Tagarchief: postmodern

De onzichtbare steden – Italo Calvino

calvinoDit boek van Italo Calvino wilde ik al heel lang lezen. Jaren geleden las ik van hem “Als op een winternacht een reiziger..” (waarin De Lezer en De Lezeres om en om in hoofdstukken dichter bij elkaar komen). De titel De onzichtbare steden intrigeerde mij; hierbij kan ik mijn leesschuld inlossen.

In de Onzichtbare steden verhaalt Marco Polo aan de Kublai Kan over de steden die hij op zijn reizen heeft gezien. Kublai Kan, de grote veroveraar, merkt dat juist in de verhalen van Marco Polo zijn rijk beschreven wordt zoals niemand dat doet. Marco beschrijft met gebaren, voorwerpen en later met taal de structuren, herinneringen en intenties van steden. In tegenstelling tot de handelaren en gezanten die verslag doen van handelswaar, afmetingen of strafexpedities. Door de verhalen van Marco Polo lijkt de Kublai Kan juist dichter tot werkelijke kennis en daarmee de uiteindelijke verovering van zijn rijk te komen.

De steden van Marco bestaan uit verzamelingen vormen, netwerken, of als ‘een onzichtbare draad die het ene levende wezen voor een ogenblik met het andere verbindt, om dan weer los te gaan; daarna spant hij opnieuw tussen bewegende punten en beschrijft weer vlugge figuren zodat iedere seconde de ongelukkige stad een gelukkige stad bevat die niet eens weet dat ze bestaat.’

De steden zijn vaak afspiegelingen, zoals in Andria waarbij aanpassingen in de stad zich weerspiegelen in de bewegingen van sterren en planeten. Of in Laudomia waarbij de doden en de ongeborenen zich verhouden als de twee helften van een zandloper.

De beschrijvingen zijn vaak kort en zonder veel dialoog. Dat maakt dat het boek wat stroef leest. Gelukkig zijn de gesprekken tussen Kublai Kan en Marco Polo merendeels in dialoog geschreven en dat zijn wat mij betreft dan ook de aantrekkelijkste stukken.

De Kublai Kan vermoedt dat alle beschrijvingen feitelijk maar naar één stad verwijzen: Venetiē. Uiteindelijk verklaart Marco Polo zijn beschrijvingen als een manier om niet ‘de hel die wij dag in dag uit bewonen te aanvaarden tot het punt dat je hem niet meer ziet’, maar om ‘te zoeken en weten te herkennen wie en wat er, te midden van de hel, geen hel is, dat laten voortduren, en er ruimte aan geven’.

Als u dit boek ook nog wilt lezen, haast u. Er is nog maar een exemplaar in de openbare bibliotheken in Friesland. In dit laatste boek trof ik diverse ezelsoren aan van een eerdere lezer. En dat waren niet de minste passages.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

De vragende vorm – Padgett Powell

Is het mogelijk een boek te schrijven dat alleen maar uit vragen bestaat? Wil je van me aannemen dat het een verrassend resultaat oplevert?

Zou je het als een aanbeveling beschouwen als je leest dat niemand minder dan Saul Bellow de schrijver Padgett Powell als literair toptalent ziet, of denk je dan – och, het zal wel, als het maar een leuk boek is? Hou je van experimenten? Ken je andere boeken met vormexperimenten, zoals ’t Manco van Georges Perec waaruit de letter e is weggelaten?

Kan je je voorstellen dat de vragen die iemand aan je stelt misschien wel meer zeggen over de vragensteller dan de vragen die het bij jou oproept? Is dit te ingewikkeld? Zou het een idee zijn dit boek tegelijk te lezen met Het boek met alle antwoorden van Carol Bolt?

Vind je ook ontroerend als de ik-persoon jou vraagt wat jij van zijn persoonlijke nederlagen vindt en daarbij uitgebreide beschrijvingen geeft van zijn zorg voor dieren, depressies en zijn gedrevenheid in het zorgvuldig omgaan met materialen? Wordt dit te persoonlijk?

Leest dit eigenlijk wel lekker? Lees je vaak recensies? Komt dit in de buurt van een recensie?

Wil je wel geloven dat ik wel eens stukje heb overgeslagen, of zeg maar gerust, hele stukken?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Dag voor nacht – Frederick Reiken

Frederick Reiken heeft met zijn mozaïekroman Dag voor nacht een prachtig samenstel van levensverhalengeschreven.  Alle tien verhalen zijn uiteindelijk met elkaar verbonden, maar ze zijn zo overtuigend geschreven dat vrijwel alle ook op zich zelf zouden kunnen staan.

Frederick Reiken refereert duidelijk aan Borges, maar hij blijft niet hangen in mystificaties en labyrinten. Rode draad in Dag voor Nacht is de geschiedenis van  Beverly Rabinowitz die als vijfjarig meisje via Litouwen uit Polen aan de jodenvervolging is ontsnapt. Dit drama klinkt door in alle verhalen totdat het uiteindelijk samenkomt in de laatste twee. Niet alle draadjes worden verklaard en dat is ook in lijn met de levensgeschiedenissen. Max geeft een cruciaal feit door aan Beverly Rabinowitz  en beseft aan het eind dat hij niet langer de hoeder van dit verhaal is en “dat het me toescheen dat dit het laatste moment van mijn leven was dat ik iets van belang of betekenis zou doen (..) Ik had niets meer te zeggen.”

De verhalen hebben verschillende stemmen en vormen, zoals dagboekaantekeningen, dromen en een politieverhoor. De getekende levens van volwassenen worden effectief afgezet tegen de beslommeringen van hun tieners en tegen de uitbundige wereld onderzee en de Israëlische woestijn.

Toch zijn ze stilistisch een eenheid, waardoor je als lezer wel de ervaring hebt een lang verhaal te lezen. Vooral de geschiedenis van Beverly Rabinowitz, haar recalcitrante dochter Jennifer, de verliefdheid van Jordan en het verhaal van de Amerikaanse Vicky die naar de Israëlische woestijn trekt, vond ik de hoogtepunten van de roman.

Een echte aanrader voor liefhebbers van mozaïekfilms als Magnolia en Babel en romans van David Mitchell (Wolkenatlas), of je moet natuurlijk willen wachten op de verfilming – want die zal er wel komen.

  • Heeft uw bibliotheek Dag voor nacht?
  • Voor meer informatie zie de website van Frederick Reiken

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman