Maandelijks archief: januari 2014

Verloren maandag – Valerie Eyckmans

VerlorenmaandagMenig kantoordag begint Eva met een enorme kater. Carlito’s is haar favoriete kroeg en is een bepalende factor in haar weekritme. Samen met beste vriendin Elise drinkt en flirt Eva tot de volgende morgen. Eva is begin dertig, hoogopgeleid en leuk om te zien. Ze sleept zich van de ene interim-functie naar de andere. Zonder droom of doel pakt zij iedere baan die zij krijgen kan. Haar (inmiddels ex) vriend blijkt te zijn vreemd gegaan met iemand van wie je het nooit zou verwachten. Ooit belandde Eva zelfs in bed met haar stiefvader Paul. Een charmante, rijke man met een goedlopend bedrijf. Keer op keer biedt hij haar een stevig betaalde baan aan, maar Eva weigert zich te conformeren aan wat er van haar verwacht wordt.

Eva verveelt zich en vermaakt zich door constant spelletjes te spelen met mensen. Door manipulatie en sabotage maakt zij haar omgeving het leven zuur. Als een verwend kind begint Eva ook in haar nieuwste baan weer haar collega’s te bewerken. Als Elise een relatie krijgt en al snel over zwanger worden begint, verliest Eva haar partner in crime. Zo komt Eva alleen te staan in haar afkeer van het burgerlijke bestaan. Op kantoor zet zij haar lastercampagnes gewoon voort. De verveling blijft. Totdat plotseling een ogenschijnlijk weerloze collega zich ontpopt tot een sluwe tegenstander…

Verloren maandag is zowel een hilarisch als schrijnend boek. De hoofdpersoon haalt de meest vileine trucs uit om haar omgeving dwars te zitten. Er valt dan ook genoeg te (glim)lachen tijdens het lezen. Daarnaast is Eva zelf gewoon eigenlijk ontzettend zielig. Onderweg leert ze dat het niet werkt om anderen dwars te zitten om jezelf beter te voelen. Onduidelijk blijft echter waarom Eva zo ontzettend veel genoegen lijkt te scheppen in het kwetsen van andere mensen. Wat dat betreft is het een enigszins oppervlakkig verhaal. De pijn die Eva voelt moet er door de lezer zelf bij verzonnen worden en lijkt van ondergeschikt belang. Het boek leest snel en de taal is helder. Vermakelijk voor iedereen die op kantoor werkt of hier aan terug kan denken.

Stop even met werken en start met lezen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

De bibliothecaresse van Auschwitz – Antonio Iturbe

debibliothecaressevanAuschwitzBlok 31 van vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau is een bijzondere barak. Het is de kinderbarak in het enige familiekamp. Kinderen krijgen in deze barak onder bezielende leiding van barakoudste Fredy Hirsch in het geheim lessen in het door hem opgerichte clandestiene schooltje. Wanneer de SS’ers komen inspecteren worden de lessen snel gestaakt, worden er spelletjes gespeeld of de kinderen zingen Duitse liedjes. De grootste schat van het schooltje zijn de acht binnengesmokkelde bibliotheekboeken. Naast de acht boeken  is er ook een levende bibliotheek van volwassenen die boeken en verhalen kunnen navertellen.

De veertienjarige Dita wordt de bibliothecaresse van deze boeken, ze stort zich vol liefde op haar taak: het beheren, verzorgen, uitlenen en verstoppen van de boeken. Lezen is absoluut verboden in het kamp, wanneer de boeken ontdekt zouden worden, zou Dita dit met haar leven moeten bekopen. Het is geen makkelijke taak, vooral niet als de vreselijke kamparts Mengele haar in de gaten houdt en dreigt haar op zijn beruchte autopsietafel ‘helemaal open te snijden’. Maar de prachtige boeken geven Dita verbeelding, ze put er hoop uit, waardoor ze op de been blijft.

De bibliothecaresse van Auschwitz is een waargebeurd verhaal. Antonio Iturbe baseerde het boek op de vele gesprekken die hij voerde met Dita Dorachova.

Je kunt merken dat de auteur vele uren met de hoofdpersoon gesproken heeft, de gruwelijke gebeurtenissen, de kou, honger, de vreselijke omstandigheden, het leven in de barakken, de gaskamers, en de gang van zaken in het schooltje, worden heel gedetailleerd weergegeven, soms gaat de auteur iets te ver in het uitleggen van zaken. Ook blijven de personages wat vlak. Maar het feit dat dit een waargebeurd verhaal is, maakt een hoop goed. De bibliothecaresse van Auschwitz is een prachtig verhaal over een enorm moedig meisje en de kracht van boeken in afschuwelijke omstandigheden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Oorlogsroman, Overige

La Superba – Ilja Leonard Pfeijffer

superbaIn deze duizelingwekkende roman is de glansrol weggelegd voor de stad Genua, trotse havenstad van oudsher, met als bijnaam La Superba.

De beroemde en gevierde Nederlandse schrijver Ilja Leonard is neergestreken in deze stad en woont in het Centro Storico, een labyrint van straatjes en steegjes, waar  toeristen zich liever niet wagen. Ilja wil het liefst Genuees met de Genuezen worden; daartoe bezoekt hij veel café’s, kleedt zich als Italiaan en knoopt gesprekken aan met mensen die hij dagelijks ontmoet op de terrassen en pleinen van de oude binnenstad.

Aan een vriend in Nederland schrijft hij geregeld brieven waarin hij vertelt over zijn wederwaardigheden; ooit wil hij uit die brieven een roman construeren. Het Centro Storico van Genua wordt bevolkt door mensen van allerlei pluimage. Veel immigranten uit Afrika, zoals bijvoorbeeld Djiby uit Senegal, die zoals velen in de hoop op een beter leven de gevaarlijke reis naar Genua (via Lampedusa) heeft gemaakt en nu na jaren nog steeds moet sappelen om rond te komen. Ook maken we kennis met Donald Perrygrove Sinclair, roepnaam Don, een Engelse professor die al meer dan 20 jaar in Genua woont en als een soort dronken godfather zetelt op een terras, waar hij zijn publiek vermaakt met het zingen van “we all live in a yellow submarine” en het opdissen van verhalen uit zijn roemrijke leven.

Veel kleurrijke figuren passeren de revue; ook veel ratten (ook in menselijke gedaante), die zich ophouden in de steegjes waar zelfs overdag het zonlicht niet doordringt en waar dan ook dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen.

Leonardo, zoals sommigen hem noemen, vertelt over de vloeibare hitte in augustus, het vinden van een vrouwenbeen, zijn verliefdheid op het mooiste meisje van Genua, het kopen van een theater, en een rechtszaak tegen de machtigste (maffia)familie van Genua. En nog veel meer!

La Superba: een boek over een stad, zonder een echte plot, waarin niets is wat het lijkt, waarin filosofische gedachten en poëzie niet ontbreken en waarin heden en verleden heel dicht bij elkaar liggen. Pfeijffer speelt een intrigerend spel met de werkelijkheid, je wordt meer dan eens op het verkeerde been gezet. Lees dit bijzondere boek, La Superba is genieten!!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

De schilder en het meisje – Margriet de Moor

momredirTwee kleine tekeningen van Rembrandt die een terechtgesteld en op het galgenveld geplaatst meisje voorstellen, waren voor Margriet de Moor aanleiding tot het schrijven van “De schilder en het meisje”.

Een prachtig geschreven, historische roman waarin de gebeurtenissen verhaald worden zoals die plaatsvonden op 3 mei 1664 in het Amsterdam van de Gouden Eeuw. Een machtige, zeer welvarende stad, waar veel geld te verdienen viel. De grote welstand werd gesymboliseerd in de vele ambitieuze bouwprojecten aan de grachten en het machtige stadhuis (het huidige Paleis) op de Dam. Maar de stad kende ook grote problemen, trok veel migranten aan, was overbevolkt en werd regelmatig getroffen door epidemische ziekten, zoals de gevreesde builenpest.

De dan net 18 jaar geworden Elsje Christiaens komt begin april 1664 aan in Amsterdam na een barre reis per boot uit het Deense Jutland. Zij wil hier een nieuw, beter leven beginnen, aangestoken door de enthousiaste verhalen van haar stiefzuster, die haar al is voorgegaan.

Veel is er niet bekend over het leven van Elsje Christiaens, niet meer dan wat er uit de processtukken van toen naar voren kwam. Zij wordt door Margriet de Moor ook niet verder gekarakteriseerd. Ze blijft een onbekend meisje en het blijft daarmee ook onduidelijk hoe zij, slechts 2 weken na haar aankomst in Amsterdam, al zo woedend en desperaat moet zijn geweest dat zij haar “slaapvrouw” (pensionhoudster) na een handgemeen over de achterstallige huur met een bijl de hersens in sloeg.

Elsje wordt veroordeeld tot de wurgpaal en de executie zal publiekelijk plaatsvinden op de Dam op 3 mei 1664.

Op deze dag is de schilder, nergens met name genoemd maar overduidelijk Rembrandt, op weg naar de apotheek in de Warmoesstraat om materiaal te kopen voor een nieuw schilderij (Het Joodse bruidje). Hij mijdt de Dam want hij moet niets hebben van de volksoploop die de op handen zijnde executie veroorzaakt.

Het gaat de schilder niet goed. Zijn tweede vrouw is net gestorven aan de pest en financieel zit hij aan de grond. Het trotse stadsbestuur heeft een door hem gemaakt, gigantisch doek geweigerd en de schilder heeft zijn grote huis aan de Breestraat moeten verruilen voor een veel bescheidener woning aan de Rozengracht.

Pas ’s middags hoort de schilder van zijn zoon over de zeer rommelig verlopen terechtstelling. De veroordeelde Elsje had zich hevig en tot het laatst toe verzet. Ook toonde ze geen berouw en daarom krijgt ze geen begrafenis maar zal haar lichaam opgehangen worden op het galgenveld aan de Vole-wijck om daar te vergaan.

De schilder besluit nog diezelfde middag een bootje over het IJ te nemen naar de Vole-wijck om het dan nog onaangetaste lichaam van Elsje op papier vast te leggen. Voelt de schilder, die normaliter nauwelijks zijn huis verlaat, een soort verbondenheid met dit meisje en wil hij haar daarom toch nog ontmoeten? Een doodstille ontmoeting, dat wel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Historische roman

Mendelssohn op het dak – Jiří Weil

omslag Mendelssohn op het dakJiří  Weil beschrijft in dit boek het leven in de stad Praag gedurende de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft deze periode zelf meegemaakt in Praag, maar dit boek dateert pas uit de zestiger jaren waardoor de ervaringen al een beetje bezonken zijn.

Het boek opent met een hilarische scene op het dak van het concertgebouw waarop beelden staan van bekende musici. Een SS-officier heeft de opdracht het beeld van Mendelssohn (met zijn Joodse achtergrond) te verwijderen. Hij stuurt twee arbeiders aan die het werk moeten uitvoeren. Het probleem is dat ze alle drie niet weten welk beeld ze moeten hebben en boven gekomen blijkt dat er ook geen naamplaatjes op de beelden zitten. Bijna trekken ze het beeld van Wagner om, want Wagner had de grootste neus van allemaal. Door navraag te doen lukt het alsnog om het juiste beeld omver te trekken, maar het navraag doen alleen al wekt ergernis en wantrouwen op, waardoor de arbeiders worden ontslagen.

Weil beschrijft indringend hoe de inwoners van Praag zich voelen en met elkaar omgaan. Iedere keer wordt er vanuit één persoon geschreven. Bijvoorbeeld vanuit een Jood die meewerkt aan het inrichten van een Joods museum met geconfisqueerde spullen. Als lezer leef je met hem mee. Hij doet dit werk omdat zijn gezin anders op transport gesteld zal worden. Dan springt het boek naar iemand die het besluit neemt om hem en zijn gezin alsnog op transport te stellen.

Het is een indringend en zwaar boek door de kennismaking met verschillende personen van binnenuit. Je krijgt zicht op de onmenselijke verhoudingen en de angstcultuur die er in Praag heerste onder het regime van de bezetters. Lees dit boek en huiver. Het boek staat opnieuw in de belangstelling doordat er in HhhH : Himmlers hersens heten Heydrich naar verwezen wordt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Oorlogsroman

Als ik mijn ogen sluit – Edney Silvestre

als ik mijn ogensluitTwee vrienden, Paulo en Eduardo, hebben een geheim plekje waar ze altijd gaan zwemmen.  En dan opeens vinden ze daar het lijk van een vrouw.

Haar man wordt voor de moord opgepakt, maar die kan nooit de dader zijn. En dat is het begin van de zoektocht van de twee jongens naar de waarheid. Ze worden daarbij geholpen door een oude communist, die zich opgesloten voelt in het bejaardenhuis waar hij woont.

Met zijn drieën komen ze steeds meer te weten over de achtergrond van de vrouw, die een dure dorpshoer blijkt te zijn,  met een heel  bijzondere klantenkring.  En daar moet de dader gezocht worden, maar ook in haar verleden.  Steeds wordt een tipje van de sluier opgelicht en dat houdt de spanning erin.

In de loop van het verhaal wordt veel duidelijk over het land  Brazilië: het heen en weer tussen dictatuur en democratie, de corruptie, de rol van de kerk  en de armoede. Dat alles gezien door de ogen van een paar jonge jongens, die beiden hun dromen hebben voor de toekomst, maar het ook moeilijk hebben met hun eigen gewone leven. Het verhaal speelt in de tijd dat Joeri Gagarin de eerste vlucht door de ruimte maakt en dat raakt hen diep. De oude communist is voor het verhaal nodig om de volwassen, bijna cynische kant van het verhaal te vertellen. Uiteraard geeft dat een prachtig contrast.

Je wordt met de eerste zin onmiddellijk in het verhaal getrokken: Als ik mijn ogen sluit, voel ik nog steeds het bloed aan mijn vingers. Daarna stokt het even, omdat je de vele personages moet leren kennen. En dan gaat het los.

Het verhaal is natuurlijk uniek, maar heeft het maatschappelijke van de Zweedse misdaadromans en de sfeer  van Italiaanse films in een niet al te hoog tempo. En erg lekkere mix, die smaakt naar meer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Detective, Historische roman, Politieke roman