Tagarchief: leeuwarden

Circus Mikkenie – Havank

Merkwaardig, hoogst merkwaardig. Dat zijn de gevleugelde woorden, die Havank zijn hoofdpersoon monsieur C.M. Carlier, alias de Schaduw, regelmatig laat mompelen. Het boek Circus Mikkenie speelt inLeeuwarden, in het al genoemde circus. Sabotage is waaronder het circus te lijden heeft en ongewild wordt de grote speurder zelfs bij regelrechte moord betrokken en dat nog wel tijdens de circusvoorstelling.

Het is altijd aardig om de plaatsen waarover geschreven wordt in het echt te kennen. De beschrijving van het Zaailand van Havank is al bijna klassiek (google: havank en zaailand) te noemen: “een vaag en hopeloos soort van plein, feitelijk alleen geschikt om er een circus op te zetten, of de kermis.” (p. 7) Kenmerkend voor de stijl van Havank is ook de volgende beschrijving van de Oldehove: “Waarom staat hij scheef?  Omdat hij hinkend op de grens tussen twee werelden staat. Tussen de Middeleeuwen en de Reformatie, namelijk. Een onecht kind, als je wilt, van een verstoten moeder en een, toen in elk geval, nog levenslustige vader…..’t is het embryo van een kathedraal, de zetel van een bisdom, dat ’t nooit verder heeft gebracht dan z’n conceptie in het brein van Koning Filips de Tweede….”
De Schaduw logeert in hotel Amicitia, en gaat na twaalven nog even naar de nachtclub, de Klanderij, en wandelt daarna door de Prinsentuin. Als de Schaduw nu dezelfde wandeling zou maken, zou hij ervaren dat de stad enorm veranderd is in die vijftig jaar.

Uiteraard zijn dit voor het verhaal maar zijsporen, die de spanning van het oplossen van de misdaad larderen. Het verhaal stamt uit 1954 en dat is aan het tempo te merken. We zijn voorbij p.81 voor de moord daadwerkelijk plaats vindt. De taal is bloemrijk, op het bombastische af. Heel vaak wordt in een dialoog een zin beëindigd met het woord wat, als een soort vraagteken. Ik meende dat dat voornamelijk in het Bildts gebeurde, maar kennelijk is het ouder nederlands. Het heeft me een aantal uurtjes prettige ontspanning en nostalgie gebracht.

De reden voor het herlezen van een Havank was het schrijversbezoek van Tomas Ross aan de bibliotheek in Leeuwarden (dat overigens erg inspirerend was). Hij heeft na Pieter Terpstra de Havank-serie met een aantal exemplaren voortgezet. De prachtige Bruna-omslag van de Schaduw hangt hier in Leeuwarden schuin tegenover de Bibliotheek, vlakbij waar vroeger het Amicitia Hotel stond. In mijn speurtocht naar informatie stuitte ik ook nog op een stripbewerking van een Havankverhaal door Daan Jippes: Hoofden op hol.

 Bron: de krant van toen

1 reactie

Opgeslagen onder Detective, Thriller/misdaadroman

De zesde van 60 – Dirk Vellenga

Dit verhaal zit vol met nostalgie en gaat over Leeuwarden. Aan de hand van een klassenfoto van een schoolreisje uit 1960 probeert de schrijver ( een zoon van oud-wethouder van Leeuwarden  en oud-kamerlid Jan T. Vellenga) te achterhalen wat er van de kinderen uit zijn klas geworden is. De foto is van de zesde klas van de Telemanschool nr. 1 in het westen van de stad. Het Europaplein wordt net aangelegd en de jongens kijken hun ogen uit bij de grote machines die het grondverzet verrichten.

De hoofdstukken hebben de namen van de vakken op de lagere school en dat zorgt voor levendigheid in het verhaal. De uitblinkers  en hun vriendenclubjes worden zo beschreven  en dat voorkomt een droge opsomming van mensenlevens. En er wordt van alles beschreven wat ik ook nog herken: knikkeren in het voorjaar (start koninginnedag), voetballen op straat (bij de kreet POLITIE stoof iedereen een kant op), de muziek van die tijd, een ritje met een net nieuwe auto, met elkaar naar de televisie kijken op woensdagmiddag, en de eerste kusjes.

En de hoofdmeester was streng en deinsde niet terug voor lichte lijfstraffen, als het uit de hand dreigde te lopen. Gelukkig was de meester van de vijfde een rasverteller en kon die het erg goed met de kinderen vinden.

Het is interessant om te lezen wat iedereen in het leven heeft meegemaakt, maar het leukst is het om vijftig jaar terug in de tijd gegooid te worden en dat voor een moment opnieuw te beleven. Ik heb mij er twee middagen prima mee vermaakt. Het verhaal beschrijft in het laatste gedeelte de onvermijdelijke réunie. Dat is voor mij het minste gedeelte. Maar met dit verhaal is een prachtig tijdsbeeld van Leeuwarden, maar vermoedelijk ook andere plaatsen gemaakt.

Dit boekje druupt fan e nostalgie en gaat over Liwadden en is derom in ut Liwadders. An e hand fan un klassefoto fan un skoolreiske út 1960, probeart de skriever (un soon van wethouwer Jan T .V.) ut te finen wat der met de kienders gebeurt is in ut leven. De foto is fan e sesde klas fan Telemannskool nr 1 in ut westen fan e stad. Ut Europlein wurdt krek anleit en de meeste jonges sien hun ogen út bij de groate machines die der besig binne.

De hoofdstukken hewwe de namen fan e fakken op e lagere skool en dat is un útfynst. Derdur wurdt het ferhaal levendig en blieft ut niet bij een drege opsoming fan menselevens. Dur wurdt telkes un vriendeklupke beskreven en dur komt fan alles foorby, wat ik oek nog herken: koegele in ut foorjaar, foetballe op straat, de musiek fan die tiid, un ritsje met un auto, de eerste tillevisie en de eerste tutsjes. En de hoofdmeester was streng en deinsde niet terug foor lichte liifstraffen, as ut út e han driigde te lopen. Gelukkig was de meester fan e vijfde in rasferteller en kon ie goed met de kienders overweg.

Ut is interessant om te lesen wat ieder in ut leven metmaakt het, maar ut leukst is om fyftich jaar werom in de tied gooit te wurden, en dat eefkes op e nij te beleven. Ik hew my dur twee middagen kostlik met fermaakt. Uteinliks loopt ut ferhaal út op un reunie. Ik bin niet un mens fan reunies, dus dat ik geef ik jim graag kado. Maar met dit ferhaal is prachtig tiidsbeeld fan Liwadden maakt, úteraard alleen foor fyftich-plussers. (hewwe die oek us wat foor sichself).

In tegenstelling tot dit stukje in het Liwadders is het boek in gewoon Nederlands geschreven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Overige

De Turkse connectie – Marc Jacobs en Marike Vreeker

Het verhaal speelt in Leeuwarden en het begint met een aantal venijnige en buitensporig gewelddadige moorden van een soort van jeugdbende. Deze worden vanuit slachtoffer- en daderperspectief beschreven. Dit verhoogt de betrokkenheid, toont de complete zinloosheid en maakt je onderbuikgevoel erg sterk.
Na de eerste moord is het onderzoek al begonnen en dat gaat natuurlijk niet onmiddellijk allemaal goed en er zijn veel losse webdraden. Maar geleidelijk wordt het net steeds strakker om de daders heen getrokken, maar de angst van de bendeleden voor de leider zorgt ervoor dat de politie niet veel verder komt. Pas als een van de bendeleden in het ziekenhuis wordt vermoord door de leider lijkt een doorbraak in het zicht. Maar dan is de dader verdwenen.
Het tweede deel begint met een reis naar Turkije, waar de dader zich hoogstwaarschijnlijk ophoudt. De twee rechercheurs gaan na een valse start toch met deze redelijk
makkelijke opdracht aan de slag, maar worden op onwaarschijnlijke manieren tegengewerkt door de Turkse politie, die uit twee afdelingen bestaat en elkaar de loef af proberen te steken. Onze bendeleider ontpopt zich daar als leider van een internationale crimineel netwerk. Samen met de Turkse politie wordt geprobeerd de leider te arresteren, maar dit mislukt jammerlijk. In Nederland wordt hij in een soort van James-Bond-actie toch opgepakt. En dan volgt een spannende ontknoping, waar ik niets meer van zal onthullen.
Naast het plot van het misdaadgedeelte speelt de verhouding van Erik met zijn compagnon, Sigrid en met zijn vriendin Josephine. Uiteraard is de vriendin niet gelukkig met het feit dat de hoofdpersoon met zijn werk getrouwd is en zijn compagnon Sigrid voelt meer voor hem dan alleen collegiale vriendschap. Genoeg ingredienten voor het heen en weer slingeren van de hoofdpersoon in zijn drukke en langdurige klopjacht.
Het feit dat het verhaal in Leeuwarden vergroot mijn betrokkenheid bij het verhaal. Het is toch verrassend dat er iemand in de Voorstreek staat te urineren in plaats van in de Keizersgracht of laten we zeggen een Noorse rivier die door Oslo loopt. Je ziet dat beeld toch sterker voor je.
Ik noem in dit verband niet voor niets ook een Skandinavisch voorbeeld, want daar deed het verhaal me sterk aan denken. Een met zijn eigen leven worstelende politieman, met de nodige maatschappijkritiek, die ook tegen de bureaucratie van het logge politieapparaat oploopt.
Al met al een onderhoudend verhaal, af en toe met james-bond-achtige elementen, dat ik met veel plezier gelezen heb.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized