Maandelijks archief: december 2012

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel – Annabel Pitcher

boekendelerVijf jaar geleden is de zus van Jamie om het leven gekomen door een terroristische aanslag.  Jamie is nu tien jaar oud en weet er niet veel meer van, hij mist z’n zus ook niet echt en hij heeft nog nooit om haar dood gehuild.

Wat Jamie wel weet is dat het leven behoorlijk veranderd is sinds Rose dood is. De tweelingzus van Rose, Jasmine, is wel verdrietig dat Rose er niet meer is en ook zijn vader en moeder zijn helemaal veranderd. Zijn moeder heeft het gezin verlaten en zijn vader drinkt vooral veel bier en is niet gezellig. Jamie begrijpt er helemaal niets van. Waarom bewaart zijn vader de urn met het as van Rose op de schoorsteenmantel en praat hij tegen haar, legt hij er eten en kadootjes neer? En waarom komt zijn moeder hem niet opzoeken? Hoe komt het dat Jasmine bijna niets meer wil eten en waarom wordt z’n vader boos als  Jasmine haar haar roze verft?

Op school is het ook al niet leuk, Jamie wordt er gepest en het enige meisje waar hij het goed mee kan vinden is Sunya, maar Sunya is een moslima en zijn vader zegt altijd dat Rose dood is door de moslims en dat moslims de vijand zijn. Hoe kan het dan dat Sunya heel lief en aardig tegen hem is? Jamie worstelt met al deze vragen waar niemand een antwoord op lijkt te hebben.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel is een hartverscheurend verhaal, het wordt verteld vanuit Jamie’s perspectief, je leert hem goed kennen, je voelt met hem mee en gaat een beetje van hem houden. Mooi, ontroerend, spannend, grappig en verdrietig verhaal.  Nuchter en op een directe manier geschreven, een knap debuut van Annabel Pitcher!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Psychologische roman, Young adult

Was je maar hier – Graham Swift

Een man zit op de rand van zijn bed, een geladen geweer naast zich. Hij kijkt door het raam naar het noodweer buiten en wacht op zijn vrouw. Hij overdenkt zijn leven.

Jack Luxton heet de hoofdpersoon, een zwijgzame boerenzoon uit Devon, na zijn huwelijk met buurmeisje Ellie terechtgekomen op het eiland Wight, waar hij samen met haar een caravanpark beheert.  Zijn familie woonde generaties lang op een boerderij, Jebb Farm, maar na een reeks dramatische gebeurtenissen heeft Jack besloten, op aandringen van zijn vrouw, de boerderij te verkopen. In de jaren negentig was de gezonde veestapel preventief geruimd vanwege het gevaar van gekke-koeienziekte. Het ging daarna snel bergafwaarts met het bedrijf.

Stukje bij beetje komt de lezer erachter wat er in het verleden allemaal is voorgevallen op Jebb  Farm. Jongere broer Tom, op zijn zestiende door vader Michael van school gehaald om te helpen op de boerderij, besluit op zijn achttiende verjaardag weg te lopen. Hij vertrekt in de nacht, alleen Jack weet van zijn vlucht. Tom gaat het leger in en laat nooit meer iets van zich horen. Totdat, jaren later, Jack en Ellie in hun caravanpark een brief ontvangen van het leger. Tom is omgekomen door een bermbom in Irak. Aan Jack de taak, als enige nog levende bloedverwant,  het militaire afscheid en de begrafenis bij te wonen.

De hoop om Tom nog ooit terug te zien is dus vervlogen; na alle rampen die hem zijn overkomen wordt het hem te veel. Er breekt iets in hem. Hij besluit tot een wanhoopsdaad.

Dit is een prachtig boek voor geduldige lezers. Het verhaal ontvouwt zich langzaam, met veel flash-backs en zijpaden. Maar uiteindelijk komt alles bij elkaar. Langzaam gaat ook de hoofdpersoon Jack voor je leven. Zwijgzaam als hij is, is hij toch niet zonder emoties, integendeel. Er zit een aantal ontroerende scenes in het boek, waarin Jack’s twijfels en zijn besef van eigen tekortschieten pijnlijk duidelijk worden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Liefde heeft geen hersens – Mensje van Keulen

momredirCARY3XFQDe hoofdpersoon van dit boek is Romy, die een jaar na de dood van haar man Luis nog steeds bang voor hem is. Zo bang dat ze de urn met zijn as bewaart in haar kledingkast, alsof ze hem nog altijd een oogje op haar laat houden. Romy werkt bij een uitvaartonderneming waar ze koffie schenkt en schoonmaakt. Haar beide kinderen ziet ze weinig: haar zoon omdat hij zijn vader haatte en haar dochter omdat ze zich altijd achtergesteld voelde bij haar broer.

Een andere hoofdrol speelt Harro, de huismeester van de flat waar Romy woont. Hij koestert al jaren een heimelijke liefde voor Romy. Door zijn krakkemikkige moeder laat hij zich koeioneren en hij heeft iets ingewikkelds met vrouwen.

Wanneer Romy haar oude buurvrouw Irma op een ochtend dood in haar stoel aantreft, ontspint zich een verhaal dat zowel psychologische  als detectiveachtige elementen in zich heeft. Mensje van Keulen vertelt heel suggestief over de mensen in de omgeving van Romy. Door de prachtig geschreven gedachten en monologen worden we in de levens van haar personages gezogen en neemt de spanning almaar toe.

De rode draad in al haar boeken is dat niemand helemaal te doorzien is, aan iedereen is wel een steekje los. Wat precies, daar komen we langzamerhand achter door suggesties en halve opmerkingen. Maar altijd empathisch beschreven, zonder oordeel of cynisme. Dit is ‘gewoon’ weer een goed boek van haar hand: een prachtige stijl en de inhoud schuurt.

1 reactie

Opgeslagen onder Literaire roman

De buurman – J.J. Voskuil

Wie niet van de boeken van Voskuil houdt, kan dit stukje beter overslaan. Maar voor wie net als ik Het Bureau en alle andere titels (De moeder van Nicolien, Binnen de huid,  de wandelboeken, etc.) met veel plezier heeft gelezen, is De buurman een must!

Maarten en Nicolien Koning wonen aan de Herengracht in Amsterdam. In het achterhuis komt een nieuwe buurman te wonen, Petrus Stallinga,  die zich aanvankelijk niet laat zien. Pas als zijn veel jongere vriend Peer bij hem intrekt ontstaat er een, eerst aarzelend, contact. Het vriendenpaar kan rekenen op de warme belangstelling van Nicolien. Zij ziet in het homoseksuele stel maatschappelijke underdogs, mensen die uitgestoten worden door de maatschappij (we schrijven jaren 80) en voor wie ze dus onvoorwaardelijk moet opkomen.

Maarten heeft zo zijn bedenkingen; hij vindt de buren, met name Petrus, niet erg sympathiek, maar egocentrisch en humorloos. Nicolien kan kritiek op haar nieuwe “vrienden” absoluut niet verdragen: die mensen hebben het al zo moeilijk.  En zo vormen de buren keer op keer aanleiding tot fikse echtelijke ruzies in huize Koning, waarbij de stoppen bij Nicolien herhaaldelijk doorslaan. Maarten ondergaat dit meestal gelaten, maar soms wordt het hem ook te veel.

Ondertussen gaan de bezoekjes over en weer gewoon door. Als Peer en Petrus op vakantie gaan zorgen Maarten en Nicolien voor hun kanariepiet. Omgekeerd weigeren Peer en Petrus voor de katten van Nicolien te zorgen, en als ze daar door omstandigheden toe gedwongen worden maken ze zich er wel heel gemakkelijk van af. De liefde komt wel wat van één kant. Maarten signaleert dit wel, maar Nicolien wil daar niets van weten. Onvermijdelijk komt er een moment dat de vriendschap bekoelt, sterker nog het eindigt zelfs in treiterijen van de kant van Peer. Als de fietsbanden van Maarten en Nicolien steeds worden lekgeprikt en Maarten de schuld bij Peer legt, wil Nicolien daar nog steeds niets van weten: “Zoiets zou Peer nooit doen”.

De buurman gaat dus niet alleen over homoseksualiteit en hoe Maarten en Nicolien daarop reageren, maar het is tevens een portret van hun huwelijk, soms ontluisterend, maar uiteindelijk bestendig door hun onderlinge solidariteit.

Het boek bestaat vooral uit dialogen en korte, rake beschrijvingen van personen en situaties, zoals we dat ook kennen uit Voskuils andere werk. Humor en zelfspot ontbreken zeker niet. Het leest als een trein en dat is wat mij betreft zelfs een beetje verslavend. Het is, ondanks (of misschien zelfs dankzij) de gênante en absurde ruzies tussen de echtelieden, een feest van herkenning. Om met Voskuil zelf te spreken: meesterlijk!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman