De vragende vorm – Padgett Powell

Is het mogelijk een boek te schrijven dat alleen maar uit vragen bestaat? Wil je van me aannemen dat het een verrassend resultaat oplevert?

Zou je het als een aanbeveling beschouwen als je leest dat niemand minder dan Saul Bellow de schrijver Padgett Powell als literair toptalent ziet, of denk je dan – och, het zal wel, als het maar een leuk boek is? Hou je van experimenten? Ken je andere boeken met vormexperimenten, zoals ’t Manco van Georges Perec waaruit de letter e is weggelaten?

Kan je je voorstellen dat de vragen die iemand aan je stelt misschien wel meer zeggen over de vragensteller dan de vragen die het bij jou oproept? Is dit te ingewikkeld? Zou het een idee zijn dit boek tegelijk te lezen met Het boek met alle antwoorden van Carol Bolt?

Vind je ook ontroerend als de ik-persoon jou vraagt wat jij van zijn persoonlijke nederlagen vindt en daarbij uitgebreide beschrijvingen geeft van zijn zorg voor dieren, depressies en zijn gedrevenheid in het zorgvuldig omgaan met materialen? Wordt dit te persoonlijk?

Leest dit eigenlijk wel lekker? Lees je vaak recensies? Komt dit in de buurt van een recensie?

Wil je wel geloven dat ik wel eens stukje heb overgeslagen, of zeg maar gerust, hele stukken?

• Heeft uw bibliotheek De vragende vorm?
• Wilt u een interview met Padgett Powell lezen?
• Bent u benieuwd naar andere recensies over The Interrogative Mood?