Tagarchief: adoptie

Waar ben je? – Reina Crispijn

crispijn

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Waar ben je? Een feelgoodroman die je meeneemt van het mondaine Parijs naar het Franse platteland en weer terug …..
Zo staat het op de omslag van deze heerlijke roman van Reina Crispijn.

Het is de eerste keer dat ik een boek van deze auteur lees en het is waar … het is een echte feelgoodroman. Even lekker wegdromen in Frankrijk, mijn favoriete vakantieland! Het is een gemakkelijk leesbaar boek. Je wilt vooral weten hoe het verder gaat, dus je verslindt het boek in no time!

De jonge Nederlandse Florine Janson loopt stage in Parijs bij een modehuis. Ze heeft het er erg naar haar zin, maar raakt onbedoeld zwanger. Hierdoor mag ze niet meer stagelopen bij het modehuis.
Haar vriendin brengt de oplossing. Florine neemt de intrek in een klooster in Zuid-Frankrijk en wacht daar haar bevalling af. Ondanks alles bevalt het haar in het klooster. Ze heeft goed contact met de zusters en de tuinman. Florine krijgt een tweeling die ze op aanraden van de zusters meteen afstaat ter adoptie.

Verderop in het boek is het tweeëntwintig jaar later. Abby is geadopteerd en wil graag weten wie haar biologische moeder is. Ze gaat op zoek en reist naar Frankrijk. Daar vindt ze het klooster waar zij en haar tweelingbroer werden geboren. Tevens treft ze daar een tuinman, die haar helpt om haar moeder te vinden.
Hoe het afloopt? Het boek heeft een verrassend einde….. Dat zou zonde zijn om te verklappen 🙂

Lees de eerste bladzijden van Waar ben je? in het inkijkexemplaar

 

foto margriet 2Gastblogger deze week is Margriet Groustra. Margriet heeft een eigen blog waarop ze regelmatig boeken bespreekt: http://www.margrytsje.blogspot.nl/

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Familieroman, Romantisch

Stern – Thomas Heerma van Voss

stern

heeft uw bibliotheek dit boek?

Hugo Stern is onderwijzer op een basisschool, zijn vrouw Merel schrijft boeken en hun zoon, Bram, heeft net zijn diploma van de middelbare school op zak. Alles lijkt koek en ei, maar niets is minder waar. Als Hugo, voor wie het lesgeven zijn lust en leven is, met prepensioen wordt gestuurd valt de basis onder hem vandaan. En tot overmaat van ramp besluit zoon Bram een jaar te gaan reizen, en wel naar Korea.

Hugo beziet het leven en alles wat hij aanpakt als een project, waarbij alles perfect moet verlopen. Op die manier heeft hij altijd lesgegeven en heeft hij systematisch alle vorderingen van zijn leerlingen in vele mappen vastgelegd. Zelfs het krijgen van een kind is door Hugo projectmatig aangepakt. Als de resultaten van deze projecten dan niet volgens plan verlopen is een gevoel van mislukking niet te vermijden. Hugo begint zich raar en onaangepast te gedragen. Met Merel en Bram heeft hij niet bepaald warme contacten. Merel kan het leven met Hugo alleen nog maar aan door boeken te schrijven. Later in het verhaal zal blijken dat haar laatste boek wel  heel  veel (auto)biografische elementen bevat en dat Hugo daarin een hoofdrol speelt.

In het boek worden heden en verleden afgewisseld waardoor de lezer op een slimme manier informatie over hoofdpersoon Hugo krijgt gepresenteerd. Op deze manier wordt ook duidelijk dat, alhoewel Bram niet de biologische zoon van Hugo is, beiden toch wel heel veel op elkaar lijken. Beiden weten zich nooit goed een houding te geven in contacten met anderen en hebben niet veel of geen vrienden.

Dit was mijn eerste kennismaking met een werk van Thomas Heerma van Voss wat uitdraaide op een positieve verrassing. In heldere taal weet hij de beklemmende sfeer in het verhaal te beschrijven, en wel zo dat het je aandacht blijft vasthouden en je het boek  het liefst in een keer uitleest. Ik zal zeker meer van hem lezen. Wilt u zich ook laten verrassen: Thomas Heerma van Voss bezoekt op 12 november a.s. onze bibliotheek. Kirsten van Santen zal hem interviewen.

In het filmpje hieronder vertelt Thomas over zijn boek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

Het zevende kind – Erik Valeur

zevendekind

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Centrale plaats van handeling is een kindertehuis, Kongslund, nabij Kopenhagen, waar in 1961 zeven kinderen naar toe worden gebracht. Zes kinderen zijn kort voor hun komst in een dichtbij gelegen ziekenhuis geboren en ter adoptie afgestaan door hun moeder. Eén kind is te vondeling op de stoep van het tehuis gelegd. Samen liggen de kinderen, vijf jongetjes en twee meisjes, in hun bedjes in de olifantjeskamer. Zes kinderen krijgen al gauw adoptieouders, maar voor het zevende kind, de vondeling die tamelijk misvormd is, melden zich geen belangstellenden. Dit meisje wordt later door de directrice van het kindertehuis als haar kind aangenomen.

In 2001 vindt een gebeurtenis plaats die naar later zal blijken veel met de kinderen te maken heeft. Niet ver van het kindertehuis wordt op het strand een dode vrouw gevonden. Hoogstwaarschijnlijk is ze vermoord, maar een dader wordt nooit gevonden.

In 2008 ontvangt  Orla Berntsen, kabinetschef van de Deense minister van Nationale Zaken, een anonieme brief waarin staat dat een van de kinderen in kwestie een groot geheim met zich meedraagt. Een geheim dat, als het uitkomt, een groot schandaal zal veroorzaken en waarin personen van grote naam verwikkeld zijn.  Een journalist, Knud Tåsing, ontvangt eenzelfde brief en gaat op onderzoek uit.

De anonieme brief is de opmaat tot veel spannende ontwikkelingen en intriges die op een erg pakkende manier zijn beschreven. Ontwikkelingen volgen elkaar in snel tempo op; als lezer is het daarom niet gemakkelijk alles te volgen.  Zo moest ik af en toe even pas op de plaats maken om voor mezelf op een rijtje te zetten hoe het ook al weer in elkaar zat. Maar de plot van het ruim 700 pagina’s tellende verhaal is zo slim van constructie en zo goed omschreven dat het nog tamelijk snel uitgelezen was. Echt zo’n boek van: ‘Hè jammer dat het uit is’.

Het boek, dat in 2013 in Nederland is verschenen en heel goed is ontvangen, heeft als autobiografisch aspect dat de schrijver de eerste paar jaar van zijn leven ook in een kindertehuis heeft doorgebracht. Meer informatie over de schrijver vindt u in dit artikel in Nordic Style Magazine.

Hieronder vindt u nog een interview van Amazon Crossing met de schrijver.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Detective, Literaire roman, Politieke roman

Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn – Jeanette Winterson

boekomslagWaarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn was een uitspraak van de adoptiemoeder van Jeanette Winterson. In dit boek beschrijft Jeanette haar jeugd in het adoptiegezin van meneer en mevrouw Winterson (zij noemt hen zelf consequent zo). Meneer Winterson is een arbeider die in ploegendienst werkt en mevrouw Winterson lijdt aan godsdienstwaanzin. Jeanette ontvangt nauwelijks liefde van haar adoptieouders.  Mevrouw Winterson lijdt aan depressies en is erg streng tegen haar adoptiekind. Ze zegt regelmatig De duivel heeft ons naar het verkeerde wiegje geleid. Jeanette heeft een vreselijke jeugd: ze wordt regelmatig opgesloten in het kolenhok of soms hele nachten buiten gesloten. Zij leert zich te verplaatsen naar een betere wereld door het lezen van boeken. In de bibliotheek leest zij de planken met Engelse literatuur van A – Z.

Als ze zestien is en ervoor uitkomt dat ze lesbisch is, zet mevrouw Winterson haar het huis uit. Ze wordt opgevangen door een lerares van school en voorziet in haar onderhoud door te werken in een marktkraam. Ze heeft het ongebruikelijke ideaal om aan Oxford Engelse literatuur te studeren. Dankzij steun van de lerares en de veranderende tijden met kansen voor arbeiderskinderen lukt dit haar.

Mede door haar liefdeloze jeugd krijgt Jeanette op latere leeftijd psychische problemen en moeilijkheden met het aangaan van liefdesrelaties. Ze gaat op zoek naar haar echte ouders. Haar moeder blijkt een lieve arbeidersvrouw te zijn die ervoor koos om haar af te staan zodat ze twee ouders zou hebben. Ondanks dit warme bad van haar hervonden familie neemt Jeanette geen afstand van haar jeugd. Ze beseft dat ze zich door deze jeugd tot schrijfster kon ontwikkelen. Ze zegt hierover Mijn moeder was een monster, maar het was wel mijn monster.

Jaren geleden las ik Sinaasappels zijn niet de enige vruchten. Ik vond dat erg mooi. Toen ik in een recensie las dat dit boek over dezelfde periode ging, maar dan echt autobiografisch, was mijn interesse gewekt. Ik ben niet teleurgesteld: dit boek is indringend en direct, ontroerend maar ook geestig. Het is een optimistisch verhaal dat niet in gruwelijkheid blijft hangen. Het is een mooi boek waarin de waarde van literatuur als overlevingsmiddel naar voren komt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Psychologische roman