijks notitie van hun omgeving.

Als Maria na een vakantie terugkomt blijkt dat het paar er niet meer is. Maria komt er achter dat de man, Miguel Deverne, op straat is vermoord door een gestoorde zwerver, schijnbaar een daad van zinloos geweld. Als ze na maanden de weduwe tegenkomt raakt ze met haar in gesprek en ontmoet ze ook Javier Díaz-Varela, beste vriend van Deverne, die verliefd is op de weduwe Luisa. Luisa is nog volop in de rouw en nog niet toe aan een nieuwe relatie. Javier wacht zijn tijd af en begint in de tussentijd een affaire met Maria, die op haar beurt verliefd is op Javier. In haar gesprekken met hem krijgt Maria langzamerhand een ander beeld van de dood van Miguel. Had Javier er iets mee te maken? En wat was dan zijn motief?

Dit is het verhaal in een notendop. We nemen kennis van de gebeurtenissen via Maria. In de gesprekken die zij voert met de diverse hoofdpersonen speelt zij voornamelijk de rol van luisteraar. De lange monologen zijn veelal bespiegelend van aard. Ze gaan over de grote dingen van het leven: liefde en dood. Nemen we voorgoed afscheid van de doden of komen ze terug? En is dat wenselijk? Hierbij worden drie werken uit de wereldliteratuur regelmatig aangehaald: Dumas, De drie musketiers; Balzac, Kolonel Chabert; en Macbeth van Shakespeare. Zoals Javier zegt: het verhaal is niet zo belangrijk, het gaat om de ideeën die in een roman op de lezer worden overgebracht. Die maken meer indruk en die onthoud je daarom beter.

 

 

 

2 reacties

Opgeslagen onder Literaire roman

In de zon kijken – Anne Provoost

provoostChloë woont met haar ouders en veel oudere halfzusje Ilana op een afgelegen boerderij in Australië. Op een dag komt haar vader om het leven na een ongeluk waarbij hij van zijn paard viel. Haar moeder probeert het bedrijf in haar eentje te bestieren, soms met behulp van de buren van een nabijgelegen boerderij, maar door een oogziekte die haar langzaam blind maakt, gaat dat steeds moeilijker.

Ilana kan het allemaal niet aanzien en verhuist naar haar vader in de stad, zodat moeder Linda en Chloë helemaal op elkaar aangewezen zijn. Fotograferen, de grote hobby van Linda, wordt steeds problematischer.

Het verhaal wordt verteld vanuit Chloë -haar leeftijd wordt nergens genoemd, maar ik schat haar een jaar of zeven- ; ze  zwerft hele dagen door de uitgestrekte landerijen, lopend of op haar pony. Ze heeft een scherp observatievermogen en ziet en hoort veel, zonder dat ze in staat is om alles goed te interpreteren. Dat levert mooie scenes op, omdat je als lezer wel in de gaten hebt wat er speelt. Kijken en zien spelen door het hele boek heen een belangrijke rol, de titel verwijst daar ook naar.

Uiteindelijk levert de oogziekte van Linda teveel problemen op. Autorijden in de schemering wordt te gevaarlijk en het huis raakt in verval omdat ze niet goed ziet waar er onderhoud gepleegd moet worden. Als er sneeuw valt, ontdekt ze dat ze zelfs dat niet goed meer kan zien en dan neemt ze de enig mogelijke beslissing: verhuizen naar de stad.

Anne Provoost schrijft voornamelijk (bekroonde) jeugdboeken, In de zon kijken is haar eerste roman voor volwassenen. Provoost heeft een mooie, compacte manier van schrijven. Met slechts enkele goedgekozen details weet ze een prachtige sfeer op te roepen. Als lezer zie je het landschap, de dieren, de boerderij, en alle gebeurtenissen als een film voorbijkomen.

Op de website van Anne Provoost staat: ‘In de zon kijken is een roman over een meisje en de dood, een portret van een rouwende moeder, gezien door de ogen van een kind.’

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Kalme chaos – Sandro Veronesi

Kalme chaos beschrijft een aparte manier van rouwverwerking. Het boek gaat over een topmanager die er na het overlijden van zijn vrouw niet in slaagt de bezorgdheid over zijn dochter van zich af te zetten. Het boek begint met een zomers strandtafereel dat een plotselinge wending krijgt. De hoofdpersoon, Pietro Paladini ziet samen met zijn broer twee vrouwen bijna verdrinken. Ze stormen het water in en weten met veel moeite de vrouwen  te redden. Thuisgekomen wacht hem een grote schok: zijn vrouw is plotseling overleden aan een aneurysma. Na een periode van rouwbeklag die hij in de zomervakantie samen met zijn dochter doorbrengt is het tijd voor de dochter om weer naar school te gaan. Hij brengt haar en belooft dat hij voor de school zal wachten op het einde van de schooldag. Dit is het begin van een periode van ogenschijnlijke kalmte.

Pietro stelt zich aan het begin van het tweede hoofdstuk zelf voor: ik ben Pietro Paladini, 43 jaar en weduwnaar.  Hij blijkt directeur te zijn van een mediabedrijf, het ontbreekt hem absoluut niet aan bezittingen en hij heeft tot nu toe altijd een succesvol leven geleid. Hij voelt geen verdriet om het verlies van zijn geliefde vrouw, maar wel een onmetelijke bezorgdheid om zijn dochter. In zijn auto voor de school wordt hij opgezocht door familie en collega’s. Iedereen die bij hem komt stort zijn hart uit. Door de levensverhalen en problemen leert Pietro meer over menselijke gevoelens en hij gaat nadenken over zijn eigen bestaan. Hij ziet in dat er verschil is tussen succes en geluk.

Uiteindelijk maakt zijn dochter op subtiele manier duidelijk dat het tijd is om terug te keren naar zijn gewone leven. Hij wordt zich dan bewust van wat er gebeurd is:  Sinds Lara dood is, heb ik me voor de school gepositioneerd en me niet meer verplaatst, ik heb het lijden van anderen op mijn nek genomen en mijn leven is tot nul gereduceerd – en dat is klaarblijkelijk mijn manier van lijden.

Deze roman is een pageturner met een enorme diepte. Ik werd door Librarything geadviseerd om dit boek te lezen en het blijkt een spijker op zijn kop te zijn.

1 reactie

Opgeslagen onder Psychologische roman

De som der dagen – Isabel Allende

De som der dagen, een prachtige titel, dat in ieder geval. Ik zelf ben fan van een aantal titels van Isabel Allende. Op een of andere manier kan ik mij bij het lezen van enkele van haar boeken volledig verplaatsen in tijd en ruimte naar daar waar zij in haar boeken over spreekt (vertelt is een beter woord). Ik hou erg van boeken waaraan geschiedkundig onderzoek aan ten grondslag ligt en/of die gebaseerd zijn op ware feiten of levensverhalen. Een ander voorbeeld van een bekende auteur die dit doet is Arthur Japin, maar ook bijvoorbeeld titels als Het Pauperparadijs en De Graanrepubliek vind ik mooi. Paula, van Isabel Allende was voor mij de topper en toen ik dan ook hoorde dat De Som der Dagenin Nederland uitgebracht werd (over hoe het leven is verdergegaan na het overlijden van Paula, de dochter van Isabel Allende) heb ik dan ook direct dit boek aangeschaft. Daarbij spreekt de titel mij enorm aan (sorry, daar ben ik erg gevoelig voor…, ik hou van mooie titels). Heel toevallig (nou ja, zo toevallig zal het achteraf niet geweest zijn, omdat haar boek net in Nederlandse vertaling was verschenen) zag ik Isabel Allende in een interview op de Nederlandse televisie (weet even niet meer in welk programma). Man, ben ik geschrokken van haar voorkomen…een plastic gezicht. Bij het lezen van haar boeken door de jaren heen heb ik mij een voorstelling gemaakt van een vrouw met een bepaald uiterlijk. Omschrijven is moeilijk, maar ik heb mij een voorstelling gemaakt van een mooie vrouw, met een doorleefd (is dit het goede woord) gezicht. Viel dat even tegen. Wat heb ik gedaan, het boek met de mooie titel maandenlang (nog net geen jaren) aan de kant gelegd…ik kon het gewoon niet lezen. Uiteindelijk heb ik De som der dagen kortgeleden toch gepakt en vrijwel in één ruk uitgelezen. Mooie zinnen, over het leven, over verdriet, over pijnlijke maar ook over blijde gebeurtenissen. Ook het plastificeren van haar gezicht komt langs, waardoor ik haar tegenvallende uiterlijk niet meer in de weg heb laten staan van het feit dat ze gewoon een ras vertelster is. Kortom weer een prachtig boek (alhoewel Paula mijn topper blijft), waarna ik, net als bij andere boeken die mij aanspreken, weer even moet ‘loskomen’ alvorens met een nieuwe titel te beginnen. Die nieuwe titel van Isabel Allende is er inmiddels ook Het eiland onder de zee, dus op naar de bibliotheek…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Psychologische roman

De Tuinkamer – Lilian Blom

Op 26 augustus 2005 overleed de Nederlandse schrijver Louis Ferron (geboren in 1942). Met dit ontroerende debuut richtte zijn weduwe een monument voor hem op. Ferrons ziekbed in de tuinkamer, hun gesprekken over leven, dood en literatuur zet de schrijfster tegenover de voortgang van de tijd en de gebeurtenissen in de hen omringende werkelijkheid. Herinneringen aan familiegeheimen, hun beider jeugd, Ferrons obsessie: zijn afkomst, verweeft de schrijfster met het steeds zwaarder wordende ziekbed. Geen hagiografie, maar een openhartig boek met herinneringen aan een ondergewaardeerd schrijver.

Doordat het zo’n persoonlijk verhaal is roept het boek veel herkenning op. Het heeft me geraakt: het verhaal is echt en authentiek. Het boek pretendeert geen roman te zijn, maar wordt gepresenteerd als de waarheid van twintig jaar gedeeld lief en leed. Dat ik jaren geleden de boeken van Louis Ferron las maakt het nog interessanter om te lezen. Het is echter ook zonder de schrijver te kennen een mooie beschrijving van de laatste weken voor iemands dood. Het boek is hoog geprezen in de pers en maakt dat wat mij betreft helemaal waar. Het is heel toegankelijk en absoluut niet sentimenteel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie