Tagarchief: gezin

Het groene pad – Anne Enright

enright

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Ierland, Kerstmis 2005. Rosaleen (76) nodigt haar vier kinderen uit om de kerst bij haar te vieren. Ze vermeldt en passant op de kerstkaart dat ze het huis wil verkopen, het huis waarin de kinderen zijn geboren en opgegroeid. Reden voor de twee zoons en twee dochters om dit jaar hun moeder op te zoeken met kerst, al zijn de onderlinge contacten sporadisch geworden.

Dan, de oudste en meest geliefde zoon, wilde priester worden, een keuze waarvan zijn moeder destijds bijna hysterisch werd. Priester werd hij niet, maar hij emigreerde naar de Verenigde Staten, waar hij uit de kast kwam en verscheidene homoseksuele relaties had. In de jaren 80 en 90 niet ongevaarlijk, veel van zijn vrienden overleden in die tijd aan aids. In 2005 is Dan gesetteld in Toronto, waar hij een stabiele relatie met Ludo heeft.

Constance de oudste dochter is in Ierland gebleven, ze woont dicht bij haar moeder. Ze is getrouwd met Desmond en tobt wat met haar gezondheid. Financieel hebben ze het goed.

Emmet is ontwikkelingswerker, hij is meestal in het buitenland. In 2002 zit hij in Mali met zijn vriendin Alice. Met zijn familie heeft hij weinig contact.

Hanna tenslotte, de jongste dochter, is actrice in Dublin. Ze heeft een relatie met Hugh en samen hebben ze een baby. Helaas heeft ze ook een ernstig drankprobleem, hetgeen haar carrière geen goed doet en ook de veiligheid van de baby in gevaar brengt.

Alle vier de kinderen hebben een moeilijke relatie met hun moeder. Rosaleen is dominant en wispelturig en ze kan goed manipuleren. De ontmoeting op kerstavond verloopt dan ook niet vlekkeloos, ook zijn er spanningen tussen de broers en zussen onderling. Maar als Rosaleen opeens spoorloos verdwijnt blijkt er een saamhorigheid op te treden, waardoor ze even net een gewoon gezin lijken. Blijkbaar is hun moeder toch een verbindende factor.

Ik vond dit een heel mooi boek. De verhalen over de broers en zussen zijn erg verschillend. Anne Enright schrijft heel beeldend en bepaalde scenes blijven nog lang op je netvlies staan. Vooral het verhaal over Emmet in Mali vond ik indringend.

Het groene pad was genomineerd voor de Man Booker Prize 2015. In 2007 won Anne Enright al de Man Booker Prize met De samenkomst (The gathering).

 

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Psychologische roman

Mrs. Bridge – Evan S. Connell

mrs.bridge

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Mrs. Bridge verscheen in 1959 en Mr. Bridge verscheen 10 jaar later in 1969. Samen vormen ze een tweeluik waarin hun huwelijk  wordt beschreven, respectievelijk vanuit de vrouw en vanuit haar echtgenoot.

Plaats van handeling is Kansas City. India trouwt in de jaren dertig van de vorige eeuw met Walter Bridge, sindsdien heet zij Mrs. Bridge en dat geeft al precies aan wat haar positie is in het huwelijk. Het exotische tintje dat haar voornaam haar gaf, verdwijnt in een oerdegelijk bestaan als huisvrouw, moeder en echtgenote. Zelfstandig beslissingen nemen is er niet bij, alles moet worden overlegd met Mr. Bridge, die een drukke baan heeft als advocaat en veel van huis is. Het opvoeden van hun drie kinderen is de taak van Mrs. Bridge, maar als het op belangrijke zaken aankomt is Mr. Bridge uiteraard de baas.

Hij brengt het geld in (hij vindt geld ook heel belangrijk), ze hebben het financieel uitstekend en gaan om met mensen uit gegoede kringen. Ze hebben (zwart) huispersoneel, dat ze goed behandelen, maar met wie ze hun kinderen toch liever niet zien omgaan. Ze willen te allen tijde een onberispelijke indruk maken op de buitenwereld, de vuile was mag niet buiten hangen. Dat is wel eens lastig als de kinderen groter worden en hun eigen willetje doordrijven. Maar ze doen hun best, op hun kleinburgerlijke, bekrompen manier.

Toch is Mrs. Bridge niet erg gelukkig, ze mist iets in haar leven, al kan ze er niet echt de vinger op leggen en denkt ze er ook niet al te veel over na. Vooral nadat de kinderen grotendeels het huis uit zijn, probeert ze de eenzaamheid te verdrijven met winkelen en musea bezoeken met haar vriendinnen. Zelfs de Europese reis die ze van Mr. Bridge cadeau krijgt voor haar verjaardag brengt haar niet wat ze er van verwachtte.

Zoals uit het tweede deel, Mr. Bridge, blijkt is Walter Bridge zich van haar gevoel niet bewust. Hij begrijpt niet waarom ze ongelukkig is. Ze hebben het toch goed? Toch moet ook hij, in zeldzame momenten, aan zichzelf toegeven dat het leven hem geen echte vreugde heeft gebracht. Vrolijkheid, blijheid, dat wel, maar echte vreugde, nee.

Ik vond deze twee boeken prachtig om te lezen. Hoewel er geen echte plot is kon ik ze moeilijk wegleggen, de korte hoofdstukjes jagen je er als een trein doorheen. Ook de schrijfstijl van Connell trok me erg aan: geen woord te veel en altijd to the point. Heerlijk!

Meer informatie over Evan S. Connell en de boeken vindt u op de website van de uitgever.

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

De vrouw die de honden eten gaf – Kristien Hemmerechts

Hemmerechts‘The sad truth is that most evil is done by people who never make up their minds to be good or evil.” Schrijfster Kristien Hemmerechts zet met het motto van Hannah Arendt de toon van haar boek. De vrouw die de honden eten gaf gaat over ‘de meest gehate vrouw van België’. De roman maakt gebruik van het leven van Michelle Martin, de ex-vrouw van Marc Dutroux. Dit gegeven zorgde in België voor emotionele reacties bij het verschijnen van dit boek. Het verdriet om de dood van jonge meisjes en de woede ten aanzien van Dutroux en Martin bleken nog vers.

De vrouw die de honden eten gaf is fictie. Michelle Martin heet Odette en Marc Dutroux wordt M genoemd. Het boek biedt een kijkje in het hoofd van Odette. Zij heeft zich in gevangenschap gestort op haar geloof. Tussen het bidden en biechten door, wordt de lezer meegenomen in een eindeloze stroom gedachten en (gebrek aan?) gevoelens over individuele verantwoordelijkheid en boetedoening. ‘Ik viel hem niet lastig met vragen. Ik had mijn leven in zijn handen gelegd. Wat hij deed was goed.’ (…) ‘M had van mij een hond gemaakt.’

Odette schetst een beeld van de jeugd van M in Congo. Daar geven zijn ouders blijk van een discutabele seksuele moraal en ontwikkelt M zich tot een autoritaire jongen. ‘Strips verhuurde hij voor één frank per dag. En van de opbrengst kocht hij snoep, dat hij met niemand deelde. Hij heeft nooit iets met iemand gedeeld. Nooit.’ Zowel Odette als M hebben te lijden onder hun dominante moeders.  ‘Sommige vrouwen krijgen kinderen, maar daarom zijn ze nog geen moeder. En andere vrouwen zijn moeder zonder ooit een kind te hebben gekregen.’ Odette begint uit verzet tegen haar moeder een gewelddadige relatie met M. ‘Ik was een prostituee die hij niet hoefde te betalen.’ Samen krijgen ze drie kinderen.

De enkele harde expliciete sekspassages maakten mij enigszins misselijk. De terloopse gedachtes van Odette over de ontvoerde meisjes en waarom zij stierven (terwijl Odette wel de honden eten gaf), zijn intens droevig. Als lezer werd ik voortdurend heen en weer geslingerd tussen de vraag wat waarheid, waan of leugen is. Het personage Odette wekt zowel bij vlagen ongemakkelijke sympathie als walging en woede op. Ik vind De vrouw die de honden eten gaf misschien daarom wel het moeilijkste boek dat ik ooit gelezen heb. Verwacht van dit boek geen antwoorden, oordelen of conclusies. Aan het eind van het boek zijn er talloze vragen bijgekomen. Zoals literatuur betaamt.

  • Heeft uw bibliotheek De vrouw die de honden eten gaf?
  • Een recensie van het boek door Tzum
  • Artikel in Vrij Nederland over De vrouw die de honden eten gaf
  • Artikel in Trouw over De vrouw die de honden eten gaf
  • Kristien Hemmerechts op Facebook

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

Dingen die niemand weet – Alessandro D’Avenia

dingen die niemand weetDe debuutroman ‘Wit als melk, rood als bloed’ van Alessandro D’Avenia vond ik erg mooi, ik was dan ook benieuwd naar dit nieuwe boek. Net als in ‘Wit als melk, rood als bloed’ staan hier jongeren centraal.  De zomervakantie nadert het einde en de mooie veertienjarige Margherita staat op het punt om naar haar nieuwe school, het lyceum, te gaan. Ze vindt het spannend, maar heeft er ook veel zin in om een nieuw leven te beginnen.  Dan krijgt ze op de laatste dag van de vakantie, via het antwoordapparaat, te horen dat haar vader het gezin gaat verlaten en stort haar onbezorgde leventje in. Margherita voelt zich enorm alleen en verlaten. Ze gaat naar haar nieuwe school, maar heeft er nu niet veel zin meer in; ze verzet zich, is brutaal, vindt moeilijk aansluiting maar is vooral erg verdrietig.

Door de leraar Italiaans en Latijn komt ze in aanraking met prachtige literatuur en klassieke mythologie , waarin ze zichzelf kan verliezen. Ook sluit ze vriendschap met Marta die uit een leuk en druk gezin komt; Margherita gaat daar veel liever naartoe dan naar haar eigen lege huis. Marta neemt haar mee naar toneel en Margherita ontdekt dat ze daar talent voor heeft. Op toneel ontmoet ze Giulio, ze voelt meteen wat voor hem.  Op school wordt Margherita geïnspireerd door het verhaal van Odyssee van Homerus  en dan besluit ze niet langer af te wachten, maar samen met Giulio haar vader op te zoeken.

Mooi verhaal, prachtig taalgebruik, de gevoelens worden erg uitgebreid beschreven. Er komen veel literaire citaten in het boek voor, die gaan over het leven, de liefde. Het doet filosofisch aan. Alessandro D’Avenia is zelf leraar letterkunde, dat kun je goed merken in dit boek. Het is net of D’Avenia zoveel mogelijk van zijn kennis in het boek probeerde te stoppen, vaak is het mooi, maar soms ook net teveel van het goede.

  •  Heeft uw bibliotheek Dingen die niemand weet?
  •  Voor degenen die het Italiaans beheersen: de website van Alessandro D’Avenia

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

Gelukkig zijn we machteloos – Ivo Victoria

momredirIn de komkommertijd regeert de angst voor een mysterieuze ruis. Het is een hete zomer en in heel het land verdwijnen jonge meisjes. Hysterische huisvrouwen koppelen de verdwijningen aan de ruis die zij menen te horen. Tijdens een tuinfeest komen twee families bij elkaar ‘niet uit vrijheid maar afhankelijkheid’. Op het perfect onderhouden gazon zitten de familieleden bij elkaar rond tafels gevuld met een overdaad aan eten. Vrolijk babbelend wordt de schijn opgehouden. Tot het moment waarop de veertienjarige adoptiedochter Billie verdwijnt. Als vervolgens blijkt dat Ome Lex ook van het toneel is verdwenen, zijn de familieleden tot elkaar veroordeeld.

Ome Lex is geen echte oom, maar een oude vriend van de familie. De mater familias Martha heeft hem uitgenodigd om oude tijden te doen herleven. Dit icoon van een zorgeloze jeugd met viltstiften, grappen en liedjes blijkt misschien toch niet te zijn wie iedereen dacht…

Victoria schetst een wereld waarin de volwassenen doen alsof. Dit uit angst om hun ware ik te laten zien. Angst als leidraad voor hun bestaan. Want zelfs als het [ogenschijnlijk] goed gaat, zal onheil zich aandienen als een donderslag bij heldere hemel. Martha is ervan overtuigd: ‘Het ongeluk kent de geur van wie angstig is. Het heeft geduld, het komt je zoeken, in de nacht, wanneer je eindelijk slaapt, en niets meer verwacht.’. Iedereen speelt een rol. Verstopt achter een fototoestel, verpakt in de moederrol, schitterend in de glansrol van weduwe of generaal. Iedereen. Behalve de kinderen. En juist de onschuld is in dit boek het slachtoffer van de ongrijpbare angst.

Met zijn prachtig treffende taal weet Victoria haarfijn de gevoelens en verlangens van de personages neer te zetten. Vanwege de constant voelbare spanning leest het boek als een wrange thriller. De intrigerende personages hebben stuk voor stuk een geheim. De lezer worstelt zelfs tot na het eind van het boek met vragen. Wie is toch Ome Lex en wat wil hij? Waar zijn al die meisjes gebleven? Op wie kun je rekenen als je zelfs niet op jezelf kunt vertrouwen?

Heb geen angst: lees!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

Big sister live – Patrick van Rhijn

Bambi en haar vriendinnen Franka en Suus hebben alle drie herexamen gedaan en ze duimen dat ze het hebben gehaald, want dan hebben ze hun havo diploma op zak. De moeder van Bambi, die erg lange dagen als schoonmaakster werkt, en grote schulden heeft, heeft niet veel vertrouwen in de prestaties van Bambi en laat dit duidelijk blijken. Ook wanneer Bambi hoort dat ze geslaagd is, blijft haar moeder onverschillig.

Franka heeft via via gehoord van een geheim realityprogramma, waarin het draait om acteren en zingen,  en dat opgenomen wordt in een huis vol luxe.  Er worden jonge meiden gezocht en Franka is van plan om zich op te gaan geven en hoopt dat haar vriendinnen ook mee willen doen. Het lijkt Bambi ook wel wat, ze kan best goed zingen, dit is haar kans om door te breken. Bovendien is de hoofdprijs 20.000 euro per maand! Ze kan haar moeder daar enorm mee helpen. Bambi meldt zich aan en mag op een geheimzinnige auditie verschijnen. Ze tekent een contract waarin ze geheimhouding belooft, en even later hoort ze dat ze geselecteerd is en mee mag doen aan de show die over een paar dagen al gaat beginnen.

Aan haar moeder vertelt Bambi dat ze met Suus en haar ouders een aantal weken mee mag naar hun huisje in Barcelona. Haar moeder staat er niet om te springen, maar ze laat Bambi gaan. Bambi komt terecht in een huis met 7 andere mooie meiden, er staat heerlijk eten klaar, er is drank volop en de meiden krijgen allemaal dure kleding. Het lijkt een droom, maar na een tijdje moeten ze dingen doen die wel erg ver gaan, en die niets te maken hebben met zingen of acteren. Bambi verzet zich hiertegen en dan blijkt dat ze in een grote nachtmerrie is beland.

Wat begint als een luchtig verhaal, verandert langzaam in een ware thriller. Het verhaal en de spanning is goed opgebouwd. Ook kom je er door tussentijdse flash-backs stukje bij beetje achter wat er in het leven van Bambi is gebeurd en waarom haar gezin ontwricht is. Hierdoor krijgt het verhaal een extra laag. Spannend boek, een aanrader voor jongeren!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Thriller/misdaadroman, Young adult

De idealisten – Zoë Heller

In De idealisten maken we kennis met het gezin Litvinoff in New York. Vader Joel (72) en moeder Audrey (58) zijn gedurende hun hele huwelijksleven politiek actief geweest. Ze kwamen op voor de verdrukten der aarde, liepen mee in protestdemonstraties en sympathiseerden met vakbondsacties. Joel is nog steeds een roemruchte linkse advocaat die het in omstreden rechtszaken opneemt voor schijnbaar hopeloze gevallen.

Ze hebben hun dochters Karla en Rosa en hun geadopteerde zoon Lenny ook in deze idealistische sfeer opgevoed, ze het besef bijgebracht dat ze eigenlijk moreel beter zijn dan de meeste anderen, met minachting voor de, in hun ogen, kleinburgerlijkheid van de Amerikaanse samenleving in zijn algemeenheid.

Helaas blijken de kinderen niet echt te voldoen aan de idealistische maatstaven van de ouders. De zachtmoedige Karla heeft geen rechten gestudeerd, maar is terechtgekomen in een niet al te vrolijk huwelijk met Mike. Ze is veel te dik en probeert tegemoet te komen aan de kinderwens van haar echtgenoot, maar het lukt maar niet om zwanger te worden.

Rosa heeft 4 jaar in de communistische heilsstaat Cuba gewoond, maar haar idealen zijn verdampt. Ze heeft haar joodse roots ontdekt en verdiept zich in het orthodoxe jodendom, zeer tegen de zin van haar ouders.

Lenny, geadopteerd uit idealisme (zijn  echte moeder zit een levenslange gevangenisstraf uit wegens moord op een politieagent), kan bij Audrey geen kwaad doen. Hij is voortdurend werkloos en verslaafd aan drank en drugs, maar ze blijft hem financieel ondersteunen.

Moeder Audrey, die haar hele leven op de bres stond tegen onrecht, blijkt een echte bitch te zijn. Ze maakt ruzie met dochters, vrienden, echtgenoot en familie. Door haar scherpe tong is ze bij iedereen gevreesd.

Als Joel tijdens een rechtszaak in elkaar zakt door een zware hersenbloeding, belandt hij in het ziekenhuis. Hij ligt langdurig in coma. Tijdens deze periode komt Audrey er achter dat Joel een soort van dubbelleven heeft geleid dat hij voor haar en de kinderen verborgen hield.

Zoë Heller is vooral bekend van haar boek Kroniek van een schandaal (verfilmd als Notes on a scandal). In De idealisten laat ze haarscherp zien wat er eigenlijk terechtkwam van de hoge idealen van de Litvinoffs en de manier waarop die het leven van hun kinderen beïnvloed hebben.

Het boek is geschreven in een vlotte en bij tijden humoristische stijl, een echte pageturner. Een aanrader!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman