Tagarchief: moeder-dochter relatie

Ik heet Lucy Barton – Elizabeth Strout

Ik heet Lucy Barton

Heeft uw bibliotheek dit boek?

De schrijfster Lucy Barton blikt terug op een ziekenhuisopname van negen jaar eerder. Ze was opgenomen met een blindedarmontsteking, maar wordt daarna ernstig ziek waardoor ze weken in het ziekenhuis moet liggen. Haar man is thuis met hun twee dochters en kan niet vaak op bezoek komen. Hij belt Lucy’s moeder en zij komt vijf dagen aan haar bed zitten. In die dagen nemen ze de wederwaardigheden door van de bewoners van haar dorp van herkomst. Daarbij komen de jeugdherinneringen van Lucy voorbij. Ook zien we de liefde tussen moeder en dochter. Moeder doet wat haar dochter op dat moment nodig heeft en Lucy komt er weer bovenop. Als haar moeder later op sterven ligt wil Lucy hetzelfde voor haar doen. Na een paar dagen stuurt haar moeder haar weer naar huis om er voor haar gezin te zijn.

Lucy is door haar studie ontsnapt aan een situatie met veel armoede, met een vader die een oorlogstrauma had en aan een gezin dat als uitschot beschouwd werd. Ze woont in New York met haar gezin en heeft nauwelijks contact met haar familie. Tijdens haar studie heeft ze veel moeite moeten doen om normaal te lijken. Ze kon over veel dingen niet meepraten omdat ze thuis geen televisie hadden en nergens aan mee deden.

Aan het eind van het boek verlaat Lucy haar man om opnieuw te beginnen. Haar dochter is kwaad en zegt dat je een huwelijk niet kunt uitwissen zoals in een roman.

Een rode draad in het boek is een schrijverscursus waarin Lucy leert dat iedereen maar één verhaal heeft dat verteld moet worden. Dat levensverhaal wordt hier op een subtiele manier verteld. Het is nergens sentimenteel. Het gaat heel erg over herinneringen en de relatie tot het nu. Je moet doorgaan met leven zonder dat herinneringen uitgewist kunnen worden. Een mooi boek over herinneringen, liefde en schrijverschap.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

Ontaarde moeders – Renate Dorrestein

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Paleontoloog Zwier vertrekt vanuit Afrika met zijn dochter Maryemma naar het Nederlandse provincieplaatsje Sibculo. Zogenaamd om onderzoek te doen naar een oude put. De werkelijke reden van zijn komst naar Nederland zal pas later in het verhaal blijken. Beiden zijn eerst te gast bij de zuster van de ex-vrouw van Zwier, Bonnie. Bonnie, die op haar motorfiets vertrok en haar gezin achterliet toen haar dochtertje twee jaar oud was. Ze wil onafhankelijk zijn en ook vindt ze dat aan de moederrol veel te veel waarde wordt gehecht.

De zus van Bonnie, Meijken, is sinds haar huwelijk met een apotheker niet meer de deur uit geweest. Ze houdt zich bezig met eten en ziet er nu uit als een wanstaltige plumpudding en zit in haar stoel. Compleet illusieloos. Gaandeweg het verhaal komt de lezer er stukje bij beetje achter welke tragische gebeurtenissen ten grondslag liggen aan het vluchtgedrag van Bonnie en het teruggetrokken bestaan van Meijken.

Zoals hier beschreven lijkt het een zwaar en tragisch verhaal. Dat is het ook, maar het wordt op een spannende en verrassende manier gepresenteerd. Het is mooi geschreven, er zit vaart in het verhaal en ook de nodige humor ontbreekt niet. Over het moederschap worden verschillende opvattingen te berde gebracht, maar die zijn zo divers dat ze zowel voor feministen als voor niet geëmancipeerde vrouwen aansprekend zijn. Al verschillende boeken van Renate Dorrestein zijn besproken in de Boekendeler, ze blijft boeien.

Deze recensie geeft meer informatie over het boek.

Ontaarde moeders is ook opgenomen in de e-book collectie van onlinebibliotheek.nl.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Lieveling – Kim van Kooten

lieveling

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Puck woont samen met haar moeder in een achterstandswijk in Rotterdam, haar vader is, volgens haar moeder, een vieze vuile stinkhufter. Hij woont bij een andere vrouw, en Puck mag niet over hem praten. Dat doet ze ook niet, “maar over denken heeft mama niks gezegd”.

Op haar vijfde verjaardag, ze heeft nog geen kadootje gekregen, rijdt er een zwarte, glimmende auto de straat in, met daarin een oude man die haar moeder Pikkedoos noemt. Pikkedoos neemt hen mee naar zijn enorm groot en mooi huis, Puck wordt overladen met kadootjes. Ze is onder de indruk van deze ‘ome Meneer’, die wil dat ze hem papa noemt, want volgens hem wil haar eigen papa haar papa niet meer zijn omdat hij Puck niet lief genoeg vond. Ome meneer kan veel beter voor haar zorgen. Dat doet hij dan ook, hij wast drie keer per week haar haren en hij droogt haar af met zijn handen, want er zijn geen handdoeken. Puck krijgt veel kadootjes, en hij inspecteert elk plekje van haar lichaam grondig. “Als dit mijn vader is zijn we veilig en deftig en krijg ik voor de rest van mijn leven alles van Playmobil. Hij zorgt voor ons. Dat wil ik en dat heb ik nodig”.

Mama wil met Pikkedoos trouwen, en dat gebeurt ook, maar eigenlijk vindt papa Puck veel liever en belangrijker dan mama. Wat ze hebben is speciaal en bijzonder, en het is hun geheim. Maar wil Puck dat eigenlijk wel?

Een heftig verhaal over een kwetsbaar, maar sterk meisje. Lieveling is gebaseerd op de jeugd van Pauline Barendregt. Kim van Kooten heeft het indringend op papier weten te zetten, vreselijk verhaal, goed debuut!

Pauline Barendregt en Kim van Kooten spraken in De Wereld Draait Door over Lieveling.

Lees alvast een fragment uit Lieveling.

 

 

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige

De consequenties – Niña Weijers

Deconsequenties‘I really like that moment when the performance becomes life itself.’ Deze veelzeggende uitspraak van kunstenares Marina Abramović is het motto van De consequenties en karakteriseert het werk van hoofdpersoon Minnie Panis. Zij is kunstenares tegen wil en dank. ‘Een kunstenaar die geen kunstenaar wil zijn, dat is godverdomme briljant.’ Aldus haar agent.

Minnie balanceert met haar werk voortdurend op het randje tussen privé en publiek, realiteit en fictie en zijn of niet zijn. Met de afstudeertentoonstelling ‘Bestaat Minnie Panis?’ maakt Minnie grote indruk door de presentatie van fotocollages van haar eigen afval. Met ‘Nothing personal’ breekt Minnie echt door. Dit project rondom vergankelijkheid en eigenheid is het gevolg van een relatiebreuk. Minnie doet afstand van al haar materiële zaken; ze verkoopt zelfs haar paspoort. ‘Ons hele leven zoeken we naar echtheid (…) maar we vergeten graag dat zelfs de grond onder onze voeten een constructie is.’

Haar favoriete kunstwerk is Les Demoiselles d’Avignon van Picasso. Minnie gaat altijd naar MOMO in New York om op te gaan in het werk. ‘Tijd, ruimte en alle verveelde toeristen hielden op te bestaan.’ De lezer volgt Minnie in haar fascinerende verlangen om alleen te zijn, te verdwijnen. De afstandelijke relatie met haar moeder is exemplarisch voor deze wens. ‘Op de stoep voor het café namen ze afscheid. Minnie verlangde altijd naar het moment vlak daarna, wanneer ze allebei een andere kant uit liepen, hun eigen leven tegemoet.’ Gaandeweg De consequenties blijkt dat Minnie een bijzondere baby was. Een Taoïstische dokter verschaft Minnie inzicht in haar verleden. Een relatie die Minnie met ‘de fotograaf’ heeft, resulteert in een spannend artistiek en ethisch project. Als Minnie zichzelf namelijk onverwachts terugziet op intieme foto’s beseft zij: ‘Dat is mijn lichaam, dacht ze, en tegelijk wist ze dat ook het tegenovergestelde waar was: dat is niet mijn lichaam.’ Om die reden wint de kunst het van de privacy.

De consequenties is een krachtig debuut. Een schrijver is opgestaan. De mooie zinnen en prikkelende thema’s smaken naar meer. Ik werd meermaals verrast door de originele plotwendingen. Vanwege de diversiteit aan ideeën is deze roman ook zeer geschikt voor leesclubs. Want praten over hoe dit boek te interpreteren, maakt de leeservaring nog groter. De consequentie hiervan: de lezer blijft smachtend achter. Meer Niña Weijers in 2015 alstublieft!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Het leek stiller dan het was – Eva Kelder

het leek stiller dan het wasSeije groeit op op Vlieland. Ze woont er samen met haar moeder Fenna, hun relatie is moeizaam; Fenna is niet zoals de moeders van klasgenootjes, ze lijkt zich meer te bekommeren om haar moestuin en drank dan om Seije. Gelukkig is buurjongen Theun er, met wie ze alles deelt. Zo begraven ze samen de dode hond van Seije in de tuin van hun buurman, de burgemeester, niet wetende dat dit een dramatische afloop zal hebben.

Seije houdt enorm veel van Vlieland, van de wind, de zee, de duinen, maar voelt zich niet helemaal op haar plek. Als er een aantal heftige dingen gebeuren wil ze dan ook niets liever dan weg van het eiland. Samen met Theun vertrekt ze naar Edinburgh om Engelse letterkunde te studeren. Seije stort zich vol overgave op haar studie, ze blijkt een begaafd student te zijn. Op haar studie ontmoet ze de aantrekkelijke en zelfverzekerde Daniel, haar grote liefde. Samen vertrekken ze naar New York, Daniel neemt het bedrijf van zijn vader over en Seije gaat promoveren. De wereld ligt aan haar voeten, maar Theun ziet ze steeds minder vaak . Seije lijkt niet gelukkig, haar verleden wil haar niet loslaten, ze zit met zichzelf in de knoop. Hoe komt ze hieruit?

Je ziet Seije opgroeien, je maakt haar mee in verschillende fasen van haar leven. Je ziet haar veranderen en worstelen, mooi taalgebruik, melancholisch, prachtige zinnen, een echte aanrader!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige

In de zon kijken – Anne Provoost

provoostChloë woont met haar ouders en veel oudere halfzusje Ilana op een afgelegen boerderij in Australië. Op een dag komt haar vader om het leven na een ongeluk waarbij hij van zijn paard viel. Haar moeder probeert het bedrijf in haar eentje te bestieren, soms met behulp van de buren van een nabijgelegen boerderij, maar door een oogziekte die haar langzaam blind maakt, gaat dat steeds moeilijker.

Ilana kan het allemaal niet aanzien en verhuist naar haar vader in de stad, zodat moeder Linda en Chloë helemaal op elkaar aangewezen zijn. Fotograferen, de grote hobby van Linda, wordt steeds problematischer.

Het verhaal wordt verteld vanuit Chloë -haar leeftijd wordt nergens genoemd, maar ik schat haar een jaar of zeven- ; ze  zwerft hele dagen door de uitgestrekte landerijen, lopend of op haar pony. Ze heeft een scherp observatievermogen en ziet en hoort veel, zonder dat ze in staat is om alles goed te interpreteren. Dat levert mooie scenes op, omdat je als lezer wel in de gaten hebt wat er speelt. Kijken en zien spelen door het hele boek heen een belangrijke rol, de titel verwijst daar ook naar.

Uiteindelijk levert de oogziekte van Linda teveel problemen op. Autorijden in de schemering wordt te gevaarlijk en het huis raakt in verval omdat ze niet goed ziet waar er onderhoud gepleegd moet worden. Als er sneeuw valt, ontdekt ze dat ze zelfs dat niet goed meer kan zien en dan neemt ze de enig mogelijke beslissing: verhuizen naar de stad.

Anne Provoost schrijft voornamelijk (bekroonde) jeugdboeken, In de zon kijken is haar eerste roman voor volwassenen. Provoost heeft een mooie, compacte manier van schrijven. Met slechts enkele goedgekozen details weet ze een prachtige sfeer op te roepen. Als lezer zie je het landschap, de dieren, de boerderij, en alle gebeurtenissen als een film voorbijkomen.

Op de website van Anne Provoost staat: ‘In de zon kijken is een roman over een meisje en de dood, een portret van een rouwende moeder, gezien door de ogen van een kind.’

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Dorst – Esther Gerritsen

DorstDorst is het verhaal van de relatie tussen een moeder en een dochter. Het verhaal begint met de ontmoeting van moeder Elisabeth en dochter Coco op straat. Ze zien elkaar niet vaak, maar Elisabeth loopt rond met de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft. Van de dokter heeft ze de opdracht om die boodschap met haar naaste familie te delen. Ze vertelt het daarom op straat aan haar dochter. Coco vertelt het door aan haar vader en stiefmoeder en vat het plan op om bij haar moeder in te trekken om voor haar te zorgen.

Elisabeth houdt van alleen zijn, van rust en van het regelmatige ritme van haar werk als lijstenmaker. Ze beseft dat ze haar dochter moet toelaten en doet haar best het prettig te vinden dat die bij haar komt. Coco heeft weinig richting in haar leven. Ze was een druk kind en is als volwassene altijd heel gulzig: ze eet en drinkt excessief en sex gaat ook niet snel wild genoeg.

Het boek beval veel scherpe dialogen waarin de ongemakkelijke relatie naar voren komt. De geschiedenis samen passeert de revue: Elisabeth sloot Coco als peuter op in haar kamer zodat ze geen kwaad kon aanrichten. Ook aan het eind van haar leven weet ze Coco nog eens op te sluiten, zodat zij kan gaan liggen om alleen te sterven. De band bestaat uit het gevangen zijn in een wereld die knelt: Elisabeth die alleen wil zijn en Coco die overdadig is. Ze doen zo hun best om zich aan te passen. Het ontroert dat ze elkaar net niet kunnen bereiken. Ik had het boek snel uit, maar het bleef nog lang in mijn hoofd omspoken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman