Tagarchief: dementie

Ma – Hugo Borst

ma

Heeft uw bibliotheek dit boek?

We kennen Hugo Borst van tv, als columnist, redacteur en voetbalcriticus. Als schrijver van boeken had ik hem nog niet gevolgd.
Toch schreef hij al enkele boeken zoals de bestsellers De Coolsingel bleef leeg, Over vaders en zonen, Schieten op Volkert van der G.  en  O, Louis.

Achterop het boek Ma kunnen we lezen, dat Hugo al drie jaar zijn moeder, die aan dementie lijdt, verzorgt samen met zijn broer. Op ontroerende wijze en ook wel tragikomisch, schrijft Hugo over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Over de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden.

Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon. En zo is het! Hugo houdt ontzettend veel van zijn moeder, dat herken je aan zijn manier van schrijven.
Het is een aangrijpend boek, dat lekker leest door de korte hoofdstukjes en de ontroerende verhalen. Wat gebeurt er veel met een patiënt met dementie. En wat heeft dit een impact op het leven van de familie.

Voorin het boek staan prachtige opmerkingen van mensen die het hebben gelezen, zoals “Zeer aangrijpend boek, schitterend geschreven” Matthijs van Nieuwkerk. Voor lezers bij wie dementie in de familie voorkomt, is het heel herkenbaar wat Hugo Borst op een ontroerende en vooral lieve manier heeft neergezet.

Hugo Borst kwam vorige week op de voorpagina van het Algemeen Dagblad met een open brief  aan de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn & Sport over de misstanden in de zorg.

Lees de eerste bladzijden van Ma in het inkijkexemplaar.

foto margriet 2

 

Gastblogger deze week is Margriet Groustra. Margriet heeft een eigen blog waarop ze regelmatig boeken bespreekt: http://www.margrytsje.blogspot.nl/

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Waargebeurd

De kunst van het geven – Cecilie Enger

De kunst van het geven

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Als de dementerende moeder van Cecilie Enger naar een verpleeghuis moet omdat ze niet langer zelfstandig kan wonen, ruimen haar kinderen het huis op. Het is het ouderlijk huis waar de familie ongeveer veertig jaar gewoond heeft. Het huis staat vol met voorwerpen waar de kinderen aan gehecht zijn, maar de meeste daarvan moeten helaas weggegooid of weggegeven worden.

Cecilie stuit op een boekje met cadeaulijstjes voor verjaardagen en kerstmis over een periode van 1963 tot 2003. Dit handgeschreven document neemt ze mee naar huis. Aan de hand van de lijstjes beschrijft ze het leven van haar moeder, vermengd met haar eigen herinneringen. Door het oprakelen van de levensgeschiedenis komt ze nader tot haar steeds verder aftakelende moeder.

Ik vind het een origineel idee om aan de hand van cadeaulijstjes een leven te beschrijven. Uit de lijstjes is niet alleen de ontwikkeling van de moeder te halen, maar ook de sociale en culturele omstandigheden komen naar voren. Het boek speelt zich af in Noorwegen, waar kerstmis een belangrijk feest is. Er staan regelmatig warme wanten en sjaals op de lijstjes. Daarnaast komt de ontwikkeling van de moeder tot zelfstandige, feministische en actieve vrouw naar voren in de boeken die als cadeau zijn gegeven.

Het gegeven is knap uitgewerkt en ik vind het vooral ook mooi dat dit zich afspeelt terwijl de moeder nog leeft. Cecilie gaat bij haar op bezoek en probeert contact met haar moeder te krijgen. Haar moeder zakt steeds verder weg, maar door de herinneringen lukt het soms om een helder moment op te roepen. Hierbij komt de tragiek van de ziekte dementie aan het einde van een vervuld leven naar voren.

De schrijfster is nog vrij onbekend in Nederland, waardoor er nog weinig biografische gegevens in de Nederlandse taal beschikbaar zijn. Alleen op de website van haar uitgever staat een kort stukje. Dit boek is heel goed ontvangen: ze heeft er al meerdere prijzen mee gewonnen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman

De laatkomer – Dimitri Verhulst

laatkomerDésiré Cordier heeft genoeg van zijn vrouw! De gepensioneerde bibliothecaris met een ijzersterk geheugen, koestert al tijden geen warme gevoelens meer voor zijn vrouw Moniek. ‘Moniek De Petter. Mooie naam, voor op een grafsteen.’ Samen hebben ze twee inmiddels volwassen kinderen. Het had een liefdevol huwelijk kunnen zijn. ‘Maar naarmate de jaren en de haren verstreken leerde ik ongevoeliger te worden voor haar verbale fusillades en hield ik mijn replieken op zak. Tegen de tijd dat het huis was afbetaald, zat het om mij heen als een gevangenis.’ Désiré laat zich namelijk voortdurend door Moniek commanderen. Zij ontzegt hem alles wat het leven zin geeft. Geen wijntje of zoetigheid. Geen seks of muziek. Het moet gaan zoals het hoort. Zolang de buren er maar niets van denken…

Dan verzint Désiré een plan om te ontkomen aan deze allesverslindende sleur. Hij doet alsof hij dement wordt. Op zijn verjaardag gaat Désiré taart halen en keert terug met een broodrooster. ‘Mijn voorstelling was begonnen. Het voorprogramma.’ Hij zet vervolgens thee in de wc-pot en stopt afwas in de wasmachine. Koopt onzinnige literatuur bij zijn favoriete boekhandel, steelt hysterische kleding uit een winkel en laat zich door de politie thuis brengen. De familie besluit dat Désiré moet worden opgenomen in het verzorgingshuis Home Winterlicht. Tot zijn grote genoegen ontdekt Désiré dat zijn jeugdliefde Rosa Roozendaal daar ook woont. Is hij nog op tijd om zijn kleinburgerlijke leven een andere wending te geven?

Het personage Désiré is een man voor wie ik persoonlijk weinig sympathie kan opbrengen. Het veinzen van dementie is een nogal wrange wraak op zijn omgeving. Als mens is het aan jou om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven.  Laat zien wie je bent en doe niet alsof. Dit is wat Désiré veel eerder had moeten doen (zo’n belezen man zou toch beter moeten weten!). Nu toch een gevalletje ‘mosterd na de maaltijd’. Wat ik in deze novelle echter vooral gemist heb, is de terloopse droge humor waarmee Dimitri Verhulst mij altijd weet te bekoren.  Voor wie echt wil genieten van de taalkunsten van Verhulst (her)pak dan De helaasheid der dingen (2006) en lach hard met een traan.

Voor het lezen van een boek is het nooit te laat!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Het scherventapijt – Loes den Hollander

Centraal staan 3 vrouwen, Annelies, Charlene en Marieke.

Annelies heeft een weekendhuwelijk met Dennis en heeft grote behoefte te weten wie haar vader is. Samen met haar zussen zorgt ze voor hun steeds meer dementerende moeder.

Marieke is een wat oudere vrouw die altijd graag kinderen heeft gewild maar deze nooit heeft gekregen. Ze heeft samen met een team verpleegkundigen de zorg voor haar man Thomas die een zware vorm van dementie heeft.

Charlene heeft een dochtertje en probeert zich zoveel mogelijk los te maken van haar koude, harteloze familie.

Plotseling komt Dennis, de man van Annelies, door een daad van zinloos geweld om het leven en blijken de levens van de drie vrouwen onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De drie vrouwen krijgen ieder op hun eigen manier met verlies te maken, waarbij de rol van ouder en kind in verleden, heden en toekomst de rode draad in het verhaal is.

Het boek wordt vanuit het perspectief van de drie vrouwen geschreven.

De auteur laat genoeg ruimte om de verschillende karakters tot hun recht te laten komen en zij laat de lezer voor ieder personage sympathie ontwikkelen.

Het is een boek dat lekker wegleest, hoewel het geen literaire thriller is zoals we dat van Loes den Hollander gewend zijn, heeft het boek mij toch tot het einde weten te boeien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman