Maandelijks archief: mei 2013

De engelenmaker – Stefan Brijs

momredir.plHerr Doktor Viktor Hoppe keert op 13 oktober 1984 na een afwezigheid van 20 jaar terug in zijn geboortedorp Wolfheim, bij het drielandenpunt bij Vaals. De drie identieke baby’s die hij met zich meebrengt groeien razendsnel uit tot hét gespreksonderwerp van de dorpsgemeenschap. De drieling is vernoemd naar de aartsengelen: Michaël, Gabriël en Rafaël. De jongens lijken sprekend op elkaar; zelfs hun hazenlip zit op dezelfde plek. De religieuze dorpelingen roddelen en fantaseren er op los. De waarheid omtrent de broze kinderen gaat echter ook hun fantasie te boven…

In een drietal delen ontrafelt Stefan Brijs de wonderlijke levensgeschiedenis van Victor Hoppe. De eerste vijf jaren van zijn leven vormen al een treurige start. Dankzij zijn moeder wordt hij als ‘achterlijk duivelskind’ aangemerkt en in een gesticht opgesloten. In zijn latere leven ontpopt Hoppe zich echter tot een geniale embryoloog. In tegenstelling tot het advies van de plaatselijke kerk berust Hoppe namelijk niet in ‘Gods wil’, maar gaat juist de strijd aan met God.

Met zijn roman snijdt Brijs het fascinerende en controversiële onderwerp aan: wat gebeurt er als de mens plaatsneemt op de stoel van God? Uiteindelijk bevraagt hij daarmee ook de fundamentele relatie tussen ouder en kind. De bron van het leven en het doorgeven van dit leven. Want een kind heeft zijn of haar ouders niet voor het uitkiezen. Maar wat als dit andersom wel zou gebeuren? Wat mij bijzonder geraakt heeft tijdens het lezen is de klinische wijze waarop Hoppe omgaat met de drie jongens. Zijn studieobjecten willen gewoon spelen en naar buiten. Net als ‘echte’ kinderen.

In een waanzinnige apotheose neemt Brijs de lezer mee in een reeks hallucinerende gebeurtenissen vol religieuze symboliek. De geschiedenis balanceert af en toe wel op het randje van geloofwaardigheid. Met realistisch aandoende details en hoog verteltempo weet Brijs echter een wereld neer te zetten die zowel verbijsterend als uitermate meeslepend is.

Lees en verwonder u!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

De man zonder ziekte – Arnon Grunberg

grunbergSamarendra Ambani is een Zwitserse architect (zijn Zwitserse moeder trouwde met een Indiase man). Hij heeft via een internetprijsvraag een ontwerp ingediend voor een operagebouw in Bagdad en hij krijgt bericht dat zijn ontwerp bij de beste drie behoort. Hij wordt uitgenodigd samen met de andere twee genomineerden naar Bagdad te komen waar de prijsuitreiking zal plaatsvinden. De naïeve Sam wordt op de luchthaven afgehaald door beveiligers die hem onderbrengen in een villa, waar hij in een smoezelige kamer zijn koffer terugkrijgt, die echter niet zijn eigen spullen, maar de gedragen en gebruikte kleding van een vreemde blijkt te bevatten.

Omdat er verder niets gebeurt en hij geen informatie krijgt, gaat hij op eigen houtje Bagdad in, waar hij al spoedig opgepakt wordt omdat hij zijn paspoort niet kan laten zien. Hij wordt als spion gevangen gezet onder erbarmelijke omstandigheden en geslagen. Hij houdt er een gebroken neus aan over. Dankzij bemoeienissen van het Zwitserse Rode Kruis komt hij vrij.

Toch waagt hij zich weer aan een reis naar het Midden Oosten als zijn architectenbureau de opdracht binnenhaalt om een nationale bibliotheek annex bunker te bouwen in Dubai. Tot zijn opluchting is Dubai veel geciviliseerder dan Irak, heeft hij een luxe hotel en goed eten, maar ook hier gaat het mis. In het islamitische Dubai wordt hij gesnapt met flessen drank in zijn huurauto en wederom belandt hij in de gevangenis. En in het beschaafde Dubai blijkt dat een nog grotere nachtmerrie te zijn dan in Bagdad.

Wat dan volgt doet erg denken aan Het Proces van Kafka. De gebeurtenissen volgen elkaar met grote onafwendbaarheid op. Sam houdt zich krampachtig vast aan de waarheid, maar hij komt uiteindelijk totaal alleen te staan.

Ik was niet vol overtuiging aan deze roman begonnen, omdat ik eigenlijk geen liefhebber van de boeken van Grunberg ben. Maar dit pakte me meteen, ik heb het binnen een dag uitgelezen en wel op het puntje van mijn stoel! Het is spannend, beklemmend en verontrustend. En erg goed geschreven. Terecht genomineerd voor de Librisprijs 2013.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman, Psychologische roman

IV – Arjen Lubach

IVElsa, haar vriend Joost en hun zoontje Lars zijn aan het genieten van een vakantie in Frankrijk totdat er een telefoontje uit Nederland komt met het bericht dat de vader van Elsa dood is aangetroffen en Elsa wordt verzocht zo snel mogelijk naar Nederland terug te keren.

Elsa stapt direct op het vliegtuig en op Schiphol wordt ze afgehaald door rechercheur Jacob Veen. Veen stelt opmerkelijke vragen over haar vader, Marcus Ruys, emeritus hoogleraar middeleeuwse schriftcultuur, en zijn laatste project. Elsa begint zich af te vragen of Jacob Veen wel echt van de politie is. Elsa komt erachter dat haar vader een staatsgeheim op het spoor was en dat hij daardoor vermoord is.

Elsa besluit op zoek te gaan naar het geheim, haar vader heeft aanwijzingen achtergelaten die alleen zij op kan lossen. Elsa krijgt tijdens haar zoektocht hulp van studente kunstgeschiedenis Robin en de bekende televisieprofessor Maarten van Eck. Maar de politie en moordenaars zitten hun op de hielen en er volgt een enorm spannende achtervolging.

Normaal gesproken lees ik weinig thrillers, maar omdat ik de vorige boeken van Arjen Lubach erg kon waarderen was ik benieuwd naar zijn nieuwste boek. Ik ben IV gaan lezen en heb er geen spijt van gekregen. Het verhaal zit vol historische gebeurtenissen en is goed doordacht, naar mijn smaak zijn een aantal zaken net iets te toevallig, en er gebeurt wel enorm veel in één dag, maar over het algemeen is IV een erg spannend, intrigerend, origineel en goed geschreven boek. Een aanrader voor fans van zowel thriller als overige romans. Terecht genomineerd voor de Gouden Strop 2013.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige, Thriller/misdaadroman

De blokkade – Renate Dorrestein

blokkadeDeze keer geen roman, maar een onthullende zoektocht naar de writer’s block waarin Renate Dorrestein na dertig jaar schrijverschap vast komt te zitten. Na het succes van De Stiefmoeder begint Dorrestein welgemoed aan een nieuw boek. Voor het eerst wil ze bijhouden hoe haar schrijfproces verloopt. Tot nu toe liet ze zich altijd verrassen hoe het boek zich ontwikkelde en kwamen er elke dag nieuwe ideeën boven. Dit boek blijft zo dood als een pier en Dorrestein merkt dat ze van schrijven begint te walgen. Ze kan zich er niet toe zetten haar studeerkamer in te gaan.

Dorrestein onderneemt een zoektocht naar de oorzaken van writer’s block. Er is heel veel informatie te vinden – ze ontdekt overeenkomsten met burn out en overspannenheidzoals zich dat in andere beroepsgroepen voordoet. Uiteindelijk komt ze uit bij een verklaring dat ze waarschijnlijk een gebeurtenis in haar leven heeft verdrongen. Die gebeurtenis moet een plek krijgen voordat ze weer verder kan. Ze weet meteen welke gebeurtenis het is: de zelfmoord van haar zusje op twintigjarige leeftijd. Ze kijkt terug op haar oeuvre: in al haar boeken zijn sporen te vinden van deze gebeurtenis, maar ze heeft het nooit helemaal onder ogen willen zien. Daarvoor is het te pijnlijk en komt het nog steeds te dicht bij. Aan het eind van het boek ontvangt Dorrestein een e-mail van een penvriendin van haar zusje waarin die haar een stapel brieven en een foto aanbiedt. Al lezende ontdekt ze dat haar zusje een normale, vrolijke puber is geweest. Het boek eindigt met de foto van het zusje met een stralende lach. Er is maar een antwoord mogelijk. Ik lach naar haar terug.

Het boek gaat over heel wat meer dan een writer’s block: het verwerken van een verlies, hoe schrijven in zijn werk gaat en een terugblik op een schrijversleven. Ik vond het interessant om dit waargebeurde verhaal bijna als een roman te lezen. Het maakt me bovendien nieuwsgierig naar het schrijfboek Het geheim van de schrijver.

1 reactie

Opgeslagen onder Biografie

Saabyes circus – Lars Saabye Christensen

circusSaabyes Circus is feitelijk één lange duizeling. De hoofdpersoon, een nerveuze schrijver, valt met zijn wankele stoel van een podium tijdens een boekenbeurs in Parijs en tijdens die val, waarin hij zichzelf als ‘een dolle marionet’ richting publiek ziet vallen, moet hij denken aan zijn jeugd toen hij in de etalage van Bruns muziekwinkel in de Bygdǿy allé in Oslo, een fiëstarode Fender Stratocaster ziet staan en het enige wat hij weet is dat hij die gitaar móét hebben. Het verhaal volgt verder uitweiding na uitweiding waarin de schrijver de volgorde bepaalt en dat is niet bepaald chronologisch. Het is daarom wel opletten geblazen en als je, zoals ik, dit boek met flinke tussenpozen leest raak je snel de draad kwijt.

Om de gitaar te kunnen betalen neemt hij een baantje als bloemenbezorger en komt daardoor overal in Oslo: fietsend, lopend, in de sneeuw, bij de weduwe van een collaborateur en bij Aurora Stern. Zij is een mysterieuze vrouw die hem uitnodigt binnen te komen en hem drinken aanbiedt. Aurora Stern had voor de oorlog het beste trapezenummer van Europa, maar aan het eind van het verhaal blijkt dat, toen de oorlog voorbij was, haar trapezepartner te pletter is gevallen door haar schuld.

Dit boek is als een trapeze. De schrijver vertelt over zijn jeugd, de pestkop op school, dat hij lang de ‘r’ niet kon zeggen en dat zijn ouders geen begrip voor hem hadden. Keer op keer is de literatuur zijn redding. Zelfs in een komisch intermezzo waarin hij verhaalt over een schrijversbezoek aan Moskou, waar hij na een beroving het prima kan vinden met zijn overvaller door het opnoemen van favoriete schrijvers.

Uiteindelijk komt het goed met de val van zijn stoel, hij blijft zitten: er is 1 minuut verstreken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman