Maandelijks archief: april 2012

Nacht over Westwoud – Wanda Reisel

De hoofdpersoon van dit boek  is Levi Levi, waarnemend huisarts in het fictieve dorp Westwoud. In dit dorp heersen onderhuidse geheimen en Levi voelt zich de buitenstaander tussen de zich door en door Nederlands voelende blanke dorpelingen. Ilias, de Koerdische assistent van de vrouwelijke veearts Lidie is er de enige allochtoon.

Reisel neemt de ruimte om haar personages te introduceren, waarbij ze mooi gebruik maakt van de patiëntendossiers van de huisarts voor wie Levi waarneemt. Daarin staan heel grappige, maar genadeloze portretten van de op het oog keurige dorpsbewoners. Ook de geschiedenis van dokter Levi wordt verteld aan de hand van schriftelijke bronnen. Al tijden loopt hij rond met een ongeopende brief van zijn overleden moeder waarin een familiegeheim wordt onthuld.

Het begint met onschuldig lijkende discussies over het ritueel slachten van schapen op de grootste boerderij van het dorp ten behoeve van het islamitische Offerfeest. Vervolgens laten bekrompen burgers zich ophitsen door een xenofoob echtpaar en een gluiperige christelijke leraar.

Dat wordt verergerd wanneer een meisje met downsyndroom verkracht blijkt te zijn en Ilias onmiddellijk wordt gebrandmerkt als de dader. Op dat moment worden Levi en Ilias de zondebokken in een drama waar islamofobie, antisemitisme en als dierenliefde vermomd fascisme een rol spelen.

Nacht over Westwoud leest bedrieglijk eenvoudig terwijl al de genoemde onderwerpen schijnbaar achteloos voorbijkomen. Het is een superrealistisch boek : je ziet niet alleen de dorpsbewoners voor je, ook de manier waarop het conflict in Westwoud zich ontwikkelt is uit het leven gegrepen.

Als je begint bij ‘Dorp aan de rivier’ en de lijn doortrekt naar ‘Joe Speedboot’ kan dit boek rustig doorgaan voor een nieuwe ‘streekroman’. Ik heb het boek met veel plezier gelezen omdat het een goed verhaal is en gemakkelijk leesbaar is. Maar vooral omdat Wanda Reisel op een goede manier laat zien hoe emoties kunnen leiden tot merkwaardige denkbeelden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Beste vriend – Robert Vuijsje

Geïnspireerd door de Boekenweek, met het thema ‘vriendschap en andere ongemakken’ besloot ik Beste vriend van Robert Vuijsje te gaan lezen. In Beste vriend speelt de Amsterdammer Sam Green de hoofdrol, en hij vindt zelf ook dat hij de hoofdrol verdient, hij is bekende Nederlander, en hij is belangrijk. Waarvan hij bekend is wordt niet duidelijk, maar dit is ook niet echt nodig. Duidelijk is dat hij vaak met z’n hoofd op televisie verschijnt, dat hij, vaak vergezeld door zijn coach Rocky,  veelvuldig op premières en feestjes verschijnt en dat hij wereldberoemd in Nederland is. Sam houdt van de aandacht, van feestjes, van praten, hij houdt voortdurend in de gaten wat er over hem wordt gezegd op Twitter en zijn allergrootste droom is een eigen glossy; de Sam. Hij is ervan overtuigd dat deze er ooit gaat komen. Sam houdt ook best wel van zijn vrouw Venus, maar hij houdt ook van andere vrouwen. Wanneer de bladen schrijven over Sams uitspattingen in zijn appartement  is voor Venus de maat vol. De relatie loopt stuk.  Wel is zijn zoontje Sammie belangrijk voor Sam, maar dat beseft hij pas echt als  Venus voorgoed terug wil keren naar haar geboorteland Suriname en Sammie mee wil nemen. Dit vindt Sam vreselijk.

Vuijsje  schrijft prettig, de zinnen zijn kort, dialogen lopen lekker, er wordt veel gebruik gemaakt van humor, waardoor het boek vlot leest. Afgaande op de titel en felgekleurde omslag leek het me een vrolijk boek. Vrolijk was het wel, hier en daar, grappig ook, maar leegheid overheerst. Knap hoe Vuijsje  sfeer over kan brengen. Niet zo’n knaller als zijn debuutroman Alleen maar nette mensen, maar toch de moeite van het lezen waard.

2 reacties

Opgeslagen onder Overige

Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn – Jeanette Winterson

boekomslagWaarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn was een uitspraak van de adoptiemoeder van Jeanette Winterson. In dit boek beschrijft Jeanette haar jeugd in het adoptiegezin van meneer en mevrouw Winterson (zij noemt hen zelf consequent zo). Meneer Winterson is een arbeider die in ploegendienst werkt en mevrouw Winterson lijdt aan godsdienstwaanzin. Jeanette ontvangt nauwelijks liefde van haar adoptieouders.  Mevrouw Winterson lijdt aan depressies en is erg streng tegen haar adoptiekind. Ze zegt regelmatig De duivel heeft ons naar het verkeerde wiegje geleid. Jeanette heeft een vreselijke jeugd: ze wordt regelmatig opgesloten in het kolenhok of soms hele nachten buiten gesloten. Zij leert zich te verplaatsen naar een betere wereld door het lezen van boeken. In de bibliotheek leest zij de planken met Engelse literatuur van A – Z.

Als ze zestien is en ervoor uitkomt dat ze lesbisch is, zet mevrouw Winterson haar het huis uit. Ze wordt opgevangen door een lerares van school en voorziet in haar onderhoud door te werken in een marktkraam. Ze heeft het ongebruikelijke ideaal om aan Oxford Engelse literatuur te studeren. Dankzij steun van de lerares en de veranderende tijden met kansen voor arbeiderskinderen lukt dit haar.

Mede door haar liefdeloze jeugd krijgt Jeanette op latere leeftijd psychische problemen en moeilijkheden met het aangaan van liefdesrelaties. Ze gaat op zoek naar haar echte ouders. Haar moeder blijkt een lieve arbeidersvrouw te zijn die ervoor koos om haar af te staan zodat ze twee ouders zou hebben. Ondanks dit warme bad van haar hervonden familie neemt Jeanette geen afstand van haar jeugd. Ze beseft dat ze zich door deze jeugd tot schrijfster kon ontwikkelen. Ze zegt hierover Mijn moeder was een monster, maar het was wel mijn monster.

Jaren geleden las ik Sinaasappels zijn niet de enige vruchten. Ik vond dat erg mooi. Toen ik in een recensie las dat dit boek over dezelfde periode ging, maar dan echt autobiografisch, was mijn interesse gewekt. Ik ben niet teleurgesteld: dit boek is indringend en direct, ontroerend maar ook geestig. Het is een optimistisch verhaal dat niet in gruwelijkheid blijft hangen. Het is een mooi boek waarin de waarde van literatuur als overlevingsmiddel naar voren komt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Psychologische roman

De hemel bestaat niet – Jannetje Koelewijn

“Misschien is Parijs wel de hemel”, zegt de vader vanJannetje. “De hemelbestaat niet”antwoordt haar moeder.

Jannetje Koelewijn interviewde haar bejaarde ouders, in het bijzonder haar vader. Hierdoor krijgen wij een boeiend inzicht in het leven van dat echtpaar. Het gezin van de ouders van Jannetje telde zes kinderen. Vader Wim  maakte  carrière, moeder Renske zorgde voor de kinderen. Renske raakte gedurende haar huwelijk steeds meer verbitterd, ze voelde zich de slavin van man en kinderen. Uiteindelijk liep hun huwelijk uit op een scheiding van tafel en bed. Op het einde van het boek maakt Jannetje met haar ouders een reis naar Parijs, een stad die zij tijdens hun huwelijk meerdere keren hadden bezocht. Renske dementeert en is vergeten dat ze gescheiden is, dat leidt meerdere keren tot ontroerende en humoristische situaties.

“Het mag geweten worden”, zei de vader van de auteur, toen deze hem vroeg of het boek gepubliceerd mocht worden.

Ik vond het een ontroerend boek. Het geeft een mooi tijdsbeeld van de wederopbouw en van het leven van een gereformeerd gezin in Amsterdam. Renske gaat van de ene op de andere dag niet meer naar de kerk. Wim zegt na afloop van een kerkdienst: “Ik geloof het ook niet. Maar ik wil het wel geloven omdat ik er niet buiten kan. Ook hang ik er met al mijn vezels aan vast’. Wim is een dominante en autoritaire man. Hij was zijn tijd  wel vooruit. Hij moedigde zijn vrouw aan een opleiding te volgen, haar rijbewijs te halen, hij deelde zijn salaris.

In dit boek zie je gebeuren dat je je niet altijd aan je opvoeding kunt ontworstelen. De moeder van Renske was ook een verbitterde vrouw. De vader van Wim sloeg hem en sloot hem soms op in een kast.

Het boek boeide mij ook omdat je mededogen voelt met beide ouders,  nog meer met Wim dan met Renske.

“Misschien is Parijs wel de hemel”. Misschien, dacht ik,  wanneer je op een zwoele zomeravond na bezoek aan een museum en prachtige kerken in goed gezelschap uitrust op een terras met een heerlijk glas wijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Overige