Categorie archief: Overige

Rivieren – Martin Michael Driessen

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Rivieren is een bundel met drie verhalen.

In het eerste verhaal, Fleuve sauvage, gaat een niet zo succesvolle acteur op pad met de kano en tent van zijn zoon. Met als doel: geen familieleden lastig vallen met zijn mateloos drinken. Tijdens de tocht wil hij beslissen of hij al dan niet zal stoppen met drinken. Door de aanhoudende regen staat het water erg hoog, hetgeen hem de nodige problemen oplevert. Het verhaal is heel beeldend geschreven en zou zo verfilmd kunnen worden.

Het tweede verhaal heet De reis naar de maan.  Het gaat over de wereld van de Duitse stamvlotters in het begin van de 20e eeuw (zie foto boekomslag). De rijke Julius en de arme knecht Konrad volgen we over een periode van tientallen jaren. Na de Eerste Wereldoorlog komen ze elkaar tegen als er een enorm vlot gebouwd wordt dat voor Holland is bestemd. Samen reizen ze mee.  Het verhaal heeft een open einde.

In het derde verhaal, Pierre en Adèle, speelt een vete tussen twee families de hoofdrol. Beide bezitten zij land in een dal, gescheiden door de rivier Issou. De protestantse familie Corbé en de rijke, katholieke familie Chrétiens hebben ruzie over het vruchtgebruik van de landerijen in het dal van het riviertje dat voor veel onduidelijkheid zorgt door zijn bedding steeds te verleggen.

De verhalen zijn zeer beeldend geschreven; in elk verhaal hangt een zekere spanning en er wordt veel niet uitgesproken. Rivieren spelen een belangrijke rol: ze zijn zowel beestachtig, als bindende kracht en erfafscheiding.  Qua symboliek kun je de rivier zien als de ontembare stroom van het leven, die met ons doet wat het wil. In elk verhaal zie ik het onvermogen om tot elkaar te komen. Drie juweeltjes qua taalgebruik en inhoud.

In 2016 won Driessen met dit boek de ECI Literatuurprijs.

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Verhalen

Jasper en zijn knecht – Gerbrand Bakker

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In de serie Privédomein verscheen in 2016 van Gerbrand Bakker Jasper en zijn knecht. In dit boek beschrijft Bakker ruim een jaar lang in dagboekvorm zijn belevenissen, afwisselend in Amsterdam en in de Eifel, waar hij ook een huis heeft. Dat huis heeft hij kunnen kopen dankzij de hem toegekende prestigieuze Ierse literatuurprijs, die hem een aanzienlijk geldbedrag opleverde.

Gerbrand neemt een hond (via Marktplaats), Jasper, die door een Nederlands echtpaar is meegenomen van een Grieks eiland. Jasper is autistisch, volgens Bakker, of getraumatiseerd. Hij heeft hechtingsproblemen en loopt vaak weg, maar komt uren later ook altijd weer terug. Jasper is zeer eigenzinnig en de Duitse buurman heeft het dan ook gekscherend over Jasper en zijn knecht als Gerbrand de hond uitlaat.

Hoewel Jasper centraal staat in het boek, komen er tal van onderwerpen aan de orde, zoals het huis in de Eifel, het schrijverschap, de contacten met het literaire wereldje in Nederland, en over zijn depressies. Er zijn veel flashbacks naar Gerbrand’s jeugd in de Wieringerwaard, verhalen over zijn familie, over zijn studententijd (onder andere in Leeuwarden, waar hij slechte herinneringen aan heeft), en over zijn homoseksualiteit.

In bepaalde opzichten doet dit boek denken aan de boeken van Voskuil, waar Bakker ook over schrijft. Ik vond dit boek in elk geval net zo verslavend als de delen van Het Bureau. Van mij had Gerbrand Bakker nog wel een jaar mogen doorschrijven aan dit boek. Gelukkig is er zijn blog, waarop we zijn bezigheden in de Eifel nog kunnen volgen.

In de epiloog beschrijft hij de dood van Jasper, met wie het al een tijdje niet erg goed ging. De dierenarts dacht aan een hersenschudding, of een wespensteek, of misschien een tumor. Jasper bleek niet meer te genezen. Juist de laatste periode van zijn leven begon hij zich echt aan Gerbrand te hechten….

2 reacties

Opgeslagen onder Overige

Masser Brock – Bert Wagendorp

heeft uw bibliotheek dit boek?

Het uitkomen van dit boek is wel heel goed getimed, middenin de huidige discussie over alternatieve feiten en nepnieuws. Want dat is waar de hoofdpersoon, Masser Brock, in dit boek mee te maken krijgt.

Masser is columnist voor het landelijk dagblad De Nieuwe Tijd. Zijn carrière als journalist is hij begonnen vol met idealen; hij zou de zuivere waarheid aan de lezers presenteren. Maar als hij als verslaggever te maken krijgt met cocaïnehandel door Urker vissers komt hij er al snel achter dat de waarheid weerbarstiger is. Hij had weliswaar de waarheid ontdekt, maar kon deze niet helemaal naar buiten brengen omdat hij daarmee mensen zou schaden. Ook later komt hij in conflict met de waarheidsvinding als bij een aanslag in Pantsjagan (een soort Uruzgan) vier Nederlandse militairen om het leven komen, en de regering de achtergrond van de aanslag heel anders aan het publiek meldt dan de werkelijkheid. Hierbij aangetekend het feit dat de zus van Masser de spindoctor van de premier is, wat natuurlijk een complicerende factor is. Wanneer blijkt dat De Nieuwe Tijd geïnfiltreerd is geweest door de BVD en dat publicatie daarvan een dramatisch gevolg heeft worden Masser’s twijfels over de waarheid nog groter. Als hij leest dat Trump aan de macht is gekomen concludeert Masser dat ‘er geen waarheden meer zijn, dat er waarheden worden ontkend en dat leugens tot nieuwe waarheden worden benoemd’.

Een dijk van een boek, dat niet actueler had kunnen zijn.

Lees hier een artikel over de thema’s van dit boek, namelijk journalistiek en de dilemma’s in het verslaggeversvak.

Bekijk hier filmpje waarin Bert Wagendorp vertelt over het boek:

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Overige

Afscheidstournee – Vrouwkje Tuinman

tuinman

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In deze roman beschrijft Tuinman, van oorsprong musicoloog, het leven van Niccolò Paganini en dat van zijn zoon Achille. Niccolò Paganini leefde van 1782 tot 1840. Hij reisde met zijn zoon langs Europese concertgebouwen waar hij volle zalen trok. Rondom zijn leven wist hij legendes in stand te houden: hij zou ’s nachts op begraafplaatsen spelen, hij zou als ketter leven, hij zou een meisje hebben vermoord. Door zwarte kleren te dragen in combinatie met een wit geschminkt gezicht versterkte hij deze geruchten. Zijn zoon verzorgde hem tijdens de tournees terwijl plaatselijke leraren Achille kennis probeerden bij te brengen.

Als Paganini sterft begint een eindeloze zoektocht naar een graf in gewijde grond. Achille gaat op het landgoed Gaione wonen en begraaft zijn vader tijdelijk in een tuinhuisje. Omdat zijn vader de geestelijken altijd de deur wees, is geen enkele kerk bereid een plek voor een praalgraf ter beschikking te stellen. Achille trouwt met Paolina en brengt zijn tijd door met het onderhouden van het buiten, de landerijen en het houden van bijen. Op een gegeven moment wordt met de kerk een oplossing gevonden voor een graf: de familie staat een klein stukje grond af aan de kerk en daar kan Niccolò worden begraven. Aldus gebeurt, maar van een tombe kan geen sprake zijn.

Het gezin van Achille groeit door de geboorte van acht kinderen. Hun derde zoon Luigi blijkt het muzikale talent van zijn grootvader geërfd te hebben en treedt als pianist veel op. De vierde zoon Attilio is een buitenbeentje en moeilijk te hanteren. Hij is voorbestemd voor het seminarie maar verliest zijn geloof door de houding van Achille ten opzichte van de kerk.

Als Achille oud en ziek wordt nemen zijn zonen het onderhoud van het buiten en de landerijen over. Zijn halfzusje Edvige komt om hem te verzorgen.  Uiteindelijk zorgen zijn zonen er voor dat er een praalgraf komt voor hun grootvader, 56 jaar na zijn dood. Dit praalgraf is nu nog aanwezig in Parma. Ook het buitenhuis Gaione bestaat nog.

Het boek leest gemakkelijk. In de verantwoording schetst de schrijfster welke keuzes zij heeft gemaakt tijdens het schrijven van deze roman. Voor de meeste gebeurtenissen in dit boek zijn genoeg bronnen om aan te nemen dat ze daadwerkelijk voorgevallen zijn. Ze heeft een echt mens van Achille gemaakt en dat maakt dat ik het met plezier heb gelezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Historische roman, Overige

Het einde van de rode mens; leven op de puinhopen van de Sovjet Unie – Svetlana Alexijévitsj

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In de reeks Spraakmakende Boeken gaf Dr. Sander Brouwer op 12 april jl. een inspirerende lezing over dit boek. Ik ga het nu zeker lezen en wil de inhoud van de lezing graag met u delen. De eerste vraag die opkwam was: waarom heeft deze schrijfster de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen? Haar boeken bestaan uit interviews. Wat haar boeken tot literatuur maakt, is dat ze meer zijn dan de weerslag van het vertelde, maar dat het duidelijk wordt hoe het werkelijk was voor de mensen. De interview-vragen zijn weggehaald en alles is in één stijl gezet. Deze manier van schrijven is een trend in de literatuur die hyperrealisme genoemd wordt.

In dit boek komen drie soorten herinneringen naar voren: het eerste soort is dat de Sovjet Unie niet goed was. Iedereen werd passief omdat de staat alles voor je deed. Mensen zijn blij dat het voorbij is. Het tweede soort zijn herinneringen van mensen die niet kunnen wennen aan de huidige tijd. Ze hebben moeite met de geldontwaarding en de sobere manier van leven daardoor. De meest voorkomende soort is een vergoelijkende houding. De Sovjetbeschaving was goed. Na het imperium is het leven saai. Het was misschien een gevangenis, maar wel een fijne. Deze houding vloeit voort uit de situatie dat slachtoffers en beulen uit die tijd nu samenleven: om Stalin te veroordelen moet je ook je eigen verwanten en kennissen veroordelen. Een eyeopener voor je kijk op de Russische volksaard.

De laatste dertig jaar is er veel belangstelling voor documentaire fictie. Dit heeft volgens de spreker ook te maken met de manier waarop moderne mensen in het leven staan, met alle informatie die ze via internet tot hun beschikking hebben. Mensen worden daardoor steeds meer aangesproken om informatie te filteren en te beoordelen en zoeken dat daarom ook in de literatuur. Dit boek past daarbij: de auteur kan de werkelijkheid niet overzien en beschrijven, maar laat de getuigen spreken. De auteur is niet de baas over de karakters. Dit boek werd vergeleken met literatuur over de holocaust. Het niet kunnen praten over het trauma is het meest traumatische. Als je weet dat er in Wit-Rusland 660 dorpen volledig zijn uitgemoord krijg je pas door hoeveel verschrikkingen er in de Sovjet Unie hebben plaats gevonden. De spreker raadt aan om de documentaire van Marleen Gorris – 900 dagen te bekijken om hiervan een indruk te krijgen. Hierbij de link naar de presentatie over dit boek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige

Het einde van de rode mens – Svetlana Alexijevitsj

rodemens

Heeft uw bibliotheek dit boek?

In de succesvolle lezingenreeks Spraakmakende Boeken bespreken vooraanstaande specialisten, die veelal verbonden zijn aan de Faculteit der Letteren van de Rijksuniversiteit Groningen, boeken die sterk in de belangstelling staan. Via Volksuniversiteit Fryslân komen deze lezingen ook naar Leeuwarden.
Op 12 april 2017 bespreekt  dr. Sander Brouwer in Bibliotheek Leeuwarden het boek Het einde van de rode mens van Svetlana Alexijevitsj.  De Wit-Russische journalistieke schrijfster Svetlana Alexijevitsj  werd de winnares van de Nobelprijs voor de Literatuur in 2015.

Op de website van uitgeverij De Bezige Bij staat over dit boek het volgende:

Meer dan twintig jaar geleden viel de Sovjet-Unie uit elkaar, ontdekten de Russen de wereld, en ontdekte de wereld de Russen. Even leek een romance in de maak, maar de liefde was snel voorbij. Terwijl men in het Westen nog steeds Gorbatsjov idealiseert en in het Oosten Poetin het begrip ‘democratie’ wel erg ruim interpreteert, grijpen vele voormalige Sovjetburgers – ook jongeren – vol nostalgie terug naar de socialistische staatsmannen van weleer. Onderzoeksjournaliste Svetlana Alexijevitsj laat honderden getuigen aan het woord over hun leven tijdens en na de Sovjet-Unie: goede mensen en minder goede mensen; schuldigen en slachtoffers; aanhangers van de perestrojka en hardleerse stalinisten. Met een opmerkelijke openheid vertellen zij hoe de omwenteling van 1991 hun levensloop beïnvloedde, hoe hun wereldbeeld veranderde, hoe ze op zoek moesten naar een nieuwe identiteit. Het einde van de rode mens ontbloot de ziel van een getraumatiseerd, verdeeld volk. Ook zij zijn Europa.

Het boek werd lovend ontvangen:

´Magnifiek epos over Rusland in de 20ste eeuw aan de hand van individuele getuigenissen.’ – ***** NRC Handelsblad
‘Een magistraal boek’ – Sheila Sitalsing in de Volkskrant
‘Een puik staaltje geschiedschrijving […] Alexijevitsj weet de ziel van een volk bloot te leggen.’ – FD Persoonlijk
‘Alexijevitsj brengt de Sovjetmens tot leven […] Het is haar grote verdienste dat ze de voormalige Sovjetburgers aan het praten heeft gekregen, gewend als ze waren hun mond te houden. […] Het boek zit barstensvol hartverscheurende verhalen die als reeks een grote impact hebben.’ – Trouw

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige

Frankrijk, een liefdesgeschiedenis – Hendrickje Spoor

spoor

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Als liefhebber van boeken over Frankrijk, zag ik het boek Frankrijk, een liefdesgeschiedenis van Hendrickje Spoor liggen op de display met nieuwe boeken in de bibliotheek. De titel sprak mij aan en ook de naam van de auteur maakte mij nieuwsgierig. Vooral ook de voorkant van het boek: een foto van een huisje tussen de bomen met een bordje op de deur: Proprieté privée. DANGER!
Als ik de achterkant gelezen heb ben ik verkocht!

In het boek beschrijft Hendrickje hoe ze op een dag, vijftien jaar geleden, besluit haar Nederlandse echtgenoot waar ze al jaren mee getrouwd was, te verlaten. Verlaten omdat ze van een ander houdt. Ze pakt haar koffers na lang aarzelen. Ze weet echter dat het geen bevlieging is en zeker geen voorbijgaande verliefdheid. Ze is namelijk verliefd op …. La France. Niet op een andere man of vrouw, maar op Frankrijk!

Hendrickje neemt je mee naar Frankrijk. Heerlijk, ze vertelt over haar nieuwe leven in Parijs. Hoe ze gaat wonen, de taal beter gaat beheersen, nieuwe vrienden maakt, maar vooral hoe het is als je droom eindelijk werkelijkheid wordt! Hoe is het om te leven in Frankrijk? Ze krijgt een nieuwe vriend Armand. Armand is gokverslaafd en bezit een vervallen familiekasteel. Hij zegt dat hij al lang bezig is om te gaan scheiden van zijn vrouw. Hendrickje kiest toch eieren voor haar geld en laat zich niet door hem inpalmen. Ze treft Armands neef Ghislain. Met hem koopt ze een klein huisje in de Gard, in Collias. Ze beginnen samen een makelaardij. Dit is niet een groot succes en zo beleeft ze weer een nieuw avontuur. Het allermooiste aan dit boek vind ik de Franse woorden, zinnen en uitspraken die zij gebruikt. Voor de ware Francofiel en liefhebber van de Franse taal, een echte aanrader!

Op de website van haar uitgever staat: “Hendrickje Spoor (1963) publiceerde verhalen en romans, waaronder De verweerde spiegel en Het leven bestaat niet, dat werd verfilmd als Diep. In 2015 verscheen Vader en dochter, een aangrijpend portret van de bijzondere verhouding tussen haar en haar vader, André Spoor. Ze woont en werkt in de Bourgogne.”

 

 

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Reisverhaal