Tagarchief: psychiatrie

Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest – Joachim Meyerhoff

Heeft uw bibliotheek dit boek?

De vader van Josse is directeur van een psychiatrische inrichting. Het huis van de familie staat midden op het terrein waar de instelling is gevestigd, daardoor groeit Josse, samen met zijn twee broers, lieve moeder en vader op tussen honderden psychiatrische patiënten en lichamelijk gehandicapten. De jeugd van Josse wijkt dan ook af van die van een doorsnee kind, maar voor hem is dit zijn vertrouwde omgeving, hij is niet anders gewend en wordt dan ook vriendjes met een aantal patiënten, waaronder een schizofrene jongen (die later toch niet zo schizofreen blijkt als hij zich voordeed).

Wanneer Josse uit logeren gaat krijgt hij dan ook snel heimwee want hij mist het rumoer en het geschreeuw van de patiënten waarbij hij normaal elke avond in slaap valt. Het leven op het terrein van een psychiatrische instelling is in ieder geval nooit saai. Soms drijven zijn oudere broers Josse tot wanhoop met hun geplaag en gaat Josse door het lint, waardoor hij zelf ook een psychiatrisch patiënt lijkt.

Josse kijkt erg op tegen zijn vader, die enorm veel leest en alles lijkt te weten. Naarmate Josse ouder wordt, komt hij erachter dat zijn vader toch ook maar een gewoon mens is. Na verloop van tijd wordt het Josse ook duidelijk hoe de verhouding tussen zijn ouders eigenlijk ligt.

Het is duidelijk dat het boek deels autobiografisch is. Joachim Meyerhoff heeft, net als Josse, jarenlang op het terrein van een instelling gewoond, als kind van een psychiater. Je volgt Josse van kind tot jong volwassene. Interessant boek, soms triest, vaak grappig, erg ontroerend, met een origineel uitgangspunt en een intrigerende titel.

 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Literaire roman

Achter de regenboog – Solomonica de Winter

achter de regenboog“U wilt weten wanneer ik besloot deze man te vermoorden. Ik weet nog precies wanneer ik dat bedacht. U wilt weten waarom ik besloot hem te doden. Ook dat weet ik. U wilt weten wanneer ik gestopt ben met praten. Ik zal het u vertellen dokter”.

Blue, een dertienjarig meisje, verklaart haar verhaal, schriftelijk, want ze praat niet, aan een psychiater. Blue is na de dood van haar vader beschadigd, gebroken. Ze zit vol haatgevoelens, is boos en verdrietig. Ze onttrekt zich steeds meer aan het dagelijks leven, ze stopt met praten, ze vindt geen aansluiting meer bij haar klasgenootjes. Haar verslaafde moeder kijkt niet naar haar om.

Het enige wat Blue op de been houdt is het boek ‘The Wizard of Oz’,  dat ze gekregen heeft van haar vader. Haar boek is haar alles, ze neemt het overal mee naartoe, ze leest het de hele dag, ze fantaseert dat zij Dorothy, het hoofdpersonage van het boek, is. Blue zou zo graag willen dat ze op een dag wakker zou worden in de wereld van The Wizard of Oz. Het is haar toevluchtsoord, haar ideale wereld.

Blue is vastbesloten om wraak te nemen op de man die haar vader vermoord heeft. Ze achtervolgt hem dagelijks en beraamt plannen om hem om te brengen. Dan ontmoet ze een jongen met ook een fascinatie voor The Wizard of Oz, en dit zorgt er voor dat ze haar plannen bij moet stellen.

Naarmate het verhaal vordert begin je je af te vragen of het allemaal wel waar is wat Blue vertelt, er lijkt een aantal zaken niet te kloppen. In het tweede deel van het boek volgt er dan ook een verrassende plotwending. Het verhaal wordt op een hele knappe manier verteld, je vraagt je steeds af wat waar is en wat niet, wat echt is en wat verzonnen. Een bijzonder spannend verhaal!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

PAAZ – Myrthe van der Meer

paazEmma heeft een leuke baan als redacteur bij een uitgeverij, toch is ze al maandenlang uitgeput, maar ze werkt stug door tot haar (verplicht opgelegde) vakantie. Als het eenmaal zover is, stort ze in en in plaats van vakantie te vieren in Rome samen met haar vriend Sergei, wordt ze opgenomen op de psychiatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis, de paaz. Emma snapt er niets van, ze is toch niet ziek?  Oké, ze wil wel graag dood, maar is dat nou zo erg? Iedereen wil diep van binnen toch liever dood?

Emma blijkt erg ziek te zijn, en zal een behoorlijke tijd op de paaz verblijven. Ze gaat een groot gevecht met zichzelf aan, ze is erg verward en verdoofd. Ze maakt zelfmoordplannen, voelt zich enorm schuldig tegenover haar vriend Sergei, heeft bijzondere ervaringen met therapeuten en krijgt voortdurend nieuwe pillen voorgeschreven. Puzzelen geeft haar houvast. Ook ontstaan er onverwachte vriendschappen en er is ruimte voor een geintje, maar niet te veel, want op de paaz mag het niet te gezellig worden. Je ziet Emma worstelen met zichzelf en met het (ingewikkelde) leven. Je krijgt een inkijkje in de bijzondere wereld van de paaz.

Myrthe van der Meer (pseudoniem) heeft PAAZ gebaseerd op haar eigen psychiatrische opname op een paaz.
Op haar website schrijft Myrthe dat 95% van haar boek waar is en 5% aangepast om de anonimiteit van behandelaars en medepatiënten te garanderen. “Je zou dus kunnen zeggen dat alles wat in het boek plaatsvindt waargebeurd is, alleen niet per se op die manier, met die personen, op dat moment of op die plek”. (bron: http://www.myrthevdmeer.nl/boek)

PAAZ is vlot en pakkend geschreven, emoties worden prachtig weergegeven. Ondanks het thema bevat het boek veel humor. Een eerlijk en indrukwekkend boek.

1 reactie

Opgeslagen onder Overige

De verdovers – Anna Enquist

omslag verdovers

De verdovers is een speciaal soort doktersroman, geschreven in het kader van een project van het VU medisch centrum: Literatuur en geneeskunde. De schrijfster, zelf psychoanalytica, mocht meekijken op een afdeling naar keuze om daar vervolgens een boek over te schrijven. Het werd de afdeling anesthesiologie. In het nawoord verklaart zij dat ‘In de psychoanalyse gaan we ervan uit dat het voor de patiënt heilzaam is om te voelen wat er in hem of haar omgaat. De anesthesist beschermt zijn patiënt juist tegen het voelen’.

Na een periode van rouw om zijn overleden vrouw gaat de kinderloze psychoanalyticus Drik de Jong weer aan het werk. Zijn eerste en voorlopig enige patiënt is een jonge arts in opleiding Allard Schuurman. Allard is naar hem verwezen door Peter, zijn collega, zwager en beste vriend. Peter is getrouwd met Driks zus Suzan, een anesthesiste. Ze hebben één dochter, Roos. Daarmee hebben we de hoofdpersonen van De Verdovers op een rijtje.

Elk van de familieleden is op een of andere manier psychisch gewond. Drik heeft net zijn vrouw verloren, die ook de beste vriendin van Susan was en de lievelingstante van Roos. In hun jeugd hebben Drik en Susan jong hun moeder verloren door een ongeluk dat niet helemaal opgehelderd is. Drik is indertijd gevlucht in zijn studie en heeft Susan op dat moment verlaten. Drik en Peter gebruiken de psychoanalyse om elk soort gedrag, elke emotie, te verklaren. Suzan daarentegen vlucht in haar werk: ze laat zich verdoven door een hectisch leven in het ziekenhuis waar zij vol overgave werkt als anesthesiste. Als Suzan op het werk een relatie begint met Allard Schuurman, die ook de geliefde van haar dochter is en de cliënt van haar broer, ontstaan er allerlei verwikkelingen.

Met deze roman maakt Anna Enquist duidelijk dat noch psychoanalyse, noch verdoving de ingewikkelde familierelaties kunnen oplossen. De Verdovers zit goed in elkaar en leest als een trein. Bovendien is het heel interessant om te lezen hoe het er op een operatieafdeling aan toe gaat. Ik noem het een psychologische roman in een waargebeurde omgeving.

1 reactie

Opgeslagen onder Overige, Psychologische roman