Maandelijks archief: oktober 2011

De zesde van 60 – Dirk Vellenga

Dit verhaal zit vol met nostalgie en gaat over Leeuwarden. Aan de hand van een klassenfoto van een schoolreisje uit 1960 probeert de schrijver ( een zoon van oud-wethouder van Leeuwarden  en oud-kamerlid Jan T. Vellenga) te achterhalen wat er van de kinderen uit zijn klas geworden is. De foto is van de zesde klas van de Telemanschool nr. 1 in het westen van de stad. Het Europaplein wordt net aangelegd en de jongens kijken hun ogen uit bij de grote machines die het grondverzet verrichten.

De hoofdstukken hebben de namen van de vakken op de lagere school en dat zorgt voor levendigheid in het verhaal. De uitblinkers  en hun vriendenclubjes worden zo beschreven  en dat voorkomt een droge opsomming van mensenlevens. En er wordt van alles beschreven wat ik ook nog herken: knikkeren in het voorjaar (start koninginnedag), voetballen op straat (bij de kreet POLITIE stoof iedereen een kant op), de muziek van die tijd, een ritje met een net nieuwe auto, met elkaar naar de televisie kijken op woensdagmiddag, en de eerste kusjes.

En de hoofdmeester was streng en deinsde niet terug voor lichte lijfstraffen, als het uit de hand dreigde te lopen. Gelukkig was de meester van de vijfde een rasverteller en kon die het erg goed met de kinderen vinden.

Het is interessant om te lezen wat iedereen in het leven heeft meegemaakt, maar het leukst is het om vijftig jaar terug in de tijd gegooid te worden en dat voor een moment opnieuw te beleven. Ik heb mij er twee middagen prima mee vermaakt. Het verhaal beschrijft in het laatste gedeelte de onvermijdelijke réunie. Dat is voor mij het minste gedeelte. Maar met dit verhaal is een prachtig tijdsbeeld van Leeuwarden, maar vermoedelijk ook andere plaatsen gemaakt.

Dit boekje druupt fan e nostalgie en gaat over Liwadden en is derom in ut Liwadders. An e hand fan un klassefoto fan un skoolreiske út 1960, probeart de skriever (un soon van wethouwer Jan T .V.) ut te finen wat der met de kienders gebeurt is in ut leven. De foto is fan e sesde klas fan Telemannskool nr 1 in ut westen fan e stad. Ut Europlein wurdt krek anleit en de meeste jonges sien hun ogen út bij de groate machines die der besig binne.

De hoofdstukken hewwe de namen fan e fakken op e lagere skool en dat is un útfynst. Derdur wurdt het ferhaal levendig en blieft ut niet bij een drege opsoming fan menselevens. Dur wurdt telkes un vriendeklupke beskreven en dur komt fan alles foorby, wat ik oek nog herken: koegele in ut foorjaar, foetballe op straat, de musiek fan die tiid, un ritsje met un auto, de eerste tillevisie en de eerste tutsjes. En de hoofdmeester was streng en deinsde niet terug foor lichte liifstraffen, as ut út e han driigde te lopen. Gelukkig was de meester fan e vijfde in rasferteller en kon ie goed met de kienders overweg.

Ut is interessant om te lesen wat ieder in ut leven metmaakt het, maar ut leukst is om fyftich jaar werom in de tied gooit te wurden, en dat eefkes op e nij te beleven. Ik hew my dur twee middagen kostlik met fermaakt. Uteinliks loopt ut ferhaal út op un reunie. Ik bin niet un mens fan reunies, dus dat ik geef ik jim graag kado. Maar met dit ferhaal is prachtig tiidsbeeld fan Liwadden maakt, úteraard alleen foor fyftich-plussers. (hewwe die oek us wat foor sichself).

In tegenstelling tot dit stukje in het Liwadders is het boek in gewoon Nederlands geschreven.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Biografie, Overige

De vertrouweling – Hélène Grémillon

‘De vertrouweling’ is het romandebuut van de Franse schrijfster Hélène Grémillon en werd onlangs genomineerd voor de Prix Goncourt en de Prix des Libraires (Frankrijk).

Het verhaal speelt zich af in Parijs, 1975. Hoofdpersoon van het verhaal is Camille Werner, een vrouw van midden dertig.  Camille woont en werkt in Parijs en is redacteur. Na het overlijden van haar moeder, als gevolg van een auto-ongeluk, ontvangt Camille tussen andere condoléanceberichten een dikke brief zonder afzender.  In de brief beschrijft ene Louis hoe hij in contact kwam met een meisje genaamd Annie. Camille kent echter geen Louis. Er komt nog een brief ; het verhaal van Louis gaat verder en doet verslag van gebeurtenissen die plaatsvonden  aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Camille denkt eerst dat de brief niet voor haar bestemd is en gaat op zoek naar een andere Camille Werner. Ze kan echter geen andere Camille Werner in Parijs vinden.  Als de dikke enveloppen maar blijven komen meent Camille te weten dat het hier niet om brieven gaat maar om een manuscript dat in gedeelten naar de redacteur, Camille, wordt gestuurd.  In een volgend briefverhaal  verandert de verteller in de persoon van Annie, die ons toevertrouwt wat er gebeurde bij de familie M. Het wordt steeds raadselachtiger. Zouden de brieven toch voor Camille zijn bedoeld? Camille raakt steeds meer betrokken bij de geschiedenis en gaat op onderzoek uit.  Uiteindelijk zal blijken dat alles draait om  een belofte die  Annie doet aan mevrouw M. Een belofte die vergaande gevolgen heeft, ook voor Camille zelf.

De opbouw van het boek zit heel knap in elkaar. Doordat de ik-persoon verschillende keren wijzigt worden de gebeurtenissen steeds vanuit verschillend perspectief verteld. Vertellers zijn beurtelings Camille, de schrijver van de brieven, het meisje Annie en aan het einde van het boek een persoon die boven deze personen staat. De lezer krijgt zo een heel genuanceerde kijk op het verhaal en hij/zij wordt steeds weer geprikkeld verder te lezen.  Immers: de puzzel moet compleet worden. De lezer wordt super nieuwsgierig.

Dit is werkelijk een aanrader, een prachtig boek!  Je kunt bijna niet stoppen met lezen want op bijna iedere bladzijde is wel een nieuwe ontdekking te doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman

Gevallen – Karin Slaughter

Als Faith Mitchell, werkzaam als rechercheur bij de politie van Atlanta, bij haar moeders huis arriveert om haar babydochtertje op te halen ontdekt ze, tot haar grote schrik, dat er een dode man in het huis ligt en dat haar moeder ontvoerd is. Gelukkig is dochter Emma ongedeerd, maar waarom is moeder Evelyn ontvoerd? Net als haar dochter Faith was ook Evelyn een politievrouw. Bestaat er een verband met Evelyn’s verleden als hoofd van de narcoticabrigade? De brigade  is ooit wegens corruptie opgeheven, waarna Evelyn met pensioen werd gestuurd.

Voordat ze het weten, zitten Faith’s collega Will Trent en haar chef Amanda Wagner midden in de confrontaties tussen rivaliserende bendes die elkaar bestrijden om de macht over de drugshandel enz. Welke rol speelt of speelde Evelyn hierin?

Wederom een uitstekende thriller van Karin Slaughter die in Nederland populairder is dan in haar thuisland, de V.S.  Zij schrijft vrij mannelijke hard-boiled thrillers, gewelddadig en rauw die zich afspelen in de Zuidelijke staten van de V.S., waarbij in de recentelijk verschenen titels vooral Atlanta het decor vormt.

In de laatste vijf boeken ( vanaf “Triptiek”) spelen ongehuwd moeder Faith Mitchell, de geniale en dyslectische Will Trent en natuurlijk de, ook al uit het eerdere werk van Karin Slaughter bekende,  patholoog/kinderarts Sara Linton de hoofdrollen. Met hun beladen verleden hebben zij het geen van allen gemakkelijk.

Gedoseerd wordt in elke nieuwe titel wel weer iets van hun verleden onthuld waardoor de personages meer diepgang krijgen. Gehavende mensen in een harde samenleving die moeite hebben zich staande te houden in relaties met geliefden, familieleden of collega’s.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Thriller/misdaadroman

Tonio – A. F. Th. van der Heijden

Eén kind hadden Adri en Mirjam van der Heijden; hun zoon Tonio. Hij was hun grote trots en het licht van hun leven. Hij was talentvol als fotograaf en had een veelbelovende toekomst voor zich. Hij was van plan om zijn Master Mediatechnologie te gaan halen in Leiden en Den Haag.

Op eerste Pinksterdag 2010, die door de Van der Heijdens voortaan Zwarte Pinksterdag wordt genoemd, wordt er bij Adri en Mirjam ’s morgens vroeg door de politie aan de deur gebeld. Tonio heeft een ongeluk gehad en is in kritieke toestand vervoerd naar het AMC. Daar proberen artsen nu al enkele uren met operaties het leven van Tonio te redden. Aan het eind van de middag blijken al hun pogingen tevergeefs en in het bijzijn van zijn ouders overlijdt Tonio op bijna 22-jarige leeftijd.

Voor de ouders breekt nu een zware periode aan waarin zij het verlies van hun enige zoon moeten zien te verwerken. Zij hebben vele goede herinneringen aan hun tijd als gelukkig gezinnetje, toen Tonio nog klein was.  Ook toen Tonio op zichzelf ging wonen bleef de verstandhouding tussen ouders en zoon heel goed.  Adri probeert, met behulp van zijn dagboeken,  uit al die herinneringen een requiem samen te stellen. Hun verdriet drinken ze weg, alcohol als verdovend medicijn.

Ze proberen te achterhalen wat er nu precies is gebeurd in de laatste ogenblikken in de vroege ochtend dat het ongeluk gebeurde. In die zin is het boek een speurtocht naar de laatste dagen in het leven van Tonio. 

Het boek is een ontroerend en indrukwekkend literair monument geworden, waarin de vader probeert het leven van zijn zoon in vele details op te roepen.  Hij spaart zichzelf daarbij niet: alle onmacht, woede, schuldgevoelens en verdriet wil hij onder ogen zien. Hij vraagt zichzelf af waar hij in gebreke is gebleven dat zijn zoon dit is overkomen. Wat had hij kunnen doen om dit te voorkomen?

Als lezer voel je mee met de pijn en het verdriet van de ouders, dat bijna ondraaglijk is. Toch zullen ze verder moeten, maar de herinnering aan Tonio zal, mede door deze requiemroman, levend blijven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literaire roman