Tagarchief: gevangenissen

Van vogels en mensen – Margriet de Moor

Van vogels en mensen

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Marie Lina is getrouwd met Rinus, die voor zijn werk de vogels op Schiphol moet verjagen om de veiligheid van de vliegtuigen te waarborgen. Samen hebben ze een zoon, Olivier. Ze leven rustig en gemoedelijk samen in Schalkwijk, een tussen weilanden en water gelegen dorp vlakbij Haarlem. Op een dag komt de politie aan de deur om Marie Lina op te halen. Ze heeft een vrouw aangevallen en die is daarbij omgekomen. In deze fascinerende vertelling ontrolt het verhaal zich hoe dit zo gekomen is.

Louise Bergman is veertig jaar eerder opgepakt voor de doodslag op een bejaarde man waarvan zij de verzorgster was. Na een aantal dagen in de cel en indringende verhoren raakte ze zo overstuur dat ze bekende. Ze kreeg een gevangenisstraf in de Bijlmerbajes. Pas nadat ze vrij kwam kreeg ze in de gaten wie de echte dader was. Marie Lina kwam dat ook te weten. Al de traumatische jeugdherinneringen en dit weten maakte een diepe haat in haar wakker. Zij begon de dader te stalken en het eindigde met een doelbewuste daad om wraak te nemen.

Het mooie van dit boek is dat er grote tegenstellingen zijn tussen het dagelijks leven, dat vredig en idyllisch is en de vreselijke gebeurtenissen die er zich in afspelen. Onder een vredige familiegeschiedenis ligt een laag van dood en pijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

De vrouw die de honden eten gaf – Kristien Hemmerechts

Hemmerechts‘The sad truth is that most evil is done by people who never make up their minds to be good or evil.” Schrijfster Kristien Hemmerechts zet met het motto van Hannah Arendt de toon van haar boek. De vrouw die de honden eten gaf gaat over ‘de meest gehate vrouw van België’. De roman maakt gebruik van het leven van Michelle Martin, de ex-vrouw van Marc Dutroux. Dit gegeven zorgde in België voor emotionele reacties bij het verschijnen van dit boek. Het verdriet om de dood van jonge meisjes en de woede ten aanzien van Dutroux en Martin bleken nog vers.

De vrouw die de honden eten gaf is fictie. Michelle Martin heet Odette en Marc Dutroux wordt M genoemd. Het boek biedt een kijkje in het hoofd van Odette. Zij heeft zich in gevangenschap gestort op haar geloof. Tussen het bidden en biechten door, wordt de lezer meegenomen in een eindeloze stroom gedachten en (gebrek aan?) gevoelens over individuele verantwoordelijkheid en boetedoening. ‘Ik viel hem niet lastig met vragen. Ik had mijn leven in zijn handen gelegd. Wat hij deed was goed.’ (…) ‘M had van mij een hond gemaakt.’

Odette schetst een beeld van de jeugd van M in Congo. Daar geven zijn ouders blijk van een discutabele seksuele moraal en ontwikkelt M zich tot een autoritaire jongen. ‘Strips verhuurde hij voor één frank per dag. En van de opbrengst kocht hij snoep, dat hij met niemand deelde. Hij heeft nooit iets met iemand gedeeld. Nooit.’ Zowel Odette als M hebben te lijden onder hun dominante moeders.  ‘Sommige vrouwen krijgen kinderen, maar daarom zijn ze nog geen moeder. En andere vrouwen zijn moeder zonder ooit een kind te hebben gekregen.’ Odette begint uit verzet tegen haar moeder een gewelddadige relatie met M. ‘Ik was een prostituee die hij niet hoefde te betalen.’ Samen krijgen ze drie kinderen.

De enkele harde expliciete sekspassages maakten mij enigszins misselijk. De terloopse gedachtes van Odette over de ontvoerde meisjes en waarom zij stierven (terwijl Odette wel de honden eten gaf), zijn intens droevig. Als lezer werd ik voortdurend heen en weer geslingerd tussen de vraag wat waarheid, waan of leugen is. Het personage Odette wekt zowel bij vlagen ongemakkelijke sympathie als walging en woede op. Ik vind De vrouw die de honden eten gaf misschien daarom wel het moeilijkste boek dat ik ooit gelezen heb. Verwacht van dit boek geen antwoorden, oordelen of conclusies. Aan het eind van het boek zijn er talloze vragen bijgekomen. Zoals literatuur betaamt.

  • Heeft uw bibliotheek De vrouw die de honden eten gaf?
  • Een recensie van het boek door Tzum
  • Artikel in Vrij Nederland over De vrouw die de honden eten gaf
  • Artikel in Trouw over De vrouw die de honden eten gaf
  • Kristien Hemmerechts op Facebook

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

De man zonder ziekte – Arnon Grunberg

grunbergSamarendra Ambani is een Zwitserse architect (zijn Zwitserse moeder trouwde met een Indiase man). Hij heeft via een internetprijsvraag een ontwerp ingediend voor een operagebouw in Bagdad en hij krijgt bericht dat zijn ontwerp bij de beste drie behoort. Hij wordt uitgenodigd samen met de andere twee genomineerden naar Bagdad te komen waar de prijsuitreiking zal plaatsvinden. De naïeve Sam wordt op de luchthaven afgehaald door beveiligers die hem onderbrengen in een villa, waar hij in een smoezelige kamer zijn koffer terugkrijgt, die echter niet zijn eigen spullen, maar de gedragen en gebruikte kleding van een vreemde blijkt te bevatten.

Omdat er verder niets gebeurt en hij geen informatie krijgt, gaat hij op eigen houtje Bagdad in, waar hij al spoedig opgepakt wordt omdat hij zijn paspoort niet kan laten zien. Hij wordt als spion gevangen gezet onder erbarmelijke omstandigheden en geslagen. Hij houdt er een gebroken neus aan over. Dankzij bemoeienissen van het Zwitserse Rode Kruis komt hij vrij.

Toch waagt hij zich weer aan een reis naar het Midden Oosten als zijn architectenbureau de opdracht binnenhaalt om een nationale bibliotheek annex bunker te bouwen in Dubai. Tot zijn opluchting is Dubai veel geciviliseerder dan Irak, heeft hij een luxe hotel en goed eten, maar ook hier gaat het mis. In het islamitische Dubai wordt hij gesnapt met flessen drank in zijn huurauto en wederom belandt hij in de gevangenis. En in het beschaafde Dubai blijkt dat een nog grotere nachtmerrie te zijn dan in Bagdad.

Wat dan volgt doet erg denken aan Het Proces van Kafka. De gebeurtenissen volgen elkaar met grote onafwendbaarheid op. Sam houdt zich krampachtig vast aan de waarheid, maar hij komt uiteindelijk totaal alleen te staan.

Ik was niet vol overtuiging aan deze roman begonnen, omdat ik eigenlijk geen liefhebber van de boeken van Grunberg ben. Maar dit pakte me meteen, ik heb het binnen een dag uitgelezen en wel op het puntje van mijn stoel! Het is spannend, beklemmend en verontrustend. En erg goed geschreven. Terecht genomineerd voor de Librisprijs 2013.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman