Maandelijks archief: juli 2013

Nooit ziek geweest – Nico Dijkshoorn

nooit ziek geweestAls de gezondheid van de vader van Nico Dijkshoorn, Klaas, aftakelt als gevolg van dementie en ook zijn moeder, Nel, meermalen getroffen is door een lichte beroerte komt het moment voor Nico om zijn herinneringen aan het gezin Dijkshoorn op schrift te stellen. En in die herinneringen speelt vader Klaas de hoofdrol.

Vader Klaas is een fervent honkballer. Als kleine Nico met zijn vader mee gaat naar de club en Klaas  hem vraagt: “Hoe vond je pappa? Vond je pappa goed? Heb je pappa zien hollen daar?” enzovoort, geeft dit meteen weer hoe Klaas in elkaar zit. De hele wereld draait om Klaas, hij hangt te pas en te onpas de pias uit en dat vaak ten koste van iemand anders. En Klaas heeft natuurlijk altijd gelijk. De talloze voorvallen waarin het nare karakter van Klaas naar voren komt, rijgen zich aaneen.  Al met al is wel duidelijk dat de kinderen Dijkshoorn niet een leuke jeugd hebben gehad. Vooral Nico niet, want hij kan niet honkballen. Als  Nico wat ouder wordt, wil hij zo weinig mogelijk te maken hebben met zijn ouders met hun gezever over futiliteiten en hun geruzie. Hij gaat studeren en lezen en nog eens lezen. Een manier van leven die totaal niet wordt begrepen door Klaas. Tijdens een weekend ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Nel krijgt Klaas zijn zin niet en ontbrandt in een lange monoloog waarin hij zijn gal richting Nico spuit, in de trant  van: “.. je heb in Spanje geen één keer gezegd dat de toiletten zo schoon waren….”. Hier staan twee werelden tegenover elkaar.

Om zijn ongelukkige jeugd van zich af te schrijven spaart Nico zijn vader niet. Pas als de gezondheid van Klaas minder wordt kan Nico iets van mededogen voor hem opbrengen.

Dit boek lees je in een ruk uit want het is geschreven in korte, rake en duidelijke zinnen. Verder wordt Klaas niet alleen maar neergezet als nare man; de figuur is namelijk zo tragisch dat het een komisch effect krijgt. Ook vind ik het maar gedurfd om op een zo eerlijke manier over je vader te schrijven.  Op Twitter maakt Nico Dijkshoorn nog regelmatig lekker absurde mini Klaas-verhaaltjes. Ik volg Nico al een poosje, maar nu ik het boek over Klaas heb gelezen kan ik ze beter plaatsen.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Literaire roman, Overige

De handel in emotionele goederen – Maarten Inghels

InghelsDe één z’n dood is de ander z’n brood…  Luukas Kolibri is ‘handelaar in emotionele goederen’. Zorgvuldig en geroutineerd ruimt hij op verzoek van nabestaanden de huizen van overledenen leeg en verkoopt de spullen.  Luukas is een man gesteld op orde en netheid.  Wanneer zijn eigen geliefde Robin Boleau overlijdt, begint Luukas aan het conserveren van haar nalatenschap. Krampachtig houdt hij vast aan wat was. Van kleding, boeken en bestek tot haren en afgeknipte teennagels die Robin ooit achterliet. Zijn huis verandert langzaam in een ‘requiem zonder partituur of vaste toonsoort’. Zelfs uitwerpselen vinden uiteindelijk hun weg naar deze curieuze collectie.  Steeds dieper zakt Luukas weg in een moeras van verdriet dat zich niet door spullen laat dempen.

Zowel Luukas als de lezer worstelen overigens met de vraag of de dood van Robin nou werkelijk een ongeluk was of… Dit maakt het ‘sterfgeval’ extra beladen.

Parallel aan de tragedie rondom de dood van Robin, loopt het verhaal van René Demeter die in zijn dagboek zijn eigen naderende dood beschrijft. René nam ooit deel aan een zaaddonorproject van de overheid. Nu vraagt hij zich af waar al ‘zijn’ kinderen zijn gebleven. Duidelijk wordt dat Robin een reageerbuisbaby was. Of René haar vader is, blijft echter in het ongewisse.

Ik heb genoten van De handel in emotionele goederen vanwege de thematiek. Vroeg of laat wordt iedereen in het leven geconfronteerd met de dood van een geliefde. Hoe deze persoon te gedenken, koesteren en los te laten. Is er een juiste manier om te rouwen? Wat stelt materie nog voor als je iemand voor altijd moet missen? Schrijver en dichter Inghels heeft met zijn debuutroman een veelbelovende literaire start gemaakt. Hoewel er ogenschijnlijk weinig gebeurt in het boek, blijven de poëtische zinnen en de ranzige verzameling van Luukas boeien.

Dus huil niet, maar lees!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Overige, Psychologische roman

Stoner – John Williams

stonerAl een aantal maanden staat deze titel hoog op de bestsellerlijsten. Is het echt zo’n goed boek of is het weer de zoveelste hype? Ik heb het gelezen, en inderdaad, ik vind het een geweldig boek.

William Stoner wordt geboren in een eenvoudig boerengezin in Missouri, dat moet sappelen om het hoofd boven water te houden. Hij is voorbestemd om de boerderij voort te zetten, maar als hij de middelbare school heeft afgerond wordt hem door de districtsagent  geadviseerd naar de aan de universiteit verbonden landbouwhogeschool te gaan. Zijn ouders zien het nut hiervan in en zetten alles op alles om het financieel mogelijk te maken.

Op de universiteit komt Stoner in een geheel andere wereld terecht. Hij ontdekt de Engelse literatuur en dat is voor hem zo’n openbaring dat hij switcht van studierichting, zonder dat in eerste instantie aan zijn ouders te zeggen. Pas na zijn afstuderen vertelt hij hen dat hij universitair docent Engels gaat worden. De ouders slikken hun teleurstelling in, maar leggen hem niets in de weg.

Al spoedig wordt Stoner verliefd op Edith, een meisje uit de betere kringen, en trouwt met haar, waardoor hij nog verder van zijn ouders vervreemdt. Het huwelijk blijkt geen succes. Als er een dochtertje, Grace,  wordt geboren, hecht Stoner zich erg aan haar, maar de verhouding met Edith wordt er niet beter op.

Ook zijn carrière op de universiteit kent zijn ups en downs. Een incident met een student die door het hoofd van de vakgroep als briljant wordt beschouwd, wordt dermate opgeblazen dat de reputatie van Stoner er schade van ondervindt. Ook de liefdesrelatie die Stoner aangaat met een studente is aanleiding tot roddel en achterklap.

Toch wil hij tot zijn pensioen blijven lesgeven, daarna gaat het echter met zijn gezondheid snel bergafwaarts.

John Williams schreef dit boek in 1965 en onlangs werd het herontdekt. Hij beschrijft het leven van Stoner, dat weinig opzienbarend is, met een bijna onderkoelde afstandelijkheid. Toch roept deze roman veel emoties op bij de lezer (althans bij mij): mededogen, maar ook woede en irritatie. Ik begon een beetje sceptisch aan het boek, maar gaandeweg kreeg het me in de greep en kon ik het niet meer loslaten. Lezen dus!

2 reacties

Opgeslagen onder Literaire roman

Lief leven – Alice Munro

momredir.plEigenlijk hou ik niet zo van korte verhalen, maar die van de Canadese schrijfster Alice Munro zijn superieur; elk verhaal is bijna een roman op zich, waar je over na blijft denken en die je snel nog een keer wilt lezen. Haar nieuwste bundel, Lief leven, bevestigt dit nog maar weer eens. En verhalen zijn natuurlijk ideaal voor mensen die weinig tijd hebben om te lezen.

Munro schrijft vooral over gewone mensen, die op een of andere manier op een soort keerpunt in hun leven zijn  beland, of die zich  in een situatie bevinden waarin ze niet (helemaal) gelukkig zijn. De verhalen in Lief Leven spelen zich af in kleine stadjes in Canada, het merendeel in de jaren 40 en 50 van de twintigste eeuw.

Zo is in het eerste verhaal, Japan bereiken, een vrouw met haar dochtertje onderweg van Vancouver naar Toronto met de trein. Ze gaat een paar weken op het huis van een vriendin passen, en ze hoopt daar ook de man te ontmoeten die haar naar huis heeft gebracht toen ze op een uitgeversfeestje teveel had gedronken.

In het verhaal Corrie begint een vrouw, tamelijk bemiddeld maar  met een lichte handicap, een affaire met een getrouwde man. Hij wil zijn huwelijk niet op het spel zetten en als ze door de hulp in de huishouding gechanteerd worden, betaalt zij jarenlang het zwijggeld. Totdat de twijfel de kop opsteekt….

In Amundsen vertrekt een jonge onderwijzeres naar een afgelegen sanatorium om les te geven aan de patiëntjes. Binnen niet al te lange tijd is ze verloofd met de ietwat zonderlinge sanatoriumarts. De relatie wordt niet wat ze ervan verwacht.

In  het indringende Grind verlaat de moeder van twee zusjes haar man om in een caravan bij een hippievriend te gaan wonen. De caravan staat aan de rand van een grindafgraving. De moeder heeft haar handen vol aan haar relatie; de kinderen worden teveel aan hun lot overgelaten, met desastreuze gevolgen.

De laatste vier verhalen in de bundel zijn autobiografisch, maar dan vooral wat gevoelens betreft. Ze onderscheiden zich eigenlijk niet van de andere verhalen, vind ik.

Het enige minpuntje betreft de uitgave. Het is mij een raadsel waarom uitgeverij De Geus  koos voor zo’n nietszeggend en suikerzoet omslag. Het doet geen recht aan de inhoud en is mijns inziens totaal misplaatst.

Al met al een bundel die je moet lezen, en daarna (voor wie het de eerste kennismaking met Alice Munro is) meteen maar al haar andere bundels, want het zijn stuk voor stuk parels!

1 reactie

Opgeslagen onder Overige