De Opwindvogelkronieken – Haruki Murakami

mura

Heeft uw bibliotheek dit boek?

Haruki Murakami schreef De Opwindvogelkronieken in de periode dat hij op uitnodiging te gast was aan de Princeton universiteit in de Verenigde Staten: de tijd van Twin Peaks en de Eerste Golfoorlog tegen Saddam Hussein. In het uitgebreide nawoord vertelt de schrijver dat dit na-echoot in de roman.

De roman is gegroeid uit het gegeven dat Murakami eerder in een kort verhaal had beschreven. De jonge Tōru Okada heeft onlangs zijn baan als manusje van alles bij een advocatenkantoor opgezegd en weet niet wat hij verder wil. Zijn vrouw verdient de kost en vindt dat prima. Althans dat lijkt zo, totdat zij verdwijnt. Is zij bij hem weggelopen, net als de kat, die al dagen weg is? Zit ze in de problemen en lukt het niet terug te keren? Tōru is een typische Murakami-held die weinig zelf onderneemt, maar het meer op zich af laat komen. En wat er op hem afkomt is een bonte stoet van personages. Twee zusters met mediamieke gaven, een Lolita-buurmeisje in de steeg, een gitaarspeler met een knuppel, een politicus die ‘zielen’ wegneemt, enzovoorts. Vooral het verhaal van de oude luitenant die de oorlog in Mantsjoerije heeft meegemaakt is huiveringwekkend en draagt een groot deel van het boek. In de tweede helft van het boek zakt de spanning wat weg, maar daar staan mooie, eenzame avonturen tegenover.

In dit boek gaat Murakami helemaal los met het idee van een put, wat ook in andere boeken van hem voorkomt. Tōru gaat meermaals urenlang in een put in de tuin van een spookachtig huis zitten. Daar raakt hij in een soort trance waarin hij meer te weten komt over de situatie waarin zijn vrouw zich bevindt. Uiteindelijk weet hij  diverse verhaallijnen bij elkaar te brengen en in een soort droomtoestand tot de juiste actie over te gaan.

Naar mijn idee is dit het beste boek dat Haruki Murakami geschreven heeft. De magisch-realistische elementen, waar Murakami in veel anderen boeken wel eens in doorslaat, zijn in de Opwindvogelkronieken niet overheersend. Bovendien biedt de nuchtere houding van Tôru voldoende tegenwicht. De bovennatuurlijke verschijnselen zijn eerder bewustzijnstoestanden dan op zichzelf staande krachten. Het surrealisme bij Murakami is een manier om zijn zoekend proces van schrijven weer te geven: een zoektocht op de vraag wat het betekent om mens te zijn.

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s